Είναι τραγικό και εξωφρενικό όλος ο "χώρος",φρικαρισμένος από την δολοφονία των τριών εργαζομένων,να προσπαθεί να βρει ξανά τα πατήματα του."Είχαμε το δίκιο με το μέρος μας μέχρι τώρα,είμασταν τα θύματα και αυτοί που έχυναν το αίμα τους στον δρόμο μέχρι τώρα.Τι έγινε ρε παίδιά;Γιατί όλοι μας δείχνουν με το δάχτυλο και φωνάζουν "δολοφόνοι";
Είναι τραγικό και εξωφρενικό ο σύντροφος Μεριζιώτης φρικαρισμένος να θέλει να τα παρατήσει και φαντάζομαι και πολλοί άλλοι σύντροφοι και συντρόφισσες όπως αυτός που έχουν πολλά κινηματικά χρόνια στη πλάτη τους.
Όλη η παθογένεια του αναρχικου χώρου στην ελλάδα βγήκε στην επιφάνεια με τον πιο τραγικό και φρικαλέο τρόπο.
Ως εδώ.
Αλληλεγγύη στις οικογένειες των θυμάτων.
Λυπάμαι τους δολοφόνους και ελπίζω να καταλάβουν.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αναρχικοί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αναρχικοί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Κυριακή 9 Μαΐου 2010
κείμενο από τον/την ΟΥΤΕ ΘΕΟΣ ΟΥΤΕ ΑΦΕΝΤΗΣ
Μερικές σκέψεις προς το παρόν μη συγκροτημένες
από Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης 8:32πμ, Σάββατο 8 Μαΐου 2010
(Τροποποιήθηκε 7:51μμ, Σάββατο 8 Μαΐου 2010)
e-mail: ngnm55@gmail.com
Έχω πάθει σοκ
Έχω πάθει σοκ παιδιά. Γιατί εμείς οι αναρχικοί πάντα μιλάμε για ζωή και τώρα γινόμαστε κι εμείς το ίδιο ένοχοι όπως τα ΜΜΕ, οι μπάτσοι, οι καπιταλιστές, οι κάθε είδους Βγενόπουλοι.
Παιδιά, το αναρχικό κίνημα στην Ελλάδα δυστυχώς πάσχει και μάλιστα σοβαρά, παρά τον μεγάλο αριθμό συμμετεχόντων σε αυτό. Και τώρα που αυτή η φάση ήταν το καλύτερο δώρο στον Παπανδρέα και την δολοφονική του παρέα, τώρα που όλα τα ΜΜΕ μιλούν απροκάλυπτα πλέον για δολοφόνους αναρχικούς, ποια θα είναι η απάντηση του ίδιου του κινήματος;
Διάβασα την ανακοίνωση της κατάληψης Σκαραμαγκά. Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε, τα ίδια και τα ίδια αναμασήματα. Δεν με καλύπτει ούτε στο μισό της.
Ποιος θα τολμήσει τώρα να αρθρώσει κάτι διαφορετικό ρε; Πού είναι όλοι οι λαλίστατοι; Όσο περνά η ώρα και δεν ασχολούνται όλοι με το ζήτημα ενδελεχώς τόσο η στάση αυτή προσθέτει πόντους στην από άσχημη ώς πολύ δυσάρεστη εικόνα του κινήματός μας.
Γιατί δεν βγαίνει κανένας επιτέλους να πει τα πράγματα με το όνομά τους; Ως πότε μέρος των αναρχικών θα νομίζει ότι ταξικός αγώνας είναι να καις, να σπας και να λεηλατείς ανελέητα; Ως πότε μέρος των αναρχικών θα γαμεί καθημερινά στο όνομα της επανάστασης της κάβλας, του μάτσο μιλιταρισμού και της πολεμικής αντίληψης του "όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω" τις αναρχικές ιδέες; Ως πότε εδώ η κρίση γαμάει και δέρνει τους πάντες και οι "αναρχικοί" αυτοί θα ασχολούνται με τον κύριο Δημητράκη; Τολμώ να πω κι ας γίνω κακός, δεν μʼ ενδιαφέρει ο κύριος Δημητράκης, για μένα δεν προσέφερε τίποτε στο κοινωνικό κίνημα, γιατί το κοινωνικό κίνημα είναι φανερότατο, ανοιχτότατο και δεν διεξάγεται με διαδικασίες συνομωσίας, διεξάγεται ανοιχτά μέσα στην εργατική τάξη, τους μετανάστες, τους κατατρεγμένους, προσφέροντας βοήθεια, απόψεις, σκέψεις, προτάσεις και προοπτική.
Ως πότε θα είναι το κομμάτι των "αναρχικών" αυτό ο περίγελως της κοινωνίας; Το κλωτσοσκούφι που το παίζουν εδώ κι εκεί για να εκπληρώνει ο εκάστοτε Χρυσοχοϊδης και οι κρατικές υπηρεσίες τα σχέδια και τις προβοκάτσιες τους σε βάρος όλου του υπόλοιπου κινήματος; Ποιος θα μας πει ποιοι ήταν αυτοί οι 50 κουκουλοφόροι που πετάχτηκαν ξαφνικά από το πουθενά (έτσι μού διαμήνυσαν 2-3 σύντροφοι που ήταν παρόντες) κι άρχισαν να καίνε και να σπάνε τα πάντα και βέβαια τη Μαρφίν; Άραγε θα μας πουν ποτέ οι ίδιοι ποιοι ήταν και γιατί το έκαναν;
Χαίρομαι... που μερικές αναρχικές ομάδες άρχισαν να θέτουν κάποια πράγματα επι τάπητος. και έτσι έπρεπε να κάνουν εδώ και πολύ καιρό. Αισθάνομαι όμως ότι το μαχαίρι πρέπει να φτάσει αρκετά βαθιά. Ειδικά στους πολύ δύσκολους καιρούς που έρχονται το αναρχικό κίνημα πρέπει να κάνει ιστορικής σημασίας επιλογές.
Ή θα παρατήσει τα ένοπλα, το μάτσο μιλιταρισμό, τα τσαμπουκαλίκια και τα καουμποϊλίκια ή θα βαδίσει με καθημερινή παρουσία, προοπτική, στρατηγική και ξεκάθαρες θέσεις στο πλευρό του όποιου κοινωνικού κινήματος κι εκεί μέσα θα ζυμωθεί, θα μάθει, θα δώσει και θα πάρει, και θα αντρωθεί διαφορετικά. Τα ένοπλα και οι μολότοφ είναι για άλλες ώρες, που έρχονται εκ των πραγμάτων… Δεν πεθαίνει ο καπιταλισμός έτσι, πεθαίνει με καθημερινή ανυποχώρηση δράση, όσο χρόνο και να πάρει. Όποιος δεν μπορεί να ακολουθήσει αυτό το δρόμο ας διαχωριστεί επιτέλους. Αυτά είναι μέσα στο πρόγραμμα.
Όποιος συνεχίζει τον απολίτικο τσαμπουκά που είναι αποξενωμένος και μακριά από το μαζικό κοινωνικό κίνημα, όποιος στερείται πολιτικής συνείδησης και προσπαθεί να καλυφθεί πίσω από τη μάσκα του αναρχικού, του επαναστάτη και δεν ξέρω ποιου, συνειδητά ή ασυνείδητα είναι τυχιοδιώκτης και ως τέτοιος πρέπει να απομονωθεί. Συναισθηματισμοί δεν χωράνε εδώ...
Το αναρχικό κίνημα θα πρέπει επειγόντως να απομονώσει και να συντρίψει, αν αυτό επιβάλλεται, όλα αυτά τα στοιχεία που στο όνομα των αναρχικών ιδεών αναλίσκονται με τη βία για τη βία με τα γνωστά δολοφονικά και οικτρά αποτελέσματα. Η συγκεκριμένη ομάδα παρακρατικών προβοκατόρων φαίνεται ξεκάθαρα ότι έδρασε βάσει καλά μελετημένου σχεδίου, και όπως αποδεικνύουν οι ήδη υπάρχουσες μαρτυρίες. Τελεία και παύλα.
Η ανακοίνωση της Συσπείρωσης Αναρχικών, αλλά και μερικά άλλα κείμενα, δείχνουν πλέον ξεκάθαρα ότι κάτι επιτέλους, έχει αρχίσει να κινείται στο εσωτερικό του κινήματός μας.
Έχουν αρχίσει σιγά-σιγά και ωριμάζουν οι συνθήκες για την εμφάνιση ενος μαζικού και ξεκάθαρα πολιτικού αναρχικού κινήματος και στον ελλαδικό χώρο, κόντρα συν τοις άλλοις και στα όποια καναλιζαρίσματα και τις δράσεις-βιτρίνα και θέαμα των διαφόρων ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ που επιζητούν λύσεις από τα μέσα, μην επιδιώκοντας την κατάρρευση του συστήματος, αλλά και τις παλινωδίες μέρους της λεγόμενης εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.
Επαναστατικό χρέος όλων των υγιειών αναρχικών συνρόφων και συλλογικοτήτων είναι, από τη μια, να συντρίψουν τους προβοκάτορες που σε διατεταγμένη ή μη υπηρεσία, που συνειδητά ή ασυνείδητα, δρουν τόσα χρόνια ανενόχλητοι στο εσωτερικό του κινήματος και, από την άλλη, ειδικά τώρα που ήδη γνωρίζουμε ποιες θα είναι οι συνέπειες μιας πτώχευσης ή της πλήρους εφαρμογής των επιταγών ΔΝΤ-ΕΕ-Παπανδρέου, να βαδίσουν μπροστά με επεξεργασμένη στρατηγική, με ξεκάθαρη πλατφόρμα και πρόγραμμα δράσης, στο πλευρό όλου του κοινωνικού κινήματος, με καθημερινή, ανυποχώρητη παρουσία και δράση, για την αναρχία και τον κομμουνισμό.
Τα ξαναλέμε
αυτό το άρθρο το αντέγραψα από το ιντιμίντια στις 9-5-2010
από Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης 8:32πμ, Σάββατο 8 Μαΐου 2010
(Τροποποιήθηκε 7:51μμ, Σάββατο 8 Μαΐου 2010)
e-mail: ngnm55@gmail.com
Έχω πάθει σοκ
Έχω πάθει σοκ παιδιά. Γιατί εμείς οι αναρχικοί πάντα μιλάμε για ζωή και τώρα γινόμαστε κι εμείς το ίδιο ένοχοι όπως τα ΜΜΕ, οι μπάτσοι, οι καπιταλιστές, οι κάθε είδους Βγενόπουλοι.
Παιδιά, το αναρχικό κίνημα στην Ελλάδα δυστυχώς πάσχει και μάλιστα σοβαρά, παρά τον μεγάλο αριθμό συμμετεχόντων σε αυτό. Και τώρα που αυτή η φάση ήταν το καλύτερο δώρο στον Παπανδρέα και την δολοφονική του παρέα, τώρα που όλα τα ΜΜΕ μιλούν απροκάλυπτα πλέον για δολοφόνους αναρχικούς, ποια θα είναι η απάντηση του ίδιου του κινήματος;
Διάβασα την ανακοίνωση της κατάληψης Σκαραμαγκά. Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε, τα ίδια και τα ίδια αναμασήματα. Δεν με καλύπτει ούτε στο μισό της.
Ποιος θα τολμήσει τώρα να αρθρώσει κάτι διαφορετικό ρε; Πού είναι όλοι οι λαλίστατοι; Όσο περνά η ώρα και δεν ασχολούνται όλοι με το ζήτημα ενδελεχώς τόσο η στάση αυτή προσθέτει πόντους στην από άσχημη ώς πολύ δυσάρεστη εικόνα του κινήματός μας.
Γιατί δεν βγαίνει κανένας επιτέλους να πει τα πράγματα με το όνομά τους; Ως πότε μέρος των αναρχικών θα νομίζει ότι ταξικός αγώνας είναι να καις, να σπας και να λεηλατείς ανελέητα; Ως πότε μέρος των αναρχικών θα γαμεί καθημερινά στο όνομα της επανάστασης της κάβλας, του μάτσο μιλιταρισμού και της πολεμικής αντίληψης του "όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω" τις αναρχικές ιδέες; Ως πότε εδώ η κρίση γαμάει και δέρνει τους πάντες και οι "αναρχικοί" αυτοί θα ασχολούνται με τον κύριο Δημητράκη; Τολμώ να πω κι ας γίνω κακός, δεν μʼ ενδιαφέρει ο κύριος Δημητράκης, για μένα δεν προσέφερε τίποτε στο κοινωνικό κίνημα, γιατί το κοινωνικό κίνημα είναι φανερότατο, ανοιχτότατο και δεν διεξάγεται με διαδικασίες συνομωσίας, διεξάγεται ανοιχτά μέσα στην εργατική τάξη, τους μετανάστες, τους κατατρεγμένους, προσφέροντας βοήθεια, απόψεις, σκέψεις, προτάσεις και προοπτική.
Ως πότε θα είναι το κομμάτι των "αναρχικών" αυτό ο περίγελως της κοινωνίας; Το κλωτσοσκούφι που το παίζουν εδώ κι εκεί για να εκπληρώνει ο εκάστοτε Χρυσοχοϊδης και οι κρατικές υπηρεσίες τα σχέδια και τις προβοκάτσιες τους σε βάρος όλου του υπόλοιπου κινήματος; Ποιος θα μας πει ποιοι ήταν αυτοί οι 50 κουκουλοφόροι που πετάχτηκαν ξαφνικά από το πουθενά (έτσι μού διαμήνυσαν 2-3 σύντροφοι που ήταν παρόντες) κι άρχισαν να καίνε και να σπάνε τα πάντα και βέβαια τη Μαρφίν; Άραγε θα μας πουν ποτέ οι ίδιοι ποιοι ήταν και γιατί το έκαναν;
Χαίρομαι... που μερικές αναρχικές ομάδες άρχισαν να θέτουν κάποια πράγματα επι τάπητος. και έτσι έπρεπε να κάνουν εδώ και πολύ καιρό. Αισθάνομαι όμως ότι το μαχαίρι πρέπει να φτάσει αρκετά βαθιά. Ειδικά στους πολύ δύσκολους καιρούς που έρχονται το αναρχικό κίνημα πρέπει να κάνει ιστορικής σημασίας επιλογές.
Ή θα παρατήσει τα ένοπλα, το μάτσο μιλιταρισμό, τα τσαμπουκαλίκια και τα καουμποϊλίκια ή θα βαδίσει με καθημερινή παρουσία, προοπτική, στρατηγική και ξεκάθαρες θέσεις στο πλευρό του όποιου κοινωνικού κινήματος κι εκεί μέσα θα ζυμωθεί, θα μάθει, θα δώσει και θα πάρει, και θα αντρωθεί διαφορετικά. Τα ένοπλα και οι μολότοφ είναι για άλλες ώρες, που έρχονται εκ των πραγμάτων… Δεν πεθαίνει ο καπιταλισμός έτσι, πεθαίνει με καθημερινή ανυποχώρηση δράση, όσο χρόνο και να πάρει. Όποιος δεν μπορεί να ακολουθήσει αυτό το δρόμο ας διαχωριστεί επιτέλους. Αυτά είναι μέσα στο πρόγραμμα.
Όποιος συνεχίζει τον απολίτικο τσαμπουκά που είναι αποξενωμένος και μακριά από το μαζικό κοινωνικό κίνημα, όποιος στερείται πολιτικής συνείδησης και προσπαθεί να καλυφθεί πίσω από τη μάσκα του αναρχικού, του επαναστάτη και δεν ξέρω ποιου, συνειδητά ή ασυνείδητα είναι τυχιοδιώκτης και ως τέτοιος πρέπει να απομονωθεί. Συναισθηματισμοί δεν χωράνε εδώ...
Το αναρχικό κίνημα θα πρέπει επειγόντως να απομονώσει και να συντρίψει, αν αυτό επιβάλλεται, όλα αυτά τα στοιχεία που στο όνομα των αναρχικών ιδεών αναλίσκονται με τη βία για τη βία με τα γνωστά δολοφονικά και οικτρά αποτελέσματα. Η συγκεκριμένη ομάδα παρακρατικών προβοκατόρων φαίνεται ξεκάθαρα ότι έδρασε βάσει καλά μελετημένου σχεδίου, και όπως αποδεικνύουν οι ήδη υπάρχουσες μαρτυρίες. Τελεία και παύλα.
Η ανακοίνωση της Συσπείρωσης Αναρχικών, αλλά και μερικά άλλα κείμενα, δείχνουν πλέον ξεκάθαρα ότι κάτι επιτέλους, έχει αρχίσει να κινείται στο εσωτερικό του κινήματός μας.
Έχουν αρχίσει σιγά-σιγά και ωριμάζουν οι συνθήκες για την εμφάνιση ενος μαζικού και ξεκάθαρα πολιτικού αναρχικού κινήματος και στον ελλαδικό χώρο, κόντρα συν τοις άλλοις και στα όποια καναλιζαρίσματα και τις δράσεις-βιτρίνα και θέαμα των διαφόρων ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ που επιζητούν λύσεις από τα μέσα, μην επιδιώκοντας την κατάρρευση του συστήματος, αλλά και τις παλινωδίες μέρους της λεγόμενης εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.
Επαναστατικό χρέος όλων των υγιειών αναρχικών συνρόφων και συλλογικοτήτων είναι, από τη μια, να συντρίψουν τους προβοκάτορες που σε διατεταγμένη ή μη υπηρεσία, που συνειδητά ή ασυνείδητα, δρουν τόσα χρόνια ανενόχλητοι στο εσωτερικό του κινήματος και, από την άλλη, ειδικά τώρα που ήδη γνωρίζουμε ποιες θα είναι οι συνέπειες μιας πτώχευσης ή της πλήρους εφαρμογής των επιταγών ΔΝΤ-ΕΕ-Παπανδρέου, να βαδίσουν μπροστά με επεξεργασμένη στρατηγική, με ξεκάθαρη πλατφόρμα και πρόγραμμα δράσης, στο πλευρό όλου του κοινωνικού κινήματος, με καθημερινή, ανυποχώρητη παρουσία και δράση, για την αναρχία και τον κομμουνισμό.
Τα ξαναλέμε
αυτό το άρθρο το αντέγραψα από το ιντιμίντια στις 9-5-2010
Σάββατο 8 Μαΐου 2010
Η ΑΝΑΡΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ
κείμενο για το τραγικό συμβάν στην Marfin που υπογράφουν εκδοτικά εγχειρήματα και συλλογικότητες
Η ΑΝΑΡΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ, ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ
Τον Δεκέμβρη του 2008 κατά τη διάρκεια των γεγονότων που ακολούθησαν τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου ο αναρχικός-αντιεξουσιαστικός χώρος απάντησε στις φασιστικές εκκλήσεις των ΜΜΕ για επιστροφή σε «ησυχία, τάξη και ασφάλεια» με το αφοπλιστικό σύνθημα «εσείς μιλάτε για βιτρίνες, εμείς μιλάμε για ζωές».
Ποια επικίνδυνη υποκρισία κάνει τώρα ορισμένους να μιλάνε για τα ανύπαρκτα μέτρα πυροπροστασίας της τράπεζας και όχι για τις ζωές που χάθηκαν; Ποια οργουελική αντιστροφή της πραγματικότητας κάνει κάποιους να μιλούν για το τραγικό συμβάν σαν να επρόκειτο για βραχυκύκλωμα;
Δεν καταλαβαίνουμε άραγε ότι αυτή η υποκρισία είναι αντίστοιχη των νατοϊκών δολοφόνων που μιλούσαν για «παράπλευρες απώλειες»;
Δεν καταλαβαίνουμε άραγε ότι η δεδομένη και αυτονόητη κυνικότητα και κτηνωδία ενός μεγαλοκαπιταλιστή, που επέβαλε εκβιαστικά στους υπαλλήλους του να βρίσκονται μέσα στην τράπεζα, δεν εξιλεώνει κανέναν για τους νεκρούς;
Δεν καταλαβαίνουμε άραγε ότι αν χρησιμοποιείς τις τακτικές του κτήνους το οποίο αντιπαλεύεις έχεις γίνει ίδιος μʼ αυτό;
Αν για κάτι αγωνίζονται οι αναρχικοί, αν για κάτι αξίζει να αγωνιστούν οι άνθρωποι είναι για την Ζωή, την Ελευθερία και την Αξιοπρέπεια. Για έναν κόσμο όπου ο θάνατος δεν θα έχει πια εξουσία…
Στη διαδήλωση της 6/5 στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, που ανταποκρίθηκε σε κάλεσμα της ένωσης νοσοκομειακών γιατρών θεσ/νίκης και πρωτοβάθμιων σωματείων, αρκετός κόσμος, αναρχικοί και αντιεξουσιαστές από το τελευταίο μπλοκ, φώναξε επανειλημμένα: "ήταν δολοφονία, δεν έχουμε αυταπάτες, κράτος και Βγενόπουλος δολοφονούν εργάτες". Σίγουρα μια τέτοια σκέψη για κάποιους είναι ανακουφιστική. Είναι όμως βέβαιο ότι αντιλαμβάνονται το περιεχόμενο και τις προεκτάσεις αυτού που εύχονται;
Δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς συνέβη στη Marfin το μεσημέρι της 5/5/2010. Γνωρίζουμε όμως, ότι την ώρα που ακούσαμε τη τραγική είδηση, κανείς από τον περίγυρό μας δεν ήταν σε θέση να πει πως αποκλείεται να έγινε αυτό που οι εισαγγελείς των ΜΜΕ ανακοίνωναν! Και αυτό είναι επίσης τραγικό.
Γιατί αν με την πρακτική μας δεν καθιστούμε ολοφάνερα αδιανόητο (και πρώτα απʼ όλα σε εμάς τους ίδιους) κάτι τέτοιο να προήλθε από άτομα που κινούνται στον ίδιο χώρο με εμάς, τότε έχουμε ήδη ανοίξει το δρόμο ώστε να συμβαίνουν τραγωδίες (από φονική ανευθυνότητα, από διεστραμμένη μοχθηρία ή από δόλιο σχεδιασμό).
Σε μια γενικευμένη εξέγερση υπάρχουν ανεξέλεγκτοι νεκροί, έγινε στο Λος Άντζελες, έγινε στην Αργεντινή. Κανείς δεν διανοήθηκε ποτέ να αποδώσει σε κάποιο οργανωμένο πολιτικό ρεύμα αμφισβήτησης τους θανάτους αυτούς.
Το γεγονός ότι οι 3 δολοφονημένοι της Marfin χρεώνονται στην αναρχία δείχνει σίγουρα μεγάλες ευθύνες. Ποιος μπορεί να αγνοήσει την ανοχή σε πρωτοποριακές λογικές και στην περιφρόνηση της ζωής; Δεν πα να λες ότι οι έμπειροι αναρχικοί τόσα χρόνια, τόσες τράπεζες έχουν κάψει, και ότι κανένας δεν κινδύνευσε… Δεν πα να λες ότι φταίει ο Βγενόπουλος που υποχρέωσε τους εργαζόμενους να μείνουν στην τράπεζα, που δεν είχε πυρασφάλεια κλπ
Η ευθύνη δεν φεύγει από πάνω σου.
Αν υπάρχουν έστω και ελάχιστα άτομα που αυτοπροσδιορίζονται ως αναρχικοί και φτάνουν στην ανευθυνότητα να πυρπολούν κτήρια με κόσμο μέσα, κάπως έχει καλλιεργηθεί αυτή η ανευθυνότητα.
Αν, ακόμα χειρότερα, έχεις στρώσει το δρόμο ώστε να συμβεί η μεγαλύτερη μεταπολεμική προβοκάτσια στην ελλάδα, τότε οι μακροπρόθεσμες συνέπειες ξεπερνούν και την τραγωδία των 3 δολοφονημένων.
Και η απάντηση δεν είναι οι διαμαρτυρίες ότι «ο εχθρός είναι αδίστακτος». Ξέρουμε και την Piazza Fontana στο Μιλάνο και τη Scala στη Βαρκελώνη.
Η απάντηση είναι η αναδυόμενη πολυπληθής αντιπολίτευση που ριζώνει σε όλους τους κοινωνικούς χώρους και πανελλαδικά, με επίμονη και κοπιαστική δουλειά, με συντροφικότητα, αλληλοβοήθεια και αλληλεγγύη. Η απάντηση είναι ο αγώνας για τη ζωή, όχι για τον θάνατο.
Εκδόσεις-περιοδικό Πανοπτικόν, Εκδόσεις των Ξένων, Εκδόσεις Στάσει Εκπίπτοντες, Εκδόσεις Εξάρχεια, Μαύρο Πιπέρι του Ευβοϊκού, Περιοδικό Νυχτεγερσία
το παραπάνω κείμενο το αντέγραψα από το ιντιμίντια στις 8-5-2010
Η ΑΝΑΡΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ, ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ
Τον Δεκέμβρη του 2008 κατά τη διάρκεια των γεγονότων που ακολούθησαν τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου ο αναρχικός-αντιεξουσιαστικός χώρος απάντησε στις φασιστικές εκκλήσεις των ΜΜΕ για επιστροφή σε «ησυχία, τάξη και ασφάλεια» με το αφοπλιστικό σύνθημα «εσείς μιλάτε για βιτρίνες, εμείς μιλάμε για ζωές».
Ποια επικίνδυνη υποκρισία κάνει τώρα ορισμένους να μιλάνε για τα ανύπαρκτα μέτρα πυροπροστασίας της τράπεζας και όχι για τις ζωές που χάθηκαν; Ποια οργουελική αντιστροφή της πραγματικότητας κάνει κάποιους να μιλούν για το τραγικό συμβάν σαν να επρόκειτο για βραχυκύκλωμα;
Δεν καταλαβαίνουμε άραγε ότι αυτή η υποκρισία είναι αντίστοιχη των νατοϊκών δολοφόνων που μιλούσαν για «παράπλευρες απώλειες»;
Δεν καταλαβαίνουμε άραγε ότι η δεδομένη και αυτονόητη κυνικότητα και κτηνωδία ενός μεγαλοκαπιταλιστή, που επέβαλε εκβιαστικά στους υπαλλήλους του να βρίσκονται μέσα στην τράπεζα, δεν εξιλεώνει κανέναν για τους νεκρούς;
Δεν καταλαβαίνουμε άραγε ότι αν χρησιμοποιείς τις τακτικές του κτήνους το οποίο αντιπαλεύεις έχεις γίνει ίδιος μʼ αυτό;
Αν για κάτι αγωνίζονται οι αναρχικοί, αν για κάτι αξίζει να αγωνιστούν οι άνθρωποι είναι για την Ζωή, την Ελευθερία και την Αξιοπρέπεια. Για έναν κόσμο όπου ο θάνατος δεν θα έχει πια εξουσία…
Στη διαδήλωση της 6/5 στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, που ανταποκρίθηκε σε κάλεσμα της ένωσης νοσοκομειακών γιατρών θεσ/νίκης και πρωτοβάθμιων σωματείων, αρκετός κόσμος, αναρχικοί και αντιεξουσιαστές από το τελευταίο μπλοκ, φώναξε επανειλημμένα: "ήταν δολοφονία, δεν έχουμε αυταπάτες, κράτος και Βγενόπουλος δολοφονούν εργάτες". Σίγουρα μια τέτοια σκέψη για κάποιους είναι ανακουφιστική. Είναι όμως βέβαιο ότι αντιλαμβάνονται το περιεχόμενο και τις προεκτάσεις αυτού που εύχονται;
Δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς συνέβη στη Marfin το μεσημέρι της 5/5/2010. Γνωρίζουμε όμως, ότι την ώρα που ακούσαμε τη τραγική είδηση, κανείς από τον περίγυρό μας δεν ήταν σε θέση να πει πως αποκλείεται να έγινε αυτό που οι εισαγγελείς των ΜΜΕ ανακοίνωναν! Και αυτό είναι επίσης τραγικό.
Γιατί αν με την πρακτική μας δεν καθιστούμε ολοφάνερα αδιανόητο (και πρώτα απʼ όλα σε εμάς τους ίδιους) κάτι τέτοιο να προήλθε από άτομα που κινούνται στον ίδιο χώρο με εμάς, τότε έχουμε ήδη ανοίξει το δρόμο ώστε να συμβαίνουν τραγωδίες (από φονική ανευθυνότητα, από διεστραμμένη μοχθηρία ή από δόλιο σχεδιασμό).
Σε μια γενικευμένη εξέγερση υπάρχουν ανεξέλεγκτοι νεκροί, έγινε στο Λος Άντζελες, έγινε στην Αργεντινή. Κανείς δεν διανοήθηκε ποτέ να αποδώσει σε κάποιο οργανωμένο πολιτικό ρεύμα αμφισβήτησης τους θανάτους αυτούς.
Το γεγονός ότι οι 3 δολοφονημένοι της Marfin χρεώνονται στην αναρχία δείχνει σίγουρα μεγάλες ευθύνες. Ποιος μπορεί να αγνοήσει την ανοχή σε πρωτοποριακές λογικές και στην περιφρόνηση της ζωής; Δεν πα να λες ότι οι έμπειροι αναρχικοί τόσα χρόνια, τόσες τράπεζες έχουν κάψει, και ότι κανένας δεν κινδύνευσε… Δεν πα να λες ότι φταίει ο Βγενόπουλος που υποχρέωσε τους εργαζόμενους να μείνουν στην τράπεζα, που δεν είχε πυρασφάλεια κλπ
Η ευθύνη δεν φεύγει από πάνω σου.
Αν υπάρχουν έστω και ελάχιστα άτομα που αυτοπροσδιορίζονται ως αναρχικοί και φτάνουν στην ανευθυνότητα να πυρπολούν κτήρια με κόσμο μέσα, κάπως έχει καλλιεργηθεί αυτή η ανευθυνότητα.
Αν, ακόμα χειρότερα, έχεις στρώσει το δρόμο ώστε να συμβεί η μεγαλύτερη μεταπολεμική προβοκάτσια στην ελλάδα, τότε οι μακροπρόθεσμες συνέπειες ξεπερνούν και την τραγωδία των 3 δολοφονημένων.
Και η απάντηση δεν είναι οι διαμαρτυρίες ότι «ο εχθρός είναι αδίστακτος». Ξέρουμε και την Piazza Fontana στο Μιλάνο και τη Scala στη Βαρκελώνη.
Η απάντηση είναι η αναδυόμενη πολυπληθής αντιπολίτευση που ριζώνει σε όλους τους κοινωνικούς χώρους και πανελλαδικά, με επίμονη και κοπιαστική δουλειά, με συντροφικότητα, αλληλοβοήθεια και αλληλεγγύη. Η απάντηση είναι ο αγώνας για τη ζωή, όχι για τον θάνατο.
Εκδόσεις-περιοδικό Πανοπτικόν, Εκδόσεις των Ξένων, Εκδόσεις Στάσει Εκπίπτοντες, Εκδόσεις Εξάρχεια, Μαύρο Πιπέρι του Ευβοϊκού, Περιοδικό Νυχτεγερσία
το παραπάνω κείμενο το αντέγραψα από το ιντιμίντια στις 8-5-2010
Παρασκευή 7 Μαΐου 2010
ευτυχώς κάποιοι δεν μασάνε και παίρνουν θέση
« Άρχισαν τα όργανα…Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν) : ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ 5ΗΣ ΜΑΗ
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΡΧΙΑ,ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΥΜΜΟΡΙΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ
ΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ
— η εχθρική στάση απέναντι σέ κάθε εξουσιαστική καί φασιστική βία είναι καθήκον τού κάθε αναρχικού, τού κάθε επαναστάτη
ακολουθεί κείμενο τών συντρόφων τής Συσπείρωσης Αναρχικών σχετικά μέ τά γεγονότα τής 5ης Μάη καί τήν δολοφονία τριών συναδέλφων μας εργαζομένων πού βρήκαν τόν θάνατο από τά χέρια φασιστικής συμμορίας μέσα στά κάτεργα τής μισθωτής σκλαβιάς……
Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ 120.000 ΔΙΑΔΗΛΩΤΩΝ, Η ΕΦΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ ΔΕΚΑΔΩΝ ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΕΞΟΡΓΙΣΜΕΝΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑ-ΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΠΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΕ ΤΡΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΕ ΤΡΑΠΕΖΑ ΣΤΗΝ ΣΤΑΔΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕ ΑΝΕΠΙΤΥΧΩΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΙΑΝΟΣ
«Και στα λασπόνερα καθρεφτίζεσαι ουρανέ».
Πρώτα απ’ όλα θέλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι ο θυμός μας είναι απερίγραπτος, τόσο για την θρασύδειλη παρα-κρατική συμμορία, που ευθύνεται για την δολοφονία τριών ανθρώπων, δύο γυναικών –η μία μάλιστα έγκυος στον τέταρτο μήνα– και ενός άνδρα, που εργάζονταν στην τράπεζα Marfin στην οδό Σταδίου, όσο και για τον συρφετό πολιτικών και δημοσιογράφων που έσπευσαν να ταυτίσουν τον δίκαιο ξεσηκωμό εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις με την αποτρόπαια αυτή δολοφονία.
Και όμως η αλήθεια δεν μπορεί να σβηστεί. Ένα οργισμένο ποτάμι διαδηλωτών περικύκλωσε την Βουλή και για ώρες επιχειρούσε να εισβάλλει δίνοντας σκληρές μάχες με τις δυνάμεις καταστολής.
Το γεγονός αυτό δεν μπορεί να κρυφτεί ούτε να καλυφθεί από τους τόνους λάσπης, που επιχειρούν να ρίξουν οι πανικόβλητοι κρατικοί υπάλληλοι, οι θλιβεροί κομματάρχες κάθε χρώματος και οι «επίλεκτοι» διαχειριστές της «ειδησεογραφίας». Ακόμα και τα πλάνα, που οι τελευταίοι δήθεν σχολίαζαν με σχεδόν πανιασμένα τα πρόσωπα, παραμένουν αδιάψευστοι μάρτυρες των όσων συγκλονιστικών στην πραγματικότητα συνέβησαν για ώρες είτε στα σκαλιά που οδηγούσαν στον προαύλιο χώρο του κοινοβουλίου, είτε μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη, είτε στην Λ. Αμαλίας και στην ευρύτερη περιοχή του Συντάγματος
Δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές επιχειρούσαν να σπάσουν τον κλοιό των κατασταλτικών δυνάμεων, ενώ το σύνολο της διαδήλωσης και επικροτούσε και στήριζε το εγχείρημα μη απομακρυνόμενο από την περιοχή που πνιγόταν στα δακρυγόνα. Άνθρωποι κάθε ηλικίας είτε με ακάλυπτο πρόσωπο είτε με καλυμμένο, δονούσαν την ατμόσφαιρα με το σύνθημα «να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βούλη», που πριν χρόνια και καιρούς φωναζόταν μόνο από τα χείλη αναρχικών. Όσο για τους αναρχικούς, ναι βρίσκονταν ανάμεσα σ’ όλους αυτούς που έδωσαν ένα βροντερό μήνυμα στους ντόπιους υπαλλήλους του ΔΝΤ και της Ε.Ε. αλλά και στα περιώνυμα αφεντικά τους
Εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε. Ο κόσμος γνωρίζει ακόμα τους τρόπους να αγωνίζεται, να ξεσηκώνεται, να ματώνει για να κρατήσει έστω και μια ελπίδα ζωντανή για αυτό που πιστεύει ότι είναι το δίκαιο. Ο σβέρκος των απείθαρχων του ελλαδικού χώρου έχει αποδειχθεί ότι είναι ευαίσθητος στον κρατικό ζυγό, η ανυποταξία τους μπολιάζει κάθε εξέγερση, κάθε κοινωνική σύγκρουση
Τα διεθνή πρακτορεία, για μιαν ακόμα φορά, καταγράφουν έναν ξεσηκωμό στον ελλαδικό χώρο σε μια κρίσιμη «στιγμή» για τους αφεντάδες της Ε.Ε. και όχι μόνον. Φοβούνται ότι το φλογερό μήνυμα που δόθηκε, για μιαν ακόμη φορά, θα μεταλαμπαδεύσει και σε άλλες εστίες τη φωτιά, που σιγά-σιγά θα γίνει πυρκαγιά. Ο ευρωπαϊκός νότος, που εμφανίζεται ανήμπορος να «προσαρμοστεί», επιχειρείται να μπει στο «γύψο», να πειθαρχήσει με κάθε τρόπο
Ας καλοδεχθούμε, λοιπόν, τα νέα τους σχέδια. Ας τους κάνουμε να είναι σίγουροι ότι ο βούρδουλας δεν είναι αρκετός για να μας κάνει παθητικούς και ανήμπορους να σηκώσουμε κεφάλι. Να μην έχουν ακόμα καμία αμφιβολία, ότι τα παραμυθάκια και τα ιδεολογήματα περί «εθνικής επιβίωσης», «φιλοπατρίας», «εθνικής ανάγκης» και άλλων τινών έχουν ξεφτίσει προ πολλού
Σε ότι μας αφορά, δεν παραγνωρίζουμε ούτε στιγμή, ότι έχουμε κάθε λόγο να μπήξουμε όσο μπορούμε το μαχαίρι στο κόκαλο. Να κάνουμε το παν να παραμείνουν ανοικτές οι πληγές των εξουσιαστών. Η χρεοκοπία είναι όλη δική τους, δεν είχαμε και δεν θα έχουμε ποτέ να μοιραστούμε τίποτα με εκείνους που ρουφούν τις ζωές των ανθρώπων, που τους αρνούνται αυτή τη στιγμή και τα ψίχουλα που τους παραχωρούσαν ως χθες. Όσους για εκείνους που αμφιταλαντεύονται, εκείνους επίσης που εκτός των πραγμάτων θα πάρουν θέση, επειδή η μοίρα που τους επιφυλάσσει το σύστημα κυριαρχίας και εκμετάλλευσης είναι πλέον δεινή, δεν έχουμε παρά να τους καλοδεχθούμε.
Τέλος, θα επαναλάβουμε για μιαν ακόμη φορά, ότι οι αναρχικοί αγωνιστές δεν έχουν καμία σχέση με κανενός είδους θλιβερή συμμορία. Συμμετέχουν στους κοινωνικούς αγώνες προτάσσοντας πρώτα απ’ όλα το ήθος, την ανιδιοτέλεια και την αυταπάρνηση. Δεν έχουν σκοπό να αποκομίσουν οικονομικά ή άλλα οφέλη. Δεν έχουν ως σημαία τους την ρήση κλέψε, σπάσε, άρπαξε. Αποστρέφονται και δεν συναγελάζονται με οποιονδήποτε θέλει να επιβληθεί, με επαναστατικούς ή μη τρόπους. Περιφρονούν απερίφραστα τα κάθε είδους παράσημα, που διεκδικούν οι δήθεν φωτισμένες πρωτοπορίες και γυρνούν χωρίς δεύτερη σκέψη την πλάτη στις κινηματικές πλειοψηφίες, που όμως μοιάζουν τόσο λίγες και τόσο μικρές…
Η 5η Μάη, σίγουρα, θα καταγραφεί με τον πιο έντονο τρόπο στην ιστορία των κοινωνικών αγώνων. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι το οδυνηρό γεγονός της δολοφονίας τριών ανθρώπων θα αποτελέσει και το κύκνειο άσμα όσων επιχειρούν να δεσμεύσουν κοινωνικές πρακτικές, αβαντάροντας, από τη θέση εντολοδόχου, τις διάφορες παρα-κρατικές συμμορίες, όποιον μανδύα και αν αυτές έχουν.
Βέβαια, «συν Αθηνά και χείρα κίνει»…
Αθήνα 5 Μαΐου 2010
Συσπείρωση Αναρχικών
http://www.anarchy.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=319&Itemid=1
τό κείμενο τών συντρόφων τό προσυπογράφω μέ όλο τό πάθος γιά αλήθεια καί λευτεριά
η πολιτική δράση δέν είναι διαχωρισμένη από τήν ηθική, αλλιώς είναι υπηρέτης καί εργαλείο τής θεσμοθετημένης εξουσιαστικής βίας, τού φασιστικού τρόμου καί τής κρατικής καταστολής
Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν)
το παραπάνω κείμενο το αντέγραψα από το μπλογκ "ο δρόμος" 7-5-2010
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΡΧΙΑ,ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΥΜΜΟΡΙΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ
ΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ
— η εχθρική στάση απέναντι σέ κάθε εξουσιαστική καί φασιστική βία είναι καθήκον τού κάθε αναρχικού, τού κάθε επαναστάτη
ακολουθεί κείμενο τών συντρόφων τής Συσπείρωσης Αναρχικών σχετικά μέ τά γεγονότα τής 5ης Μάη καί τήν δολοφονία τριών συναδέλφων μας εργαζομένων πού βρήκαν τόν θάνατο από τά χέρια φασιστικής συμμορίας μέσα στά κάτεργα τής μισθωτής σκλαβιάς……
Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ 120.000 ΔΙΑΔΗΛΩΤΩΝ, Η ΕΦΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ ΔΕΚΑΔΩΝ ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΕΞΟΡΓΙΣΜΕΝΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑ-ΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΠΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΕ ΤΡΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΕ ΤΡΑΠΕΖΑ ΣΤΗΝ ΣΤΑΔΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕ ΑΝΕΠΙΤΥΧΩΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΙΑΝΟΣ
«Και στα λασπόνερα καθρεφτίζεσαι ουρανέ».
Πρώτα απ’ όλα θέλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι ο θυμός μας είναι απερίγραπτος, τόσο για την θρασύδειλη παρα-κρατική συμμορία, που ευθύνεται για την δολοφονία τριών ανθρώπων, δύο γυναικών –η μία μάλιστα έγκυος στον τέταρτο μήνα– και ενός άνδρα, που εργάζονταν στην τράπεζα Marfin στην οδό Σταδίου, όσο και για τον συρφετό πολιτικών και δημοσιογράφων που έσπευσαν να ταυτίσουν τον δίκαιο ξεσηκωμό εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις με την αποτρόπαια αυτή δολοφονία.
Και όμως η αλήθεια δεν μπορεί να σβηστεί. Ένα οργισμένο ποτάμι διαδηλωτών περικύκλωσε την Βουλή και για ώρες επιχειρούσε να εισβάλλει δίνοντας σκληρές μάχες με τις δυνάμεις καταστολής.
Το γεγονός αυτό δεν μπορεί να κρυφτεί ούτε να καλυφθεί από τους τόνους λάσπης, που επιχειρούν να ρίξουν οι πανικόβλητοι κρατικοί υπάλληλοι, οι θλιβεροί κομματάρχες κάθε χρώματος και οι «επίλεκτοι» διαχειριστές της «ειδησεογραφίας». Ακόμα και τα πλάνα, που οι τελευταίοι δήθεν σχολίαζαν με σχεδόν πανιασμένα τα πρόσωπα, παραμένουν αδιάψευστοι μάρτυρες των όσων συγκλονιστικών στην πραγματικότητα συνέβησαν για ώρες είτε στα σκαλιά που οδηγούσαν στον προαύλιο χώρο του κοινοβουλίου, είτε μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη, είτε στην Λ. Αμαλίας και στην ευρύτερη περιοχή του Συντάγματος
Δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές επιχειρούσαν να σπάσουν τον κλοιό των κατασταλτικών δυνάμεων, ενώ το σύνολο της διαδήλωσης και επικροτούσε και στήριζε το εγχείρημα μη απομακρυνόμενο από την περιοχή που πνιγόταν στα δακρυγόνα. Άνθρωποι κάθε ηλικίας είτε με ακάλυπτο πρόσωπο είτε με καλυμμένο, δονούσαν την ατμόσφαιρα με το σύνθημα «να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βούλη», που πριν χρόνια και καιρούς φωναζόταν μόνο από τα χείλη αναρχικών. Όσο για τους αναρχικούς, ναι βρίσκονταν ανάμεσα σ’ όλους αυτούς που έδωσαν ένα βροντερό μήνυμα στους ντόπιους υπαλλήλους του ΔΝΤ και της Ε.Ε. αλλά και στα περιώνυμα αφεντικά τους
Εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε. Ο κόσμος γνωρίζει ακόμα τους τρόπους να αγωνίζεται, να ξεσηκώνεται, να ματώνει για να κρατήσει έστω και μια ελπίδα ζωντανή για αυτό που πιστεύει ότι είναι το δίκαιο. Ο σβέρκος των απείθαρχων του ελλαδικού χώρου έχει αποδειχθεί ότι είναι ευαίσθητος στον κρατικό ζυγό, η ανυποταξία τους μπολιάζει κάθε εξέγερση, κάθε κοινωνική σύγκρουση
Τα διεθνή πρακτορεία, για μιαν ακόμα φορά, καταγράφουν έναν ξεσηκωμό στον ελλαδικό χώρο σε μια κρίσιμη «στιγμή» για τους αφεντάδες της Ε.Ε. και όχι μόνον. Φοβούνται ότι το φλογερό μήνυμα που δόθηκε, για μιαν ακόμη φορά, θα μεταλαμπαδεύσει και σε άλλες εστίες τη φωτιά, που σιγά-σιγά θα γίνει πυρκαγιά. Ο ευρωπαϊκός νότος, που εμφανίζεται ανήμπορος να «προσαρμοστεί», επιχειρείται να μπει στο «γύψο», να πειθαρχήσει με κάθε τρόπο
Ας καλοδεχθούμε, λοιπόν, τα νέα τους σχέδια. Ας τους κάνουμε να είναι σίγουροι ότι ο βούρδουλας δεν είναι αρκετός για να μας κάνει παθητικούς και ανήμπορους να σηκώσουμε κεφάλι. Να μην έχουν ακόμα καμία αμφιβολία, ότι τα παραμυθάκια και τα ιδεολογήματα περί «εθνικής επιβίωσης», «φιλοπατρίας», «εθνικής ανάγκης» και άλλων τινών έχουν ξεφτίσει προ πολλού
Σε ότι μας αφορά, δεν παραγνωρίζουμε ούτε στιγμή, ότι έχουμε κάθε λόγο να μπήξουμε όσο μπορούμε το μαχαίρι στο κόκαλο. Να κάνουμε το παν να παραμείνουν ανοικτές οι πληγές των εξουσιαστών. Η χρεοκοπία είναι όλη δική τους, δεν είχαμε και δεν θα έχουμε ποτέ να μοιραστούμε τίποτα με εκείνους που ρουφούν τις ζωές των ανθρώπων, που τους αρνούνται αυτή τη στιγμή και τα ψίχουλα που τους παραχωρούσαν ως χθες. Όσους για εκείνους που αμφιταλαντεύονται, εκείνους επίσης που εκτός των πραγμάτων θα πάρουν θέση, επειδή η μοίρα που τους επιφυλάσσει το σύστημα κυριαρχίας και εκμετάλλευσης είναι πλέον δεινή, δεν έχουμε παρά να τους καλοδεχθούμε.
Τέλος, θα επαναλάβουμε για μιαν ακόμη φορά, ότι οι αναρχικοί αγωνιστές δεν έχουν καμία σχέση με κανενός είδους θλιβερή συμμορία. Συμμετέχουν στους κοινωνικούς αγώνες προτάσσοντας πρώτα απ’ όλα το ήθος, την ανιδιοτέλεια και την αυταπάρνηση. Δεν έχουν σκοπό να αποκομίσουν οικονομικά ή άλλα οφέλη. Δεν έχουν ως σημαία τους την ρήση κλέψε, σπάσε, άρπαξε. Αποστρέφονται και δεν συναγελάζονται με οποιονδήποτε θέλει να επιβληθεί, με επαναστατικούς ή μη τρόπους. Περιφρονούν απερίφραστα τα κάθε είδους παράσημα, που διεκδικούν οι δήθεν φωτισμένες πρωτοπορίες και γυρνούν χωρίς δεύτερη σκέψη την πλάτη στις κινηματικές πλειοψηφίες, που όμως μοιάζουν τόσο λίγες και τόσο μικρές…
Η 5η Μάη, σίγουρα, θα καταγραφεί με τον πιο έντονο τρόπο στην ιστορία των κοινωνικών αγώνων. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι το οδυνηρό γεγονός της δολοφονίας τριών ανθρώπων θα αποτελέσει και το κύκνειο άσμα όσων επιχειρούν να δεσμεύσουν κοινωνικές πρακτικές, αβαντάροντας, από τη θέση εντολοδόχου, τις διάφορες παρα-κρατικές συμμορίες, όποιον μανδύα και αν αυτές έχουν.
Βέβαια, «συν Αθηνά και χείρα κίνει»…
Αθήνα 5 Μαΐου 2010
Συσπείρωση Αναρχικών
http://www.anarchy.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=319&Itemid=1
τό κείμενο τών συντρόφων τό προσυπογράφω μέ όλο τό πάθος γιά αλήθεια καί λευτεριά
η πολιτική δράση δέν είναι διαχωρισμένη από τήν ηθική, αλλιώς είναι υπηρέτης καί εργαλείο τής θεσμοθετημένης εξουσιαστικής βίας, τού φασιστικού τρόμου καί τής κρατικής καταστολής
Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν)
το παραπάνω κείμενο το αντέγραψα από το μπλογκ "ο δρόμος" 7-5-2010
φταίμε όλοι 2
"βγενόπουλε δολοφόνε"
εξοργισμένος διαδηλωτής
ελπίζω να μην κοπεί καθώς οι ιστορικές ευθύνες και της ΣΟ είναι τεράστιες σε αυτήν την κοπυβέντα που πρέπει να ανοίξει
από την τυφλή βία στην τυφλή πολιτική θέση
Ζούμε μια περίοδο άγριας κοινωνικής αντιπαράθεσης. Αυτοί που αρχίζσουν να μην έχουν να χάσουν τίποτε κατεβαίνουν στους δρόμους. To οργισμένο εργατικό πλήθος που κατέβηκε στους δρόμους όλης της χώρας δημιουργησε τους όρους μια γενικευμένης κοινωνικής αναταραχής.
Όπως είναι αναμενόμενο τα πολιτικοποιημένα κομμάτια και πιο συγκεκριμένα ο αντιεξουσιαστικός χώρος αναμένοντας/ βλέποντας την κλιμάκωση αναπόφευκτα επέλεξε την κλιμάκωση του αγώνα του. και φυσικά μιλάμε για ένα αξιοσέβαστο τμημα του αντιεξουσιαστικού χώρου που έχει υιοθετήσει μηδενιστικές θέσεις. Που έχει γαλουχηθεί από την στοχοποίηση των λεγόμενων μικροαστών ώς εχθρών της επαναστάσης. ,με τη γνωστή διασταλτική ερμηνευτική του τάση αυτό το τμήμα των αναρχικών βαφτίζει το απεργοσπαστη εχθρό - ρουφιάνο. Φυσικά και δεν μπορεί να φανταστεί τι σημαίνει απεργία για μια έγκυο γυναίκα που δουλεύει σε ένα κάτεργο όπως αυτό της marfin. Τι σημαίνει ο φόβος της απόλυσης για μια έγκυο προλεταρια. Τέτοιες αναπαραστάσεις είναι άγνωστες καθώς έχουν ταυτιστεί με την οικογένια (οι μικροαστοί κάνουν παιδιά) και αποτελούν κάτι εξωτερικό προς τον αγώνα. Τα τελευταία χρόνια ως αναρχικοί γίναμε μάρτυρες της ανάπτυξης τέτοιων ιδεών. Για να επανέλθουμε τα γεγονότα της marfin ήταν αποτέλεσμα της κλιμάκωσης της δράσης αυτού του τμήματος του αναρχικού αντιεξουσιαστικού χώρου. Δεν ήταν ένα τεχνικό ζήτημα. Δεν ήταν μια λάθος εκτίμηση. Ήταν τυφλή πολιτική βία που έγινε εφικτή από την άνθιση ενός τυφλού πολιτικού λόγου. Είναι υπεκφυγή να αποπολιτικοποιούμε το γεγονός και να μιλάμε για "βλάκες", "ανεγκέφαλους" κτλ. Επαναλαμβανω το συγκεκριμένο ιδεολογικό υπόβαθρο του "όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας" επέτρεψε να φύγουν μολότοφ σε ένα κτίριο με ανθρώπους μέσα. Καθώς η πολιτική υπόσταση των συγκεκριμένων υπαλλήλων ήταν απογυμνωμένη στα μάτια των επιτιθέμενων. Αυτή η πολιτική θεώρηση έχει δουλευθεί εντατικά μετά το δεκέμβρη με έντυπα και αναλύσεις και αναλήψεις ευθύνης που προσεγγίζουν την κοινωνία σαν κάτι εχθρικό από τη στιγμή που δεν πετάει πέτρες τουλάχιστον.
Από την άλλη τα αντανακλαστικά διαφόρων να μιλήσουν για μια ακόμη δολοφονία των αφεντικών δείχνουν ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Είναι τουλάχιστον χυδαίο να επικαλούμαστε τώρα τις ευθύνες του σάπιου βγενόπουλου σε νομικό επίπεδο. Είναι σίγουρο ότι ο βγενόπουλος όπως και κάθε αφεντικό με την δικιά του ταξική συνείδηση θα χρησιμοποιήσει το συγκεκριμένο γεγονός εξίσου χυδαία για να οξυνει την επίθεση του στην τάξη. Αλλά δεν μπορεί να είναι άλλοθι. Δεν μας επιτρέπει η βαρύτητα των καταστάσεων να κρύβουμε τα ζητήματα κάτω από το χαλάκι. ο στρατηγισμός μας τελειώσε.
Επιπλέον μια ακόμη παρατήρηση είναι ότι η διαχυτη και βίαιη ταξική οργή δεν μπορεί να ταυτιστεί με την δράση των αναρχικών αλλά βρίσκεται σε μια διαρκή όσμωση μαζί της. είδαμε εκατοντάδες προλετάριους χωρίς κουκούλες και μαντήλια να τις παίζουν με τους μπάτσους, να πετάνε πέτρες, να καταστρέφουν, δεν είδα τέτοιες φιγούρες να επιτείθενται σε ανθρώπους. Μπορεί να ήταν και αυτό τυχαίο, αλλά για εμένα είναι ενδεικτικό. Ενδεικτικό πόσο αποκομένη από το γενικό κλίμα είναι η δράση κάποιων πολιτικοποιημένων κομματιών.
Συμπερασματικά σε μια στιγμή που ο καπιταλισμός φαίνεται να είναι σε ένα τεράστιο αδιέξοδο και που οι κοινωνίες θα αναζητήσουν άλλους δρόμους για να αναπραχθούν πρέπει σαν αναρχικοί να σκεφθούμε τι είδους κοινωνική πρόταση κυοφορείται στο εσωτερικο μας. Φοβάμαι πως αν ήμουν ένας εργάτης χωρίς πολιτική ταυτότητα δεν θα επέλεγα την πρόταση αυτή. Δυστηχώς έχει κλονιστεί το ηθικό μας πλεονέκτημα....
το αντέγραψα από το ιντιμίντια 7-5-2010
εξοργισμένος διαδηλωτής
ελπίζω να μην κοπεί καθώς οι ιστορικές ευθύνες και της ΣΟ είναι τεράστιες σε αυτήν την κοπυβέντα που πρέπει να ανοίξει
από την τυφλή βία στην τυφλή πολιτική θέση
Ζούμε μια περίοδο άγριας κοινωνικής αντιπαράθεσης. Αυτοί που αρχίζσουν να μην έχουν να χάσουν τίποτε κατεβαίνουν στους δρόμους. To οργισμένο εργατικό πλήθος που κατέβηκε στους δρόμους όλης της χώρας δημιουργησε τους όρους μια γενικευμένης κοινωνικής αναταραχής.
Όπως είναι αναμενόμενο τα πολιτικοποιημένα κομμάτια και πιο συγκεκριμένα ο αντιεξουσιαστικός χώρος αναμένοντας/ βλέποντας την κλιμάκωση αναπόφευκτα επέλεξε την κλιμάκωση του αγώνα του. και φυσικά μιλάμε για ένα αξιοσέβαστο τμημα του αντιεξουσιαστικού χώρου που έχει υιοθετήσει μηδενιστικές θέσεις. Που έχει γαλουχηθεί από την στοχοποίηση των λεγόμενων μικροαστών ώς εχθρών της επαναστάσης. ,με τη γνωστή διασταλτική ερμηνευτική του τάση αυτό το τμήμα των αναρχικών βαφτίζει το απεργοσπαστη εχθρό - ρουφιάνο. Φυσικά και δεν μπορεί να φανταστεί τι σημαίνει απεργία για μια έγκυο γυναίκα που δουλεύει σε ένα κάτεργο όπως αυτό της marfin. Τι σημαίνει ο φόβος της απόλυσης για μια έγκυο προλεταρια. Τέτοιες αναπαραστάσεις είναι άγνωστες καθώς έχουν ταυτιστεί με την οικογένια (οι μικροαστοί κάνουν παιδιά) και αποτελούν κάτι εξωτερικό προς τον αγώνα. Τα τελευταία χρόνια ως αναρχικοί γίναμε μάρτυρες της ανάπτυξης τέτοιων ιδεών. Για να επανέλθουμε τα γεγονότα της marfin ήταν αποτέλεσμα της κλιμάκωσης της δράσης αυτού του τμήματος του αναρχικού αντιεξουσιαστικού χώρου. Δεν ήταν ένα τεχνικό ζήτημα. Δεν ήταν μια λάθος εκτίμηση. Ήταν τυφλή πολιτική βία που έγινε εφικτή από την άνθιση ενός τυφλού πολιτικού λόγου. Είναι υπεκφυγή να αποπολιτικοποιούμε το γεγονός και να μιλάμε για "βλάκες", "ανεγκέφαλους" κτλ. Επαναλαμβανω το συγκεκριμένο ιδεολογικό υπόβαθρο του "όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας" επέτρεψε να φύγουν μολότοφ σε ένα κτίριο με ανθρώπους μέσα. Καθώς η πολιτική υπόσταση των συγκεκριμένων υπαλλήλων ήταν απογυμνωμένη στα μάτια των επιτιθέμενων. Αυτή η πολιτική θεώρηση έχει δουλευθεί εντατικά μετά το δεκέμβρη με έντυπα και αναλύσεις και αναλήψεις ευθύνης που προσεγγίζουν την κοινωνία σαν κάτι εχθρικό από τη στιγμή που δεν πετάει πέτρες τουλάχιστον.
Από την άλλη τα αντανακλαστικά διαφόρων να μιλήσουν για μια ακόμη δολοφονία των αφεντικών δείχνουν ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Είναι τουλάχιστον χυδαίο να επικαλούμαστε τώρα τις ευθύνες του σάπιου βγενόπουλου σε νομικό επίπεδο. Είναι σίγουρο ότι ο βγενόπουλος όπως και κάθε αφεντικό με την δικιά του ταξική συνείδηση θα χρησιμοποιήσει το συγκεκριμένο γεγονός εξίσου χυδαία για να οξυνει την επίθεση του στην τάξη. Αλλά δεν μπορεί να είναι άλλοθι. Δεν μας επιτρέπει η βαρύτητα των καταστάσεων να κρύβουμε τα ζητήματα κάτω από το χαλάκι. ο στρατηγισμός μας τελειώσε.
Επιπλέον μια ακόμη παρατήρηση είναι ότι η διαχυτη και βίαιη ταξική οργή δεν μπορεί να ταυτιστεί με την δράση των αναρχικών αλλά βρίσκεται σε μια διαρκή όσμωση μαζί της. είδαμε εκατοντάδες προλετάριους χωρίς κουκούλες και μαντήλια να τις παίζουν με τους μπάτσους, να πετάνε πέτρες, να καταστρέφουν, δεν είδα τέτοιες φιγούρες να επιτείθενται σε ανθρώπους. Μπορεί να ήταν και αυτό τυχαίο, αλλά για εμένα είναι ενδεικτικό. Ενδεικτικό πόσο αποκομένη από το γενικό κλίμα είναι η δράση κάποιων πολιτικοποιημένων κομματιών.
Συμπερασματικά σε μια στιγμή που ο καπιταλισμός φαίνεται να είναι σε ένα τεράστιο αδιέξοδο και που οι κοινωνίες θα αναζητήσουν άλλους δρόμους για να αναπραχθούν πρέπει σαν αναρχικοί να σκεφθούμε τι είδους κοινωνική πρόταση κυοφορείται στο εσωτερικο μας. Φοβάμαι πως αν ήμουν ένας εργάτης χωρίς πολιτική ταυτότητα δεν θα επέλεγα την πρόταση αυτή. Δυστηχώς έχει κλονιστεί το ηθικό μας πλεονέκτημα....
το αντέγραψα από το ιντιμίντια 7-5-2010
φταίμε όλοι
Κάποιες πρώτες σκέψεις πάνω στα τραγικά γεγονότα της Τετάρτης (5/5) από κάποιους/ες από εμάς του Occupied London.
Αλήθεια, εμείς τι έχουμε να πούμε για τα γεγονότα της Τετάρτης;
Τι σημαίνουν αλήθεια για τον αναρχικό/ αντιεξουσιαστικό χώρο τα γεγονότα της Τετάρτης 5/5; Πώς στεκόμαστε απέναντί τους, ανεξάρτητα από ποιούς προκλήθηκαν; Ως άνθρωποι και ως κοινωνικοί αγωνιστές. Για μας που δεν δεχόμαστε ότι υπάρχουν μεμονωμένα περιστατικά και που στιγματίζουμε καθημερινά τη βία που ασκεί πάνω μας το κράτος και το καπιταλιστικό σύστημα. Για μας που έχουμε το θάρρος να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, και ξεμπροστιάζουμε όσους βασανίζουν μετανάστες σε αστυνομικά τμήματα ή παίζουν με τις ζωές μας από πολυτελή γραφεία και τηλεπαράθυρα. Τώρα λοιπόν τι έχουμε να πούμε;
Θα μπορούσαμε να κρυφτούμε πίσω από την ανακοίνωση της ΟΤΟΕ ή τις καταγγελίες υπαλλήλων του τραπεζικού υποκαταστήματος και να μείνουμε στο ότι οι εκλιπόντες είχαν εξαναγκαστεί να μείνουν μέσα σʼ ένα κτίριο χωρίς πυρασφάλεια, και δη κλειδωμένοι. Θα μπορούσαμε να μείνουμε στο τι καθίκι είναι ο Βγενόπουλος και στο πώς πατώντας πάνω σʼ αυτό το τραγικό περιστατικό θα επακολουθήσει μια καταστολή άνευ προηγουμένου. Όποιος (τόλμησε να) περάσει χθες από τα Εξάρχεια έχει ήδη μια εικόνα. Αλλά δεν είναι εκεί το ζήτημα.
Το ζήτημα είναι να δούμε τι ευθύνες μας αναλογούν. Σε όλους μας. Είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι. Ναι έχουμε δίκιο που αντιδρούμε με όλες μας τις δυνάμεις απέναντι στα άδικα μέτρα που μας επιβάλλουν, που αφιερώνουμε όλη μας τη δύναμη και τη δημιουργικότητα για έναν καλύτερο κόσμο. Αλλά είμαστε εξίσου υπεύθυνοι ως πολιτικά υποκείμενα για όλες μας τις πολιτικές επιλογές, για τα μέσα που έχουμε οικειοποιηθεί και για τη σιωπή μας όσες φορές δεν παραδεχτήκαμε τις αδυναμίες και τα λάθη μας. Εμείς που δεν γλείφουμε τον κοσμάκη για να κερδίσουμε ψήφους, που δεν έχουμε κανένα συμφέρον να εκμεταλλευτούμε κάποιον, έχουμε μέσα σε αυτή την τραγική συγκυρία τη δυνατότητα να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας και τους γύρω μας.
Αυτό που βιώνει το ελληνικό α/α κίνημα αυτή τη στιγμή είναι ένα απόλυτο μούδιασμα. Διότι είναι πιεστικές οι συνθήκες για μια σκληρή αυτοκριτική που θα πονέσει. Πέρα από τη φρίκη του ότι πέθαναν άνθρωποι από «τη δική μας πλευρά», την πλευρά των εργαζομένων υπό πολύ σκληρές συνθήκες, που ενδεχομένως να είχαν επιλέξει να συμπορευτούν μαζί μας αν ήταν αλλιώς τα πράγματα στη δουλειά τους, εδώ έχουμε διαδηλωτή/ές που έθεσε σε κίνδυνο κόσμο. Αν και ασυζητητί δεν υπήρξε καμία ανθρωποκτόνος πρόθεση, το ζήτημα είναι πολύ ουσιαστικό και σηκώνει μεγάλη συζήτηση για τους σκοπούς που θέτουμε και τα μέσα που επιλέγουμε.
Το περιστατικό δεν συνέβη νύχτα, σε μια κίνηση σαμποτάζ. Συνέβη κατά τη διάρκεια της μεγαλύτερης κινητοποίησης της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Κι εδώ είναι που γεννιούνται μια σειρά από επίπονα ερωτήματα: Γενικά σε μια πορεία 150-200 χιλιάδων, άνευ προηγουμένου τα τελευταία χρόνια, είναι απαραίτητη μια “αναβαθμισμένη” βία; Όταν βλέπεις χιλιάδες να φωνάζουν να καεί η Βουλή και να βρίζουν τους μπάτσους, έχει αλήθεια τίποτα παραπάνω να προσφέρει μια καμένη τράπεζα στο κίνημα; Όταν το ίδιο το κίνημα γίνεται μαζικό -καλή ώρα σαν τον Δεκέμβρη- σε τι προσφέρει μια ενέργεια αν ξεπερνάει τα όρια που μπορεί να αντέξει μια κοινωνία (τουλάχιστον στην παρούσα φάση) ή που θέτει ανθρώπινες ζωές σε κίνδυνο; Όταν κατεβαίνουμε στο δρόμο είμαστε όλοι ένα με τον κόσμο στο πλευρό μας, είμαστε δίπλα του, μαζί του –γιʼ αυτό άλλωστε ξεσκιζόμαστε να γράφουμε κείμενα και αφίσες– και οι δικοί μας όροι, είναι μία παράμετρος στις πολλές που συναντιούνται. Έφτασε η στιγμή να μιλήσουμε για τη βία έξω από τα δόντια και να παρατηρήσουμε κριτικά την κουλτούρα της βίας που αναπτύσσεται στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Το κίνημά μας δεν έχει ισχυροποιηθεί λόγω των δυναμικών μέσων που ενίοτε χρησιμοποιεί αλλά χάρη στον πολιτικό του λόγο. Ο Δεκέμβρης δεν έμεινε στην ιστορία μόνο επειδή σήκωσαν και πέταξαν χιλιάδες πέτρες και μολότοφ, αλλά κυρίως για τα πολιτικοκοινωνικά του χαρακτηριστικά και την πλούσια παρακαταθήκη του σε αυτό το επίπεδο. Βεβαίως και αντιδρούμε στη βία που ασκείται πάνω μας, αλλά καλούμαστε κι εμείς με τη σειρά μας να μιλήσουμε για τις πολιτικές μας επιλογές, αλλά και για τα μέσα που οικειοποιηθήκαμε, αναγνωρίζοντας τα όριά μας και τα όριά τους.
Όταν μιλάμε για ελευθερία, σημαίνει ότι κάθε στιγμή αμφισβητούμε ό,τι θεωρούσαμε δεδομένο μέχρι χθες. Ότι τολμάμε να μπήξουμε το μαχαίρι ως το κόκκαλο και αποφεύγοντας έναν κλισέ πολιτικό λόγο, κοιτάμε κατάματα τα πράγματα ως έχουν. Είναι σαφές ότι αφού δεν θεωρούμε ότι η βία είναι αυτοσκοπός, δεν πρέπει να την αφήσουμε να επισκιάσει την πολιτική διάσταση των πράξεών μας. Δεν είμαστε ούτε δολοφόνοι ούτε άγιοι. Ένα κομμάτι ενός κοινωνικού κινήματος είμαστε, με τις αδυναμίες και τα λάθη μας. Σήμερα αντί να νιώθουμε δυνατοί μετά από μια τόσο μεγάλη πορεία, νιώθουμε (το λιγότερο) μουδιασμένοι. Αυτό από μόνο του λέει πολλά. Πρέπει να μετουσιώσουμε αυτή την τραγική εμπειρία σε προβληματισμό και να εμπνεύσουμε ο ένας τον άλλον, διότι εντέλει όλοι πράττουμε κατά συνείδηση. Και η καλλιέργεια αυτής της συλλογικής συνείδησης είναι το μεγάλο διακύβευμα._
αυτό το κείμενο το αντέγραψα από το ιντιμίντια 7-5-2010
Αλήθεια, εμείς τι έχουμε να πούμε για τα γεγονότα της Τετάρτης;
Τι σημαίνουν αλήθεια για τον αναρχικό/ αντιεξουσιαστικό χώρο τα γεγονότα της Τετάρτης 5/5; Πώς στεκόμαστε απέναντί τους, ανεξάρτητα από ποιούς προκλήθηκαν; Ως άνθρωποι και ως κοινωνικοί αγωνιστές. Για μας που δεν δεχόμαστε ότι υπάρχουν μεμονωμένα περιστατικά και που στιγματίζουμε καθημερινά τη βία που ασκεί πάνω μας το κράτος και το καπιταλιστικό σύστημα. Για μας που έχουμε το θάρρος να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, και ξεμπροστιάζουμε όσους βασανίζουν μετανάστες σε αστυνομικά τμήματα ή παίζουν με τις ζωές μας από πολυτελή γραφεία και τηλεπαράθυρα. Τώρα λοιπόν τι έχουμε να πούμε;
Θα μπορούσαμε να κρυφτούμε πίσω από την ανακοίνωση της ΟΤΟΕ ή τις καταγγελίες υπαλλήλων του τραπεζικού υποκαταστήματος και να μείνουμε στο ότι οι εκλιπόντες είχαν εξαναγκαστεί να μείνουν μέσα σʼ ένα κτίριο χωρίς πυρασφάλεια, και δη κλειδωμένοι. Θα μπορούσαμε να μείνουμε στο τι καθίκι είναι ο Βγενόπουλος και στο πώς πατώντας πάνω σʼ αυτό το τραγικό περιστατικό θα επακολουθήσει μια καταστολή άνευ προηγουμένου. Όποιος (τόλμησε να) περάσει χθες από τα Εξάρχεια έχει ήδη μια εικόνα. Αλλά δεν είναι εκεί το ζήτημα.
Το ζήτημα είναι να δούμε τι ευθύνες μας αναλογούν. Σε όλους μας. Είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι. Ναι έχουμε δίκιο που αντιδρούμε με όλες μας τις δυνάμεις απέναντι στα άδικα μέτρα που μας επιβάλλουν, που αφιερώνουμε όλη μας τη δύναμη και τη δημιουργικότητα για έναν καλύτερο κόσμο. Αλλά είμαστε εξίσου υπεύθυνοι ως πολιτικά υποκείμενα για όλες μας τις πολιτικές επιλογές, για τα μέσα που έχουμε οικειοποιηθεί και για τη σιωπή μας όσες φορές δεν παραδεχτήκαμε τις αδυναμίες και τα λάθη μας. Εμείς που δεν γλείφουμε τον κοσμάκη για να κερδίσουμε ψήφους, που δεν έχουμε κανένα συμφέρον να εκμεταλλευτούμε κάποιον, έχουμε μέσα σε αυτή την τραγική συγκυρία τη δυνατότητα να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας και τους γύρω μας.
Αυτό που βιώνει το ελληνικό α/α κίνημα αυτή τη στιγμή είναι ένα απόλυτο μούδιασμα. Διότι είναι πιεστικές οι συνθήκες για μια σκληρή αυτοκριτική που θα πονέσει. Πέρα από τη φρίκη του ότι πέθαναν άνθρωποι από «τη δική μας πλευρά», την πλευρά των εργαζομένων υπό πολύ σκληρές συνθήκες, που ενδεχομένως να είχαν επιλέξει να συμπορευτούν μαζί μας αν ήταν αλλιώς τα πράγματα στη δουλειά τους, εδώ έχουμε διαδηλωτή/ές που έθεσε σε κίνδυνο κόσμο. Αν και ασυζητητί δεν υπήρξε καμία ανθρωποκτόνος πρόθεση, το ζήτημα είναι πολύ ουσιαστικό και σηκώνει μεγάλη συζήτηση για τους σκοπούς που θέτουμε και τα μέσα που επιλέγουμε.
Το περιστατικό δεν συνέβη νύχτα, σε μια κίνηση σαμποτάζ. Συνέβη κατά τη διάρκεια της μεγαλύτερης κινητοποίησης της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Κι εδώ είναι που γεννιούνται μια σειρά από επίπονα ερωτήματα: Γενικά σε μια πορεία 150-200 χιλιάδων, άνευ προηγουμένου τα τελευταία χρόνια, είναι απαραίτητη μια “αναβαθμισμένη” βία; Όταν βλέπεις χιλιάδες να φωνάζουν να καεί η Βουλή και να βρίζουν τους μπάτσους, έχει αλήθεια τίποτα παραπάνω να προσφέρει μια καμένη τράπεζα στο κίνημα; Όταν το ίδιο το κίνημα γίνεται μαζικό -καλή ώρα σαν τον Δεκέμβρη- σε τι προσφέρει μια ενέργεια αν ξεπερνάει τα όρια που μπορεί να αντέξει μια κοινωνία (τουλάχιστον στην παρούσα φάση) ή που θέτει ανθρώπινες ζωές σε κίνδυνο; Όταν κατεβαίνουμε στο δρόμο είμαστε όλοι ένα με τον κόσμο στο πλευρό μας, είμαστε δίπλα του, μαζί του –γιʼ αυτό άλλωστε ξεσκιζόμαστε να γράφουμε κείμενα και αφίσες– και οι δικοί μας όροι, είναι μία παράμετρος στις πολλές που συναντιούνται. Έφτασε η στιγμή να μιλήσουμε για τη βία έξω από τα δόντια και να παρατηρήσουμε κριτικά την κουλτούρα της βίας που αναπτύσσεται στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Το κίνημά μας δεν έχει ισχυροποιηθεί λόγω των δυναμικών μέσων που ενίοτε χρησιμοποιεί αλλά χάρη στον πολιτικό του λόγο. Ο Δεκέμβρης δεν έμεινε στην ιστορία μόνο επειδή σήκωσαν και πέταξαν χιλιάδες πέτρες και μολότοφ, αλλά κυρίως για τα πολιτικοκοινωνικά του χαρακτηριστικά και την πλούσια παρακαταθήκη του σε αυτό το επίπεδο. Βεβαίως και αντιδρούμε στη βία που ασκείται πάνω μας, αλλά καλούμαστε κι εμείς με τη σειρά μας να μιλήσουμε για τις πολιτικές μας επιλογές, αλλά και για τα μέσα που οικειοποιηθήκαμε, αναγνωρίζοντας τα όριά μας και τα όριά τους.
Όταν μιλάμε για ελευθερία, σημαίνει ότι κάθε στιγμή αμφισβητούμε ό,τι θεωρούσαμε δεδομένο μέχρι χθες. Ότι τολμάμε να μπήξουμε το μαχαίρι ως το κόκκαλο και αποφεύγοντας έναν κλισέ πολιτικό λόγο, κοιτάμε κατάματα τα πράγματα ως έχουν. Είναι σαφές ότι αφού δεν θεωρούμε ότι η βία είναι αυτοσκοπός, δεν πρέπει να την αφήσουμε να επισκιάσει την πολιτική διάσταση των πράξεών μας. Δεν είμαστε ούτε δολοφόνοι ούτε άγιοι. Ένα κομμάτι ενός κοινωνικού κινήματος είμαστε, με τις αδυναμίες και τα λάθη μας. Σήμερα αντί να νιώθουμε δυνατοί μετά από μια τόσο μεγάλη πορεία, νιώθουμε (το λιγότερο) μουδιασμένοι. Αυτό από μόνο του λέει πολλά. Πρέπει να μετουσιώσουμε αυτή την τραγική εμπειρία σε προβληματισμό και να εμπνεύσουμε ο ένας τον άλλον, διότι εντέλει όλοι πράττουμε κατά συνείδηση. Και η καλλιέργεια αυτής της συλλογικής συνείδησης είναι το μεγάλο διακύβευμα._
αυτό το κείμενο το αντέγραψα από το ιντιμίντια 7-5-2010
Τετάρτη 30 Δεκεμβρίου 2009
ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ
Σαφως και ο θριαμβος του Αναρχισμου δεν μπορει να ειναι αποτελεσμα καποιου θαυματος, δεν μπορει να προκυψει σε αντιθεση προς τους νομους της εξελιξης (ενα αξιωμα της εξελιξης πως τιποτα δεν συμβαινει χωρις ικανη αιτια), και πως τιποτε δεν μπορει να επιτευχθει χωρις τα απαραιτητα μεσα
Προκειται για μια γενικη αποψη πως εμεις, επειδη αποκαλουμε τους εαυτους μας επαναστατες, περιμενουμε πως ο Αναρχισμος θα επελθει μεμιας – ως το αμεσο αποτελεσμα μιας εξεγερσης που θα επιτεθει βιαια σε ολα οσα υφιστανται, αντικαθιστωντας τα με θεσμους που θα ειναι πραγματικα καινουριοι. Και για να ειμαστε ειλικρινεις, η ιδεα αυτη δεν σπανιζει και μεταξυ αρκετων συντροφων που αντιλαμβανονται την επανασταση κατα αυτον τον τροπο.
Η προκαταληψη αυτη εξηγει τον λογο για τον οποιο τοσοι εντιμοι αντιπαλοι μας πιστευουν οτι ο Αναρχισμος ειναι κατι αδυνατο να πραγματοποιηθει, ενω εξηγει και γιατι μερικοι συντροφοι, αηδιασμενοι απο την παρουσα ηθικη κατασταση των ανθρωπων και βλεποντας οτι ο Αναρχισμος αργει, αμφιταλαντευονται μεταξυ του ακραιου δογματισμου που τους τυφλωνει μπροστα στις πραγματικοτητες της ζωης και του τυχοδιωκτισμου, που ως πρακτικη συνεπεια εχει να ξεχνουν οτι ειναι Αναρχικοι και πως ειναι ο Αναρχισμος για τον οποιο πρεπει να αγωνιζονται.
Σαφως και ο θριαμβος του Αναρχισμου δεν μπορει να ειναι αποτελεσμα καποιου θαυματος, δεν μπορει να προκυψει σε αντιθεση προς τους νομους της εξελιξης (ενα αξιωμα της εξελιξης πως τιποτα δεν συμβαινει χωρις ικανη αιτια), και πως τιποτε δεν μπορει να επιτευχθει χωρις τα απαραιτητα μεσα.
Αν θελουμε να αντικαταστησουμε μια κυβερνηση με μια αλλη, δηλαδη να επιβαλλουμε τις επιθυμιες μας στους αλλους, θα αρκουσε μονο να συνδυασουμε τις απαραιτητες υλικες δυναμεις ωστε να αντισταθουμε στους πραγματικους καταπιεστες φερνοντας τους εαυτους μας στην θεση τους.
Αλλα δεν ειναι αυτο που επιθυμουμε, θελουμε εκεινον τον Αναρχισμο που δεν ειναι αλλος απο μια κοινωνια βασισμενη στην ελευθερη και εθελουσια βουληση ολων – μια κοινωνια στην οποια κανεις δεν μπορει να επιβαλλει τις επιθυμιες του και στην οποια θα μπορει κανεις να κανει ο,τι τον ευχαριστει και ολοι μαζι θα συμβαλλουν οικειοθελως στην ευημερια της κοινοτητας. Ομως ετσι ο Αναρχισμος δεν θα εχει οριστικα και καθολικα θριαμβευσει μεχρις οτου ολοι οι ανθρωποι οχι μονο δεν θα θελουν να υποκεινται σε διαταγες, αλλα και δεν θα θελουν να διαταζουν. Ουτε θα εχει επιτυχια ο Αναρχισμος αν δεν κατανοησουν το πλεονεκτημα της αλληλεγγυης, γνωριζοντας πως να οργανωσουν ενα σχεδιο κοινωνικης συνυπαρξης οπου δεν θα υπαρχουν πλεον ιχνη βιας και επιβολης. Και καθως η συνειδηση, η αποφασιστικοτητα και η ικανοτητα των ανθρωπων εξελισσονται αδιακοπα, βρισκοντας τροπους εκφρασης στην σταδιακη μετατροπη του νεου περιβαλλοντος τους, καθως και στην αναγνωριση των επιθυμιων που μορφοποιουνται και αναδεικνυονται σε αναλογικα επιτακτικες, το ιδιο θα ισχυει και για τον Αναρχισμο. Ο Αναρχισμος δεν μπορει να επελθει σιγα σιγα και αργα, αλλα μονο σιγουρα, καθως αναπτυσσει την ενταση και την διευρυνση του.
Κατα συνεπεια, το θεμα δεν ειναι αν θα πραγματοποιησουμε τον Αναρχισμο σημερα, αυριο, ή εντος των επομενων δεκα αιωνων, αλλα να συνεχιζουμε να πορευομαστε προς τον Αναρχισμο σημερα, αυριο, και για παντα.
Ο Αναρχισμος ειναι η καταργηση της εκμεταλλευσης και της καταπιεσης ανθρωπου απο ανθρωπο, δηλαδη η καταργηση της ατομικης ιδιοκτησιας και της κυβερνησης. Ο Αναρχισμος ειναι η καταστροφη της μιζεριας, των προκαταληψεων, του μισους. Κατα συνεπεια, καθε χτυπημα προς τους θεσμους της ατομικης ιδιοκτησιας και την κυβερνηση, καθε αναταση της συνειδησης των ανθρωπων, καθε αναστατωση των σημερινων συνθηκων, καθε ψεμα που αποκαλυπτεται, καθε μερος της ανθρωπινης δραστηριοτητας που απελευθερωνεται απο τον ελεγχο των αρχων, καθε προσθηκη στο πνευμα της αλληλεγγυης και καθε πρωτοβουλια, θα αποτελουν παντα ενα ακομη βημα προς τον Αναρχισμο.
Το προβλημα ωστοσο εγκειται στην επιλογη του δρομου που προσεγγιζει πραγματικα αυτο το ιδεωδες, και την αποφυγη της συγχυσης αναμεσα στην αληθινη προοδο και τις υποκριτικες μεταρρυθμισεις. Γιατι με το προσχημα της παροχης αμεσων βελτιωσεων, με τις οποιες οι καλπικες μεταρρυθμισεις τεινουν να αποπροσανατολιζουν τους ανθρωπους απο τον αγωνα εναντια στην εξουσια και τον καπιταλισμο, προκαλουν την παραλυση των ενεργειων τους καθιστωντας τους απαθεις μαζες που μπορουν να υλοποιουν τα αιτηματα τους μονο χαρη στην καλοσυνη των εκμεταλλευτων τους και της κυβερνησης τους. Το προβλημα εγκειται λοιπον στην γνωση της αξιοποιησης των λιγοστων δυναμεων που διαθετουμε – και στην συνεχεια της επιτευξης, με τον οικονομικοτερο δυνατο τροπο, της μεγαλυτερης διαδοσης του σκοπου μας
Υφισταται σε καθε χωρα μια κυβερνηση η οποια, με κτηνωδη βια, επιβαλλει τους νομους της σε ολους, υποχρεωνει τους παντες να υπομεινουν την εκμεταλλευση, συντηρωντας ετσι, θελωντας ή οχι, τους υπαρχοντες θεσμους. Απαγορευει στις μειονοτικες ομαδες να πραγματοποιησουν τις ιδεες τους, και εμποδιζει τους κοινωνικους οργανισμους γενικα απο την προσαρμογη των εαυτων τους, και παραλληλα, με τις εξελιξεις της κοινης γνωμης. Η φυσιολογικα ειρηνικη εξελικτικη διαδρομη διαταρρασεται απο την βια, και μονο με την βια μπορει να ανοιξει ο δρομος ξανα. Για αυτον ακριβως τρον λογο θελουμε μια βιαια επανασταση σημερα, και θα την θελουμε παντα - εφοσον ο ανθρωπος παραμενει υποκειμενο επιβολων αντιθετων προς τις φυσικες του επιθυμιες. Με την καταργηση της κρατικης βιας δεν θα εχει λογο υπαρξης ουτε και η δικη μας.
Προς το παρον δεν μπορουμε να ανατρεψουμε την επικρατουσα κυβερνηση ομως, και ισως αυριο, απο τα συντριμμια της σημερινης κυβερνησης να μην μπορεσουμε να εμποδισουμε την ανοδο μιας αλλης παρομοιας. Αλλα αυτο δεν μας αποθαρρυνει σημερα, ουτε και θα μας καταβαλλει αυριο, απο το να αντιστεκομαστε σε οποιαδηποτε μορφη εξουσιας - αρνουμενοι να υποβληθουμε στους νομους της οποτε αυτο ειναι δυνατο, και εφαρμοζοντας παντα ισχυ ωστε να αντισταθουμε στην ισχυ.
Καθε αποδυναμωση οποιουδηποτε ειδους εξουσιας, καθε επιτευξη ελευθεριας, θα ειναι παντα μια προοδος προς τον Αναρχισμο, και πρεπει παντα να κατακτωνται – ποτε να ζητουνται, και παντα θα μας προσφερουν μεγαλυτερη δυναμη για τον αγωνα μας, και παντα θα μας υπενθυμιζουν οτι εχθρος μας ειναι το κρατος, με το οποιο δεν μπορει να ειμαστε ποτε σε ειρηνη, καθως και παντα θα μας θυμιζουν καλα, οτι η μειωση των συμφορων που προκαλει η υπαρξη των κυβερνησεων δεν μπορει παρα να βασιζεται στην φθορα των ιδιοτητων και των δυναμεων της, και οι οροι που προκυπτουν μετα απο καθε θετικη εξελιξη δεν πρεπει να καθοριζονται απο εκεινους που κυβερνουσαν προτινος, αλλα απο εκεινους που ηταν κυβερνωμενοι. Ως κυβερνηση εννοουμε καθε ατομο ή ομαδα ατομων στο κρατος, την χωρα, την κοινοτητα, ή την φατρια, που διατηρουν το δικαιωμα να διατυπωνουν νομοθεσιες και να τις επιβαλλουν σε εκεινους που δεν τις επιθυμουν.
Προς το παρον δεν μπορουμε να καταργησουμε την ατομικη ιδιοκτησια, δεν μπορουμε να ρυθμισουμε τα παραγωγικα μεσα τα οποια πρεπει να ειναι απαραιτητα ελευθερα, ισως να μην το καταφερουμε αυτο ουτε και με το επομενο εξεγερσιακο κινημα. Αλλα αυτο δεν μας εμποδιζει τωρα, ουτε και θα τα καταφερει στο μελλον, απο το να ειμαστε συνεχεια αντιθετοι προς τον καπιταλισμο και προς καθε αλλη μορφη δεσποτισμου. Ενω καθε νικη, οσο μικρη και αν ειναι, που κατακτηθηκε απο τους εργαζομενους εναντια στους εκμεταλλευτες τους, καθε μειωση στα κερδη και καθε κομματι πλουτου που παιρνεται απο τους ιδιοκτητες του και διατιθεται προς οφελος ολων, αποτελει μια προοδο - ενα ακομη βημα προς τον Αναρχισμο. Πρεπει δε παντα να εξυπηρετει την διευρυνση των αιτηματων των εργαζομενων και της εντατικοποιησης του αγωνα τους, και πρεπει παντα να θεωρειται μια νικη εις βαρος ενος εχθρου και οχι ως μια παραχωρηση για την οποια πρεπει να ειμαστε ευγνωμονες, παντα θα παραμενουμε αμετακινητοι στην αποφαση μας, να καταλαβουμε με την βια, αμεσως μολις μπορουμε, εκεινα τα μεσα που οι κεφαλαιουχοι, με την προστασια της κυβερνησης, εχουν στερησει απο τους εργαζομενους.
Με το δικαιο του ισχυρου να εχει εκλειψει λοιπον, και τα μεσα παραγωγης να εχουν περιελθει στην διαχειριση οσων θελουν να τα αξιοποιησουν, το αποτελεσμα δεν μπορει παρα να ειναι ο καρπος μιας ειρηνικης επαναστασης.
Ο Αναρχισμος ομως δεν θα μπορουσε να υπαρχει, ουτε και θα υπαρξει ποτε, χαρη σε εκεινους τους λιγους που τον επιθυμουν και τον επιθυμουν μονο για τα λιγοστα εκεινα πραγματα που θα μπορουσαν να καταφερουν χωρις την συνεργασια των μη-αναρχικων. Αυτο δεν σημαινει απαραιτητα οτι το ιδεωδες του Αναρχισμου θα επιφερει μικρη ή και καμια προοδο, μιας και σιγα σιγα οι ιδεες του θα διαδιδονται σε ολο και περισσοτερους ανθρωπους και ολο και περισσοτερα πραγματα, και θα αγκαλιασει ολη την ανθρωποτητα και ολες τις εκδηλωσεις της ανθρωπινης ζωης.
Εχοντας ανατρεψει την κυβερνηση, και ολους τους υπαρχοντες επικινδυνους θεσμους που την υπερασπιζονται με την βια, εχοντας κατακτησει την πληρη ελευθερια ολων και μαζι με αυτην τα μεσα της ρυθμισης της δουλειας, χωρις την οποια καθε ελευθερια δεν θα ηταν παρα μια φενακη, και ενοσω αγωνιζομαστε για να φτασουμε σε αυτο το σημειο, δεν σκοπευουμε να καταστρεψουμε εκεινα τα πραγματα που θα χρειαστει σιγα σιγα να ανακατασκευασουμε.
Για παραδειγμα, υφιστανται στην σημερινη κοινωνια υπηρεσιες για την διανομη των τροφιμων. Αυτη πραγματοποιειται με λαθος τροπο, χαωτικα, και με τεραστιες απωλειες ενεργειας και υλης, και παντα υπο το πρισμα των καπιταλιστικων συμφεροντων, αλλα τελικα, με τον ενα ή τον αλλο τροπο, ολοι πρεπει να φαμε. Θα ηταν παραλογο να θελουμε την αποδιοργανωση του συστηματος διατροφης, εκτος και αν θελουμε να το αντικαταστησουμε με κατι καλυτερο και δικαιοτερο.
Υπαρχουν επισης τα ταχυδρομεια. Ειναι χιλιαδες οι κριτικες που θα μπορουσαμε να εκφρασουμε, αλλα στο μεταξυ τα χρησιμοποιουμε για να στειλουμε τα γραμματα μας, και θα συνεχισουμε να τα χρησιμοποιουμε, υποφεροντας απο τα λαθη τους, μεχρις οτου μπορεσουμε να τα διορθωσουμε ή να τα αντικαταστησουμε.
Υπαρχουν και τα σχολεια, οσο ασχημα και αν λειτουργουν. Αλλα δεν επιτρεπουμε στα παιδια μας να μεινουν στην αγνοια εξαιτιας αυτου του γεγονοτος – δεν τους αρνουμαστε να μαθουν να διαβαζουν και να γραφουν.
Εντωμεταξυ κανουμε υπομονη, και αγωνιζομαστε για ενα μελλον οπου θα ειμαστε σε θεση πια να οργανωσουμε ενα συστημα προτυπων σχολειων που θα καλυπτουν τις αναγκες ολων.
Απο αυτα μπορουμε να καταλαβουμε οτι, για να φτασουμε στον Αναρχισμο, δεν ειναι η υλικη δυναμη το μοναδικο συστατικο για την επιτευξη μιας επαναστασης. Ειναι απαραιτητο οπως οι εργαζομενοι, οργανωμενοι συμφωνα με τους διαφορους παραγωγικους κλαδους στους οποιους εργαζονται, να ελθουν στην θεση εκεινη που θα διασφαλιζει την ομαλη ροη της κοινωνικης τους ζωης - χωρις την βοηθεια ή την αναγκη των καπιταλιστων ή του κρατους.
Ενω επισης καταλαβαινουμε οτι τα Αναρχικα ιδεωδη απεχουν μακραν απο το να ειναι αντιφατικα, οπως ισχυριζονται οι «επιστημονες σοσιαλιστες», προς τους νομους της εξελιξης οπως αυτοι εχουν αποδειχθει απο την επιστημη, μιας και αυτη δεν ειναι παρα μια επινοηση που εξυπηρετει απολυτα τους νομους τους, και δεν ειναι αλλο απο ενα πειραματικο συστημα που εχει μεταφερθει απο το πεδιο της ερευνας σε αυτο της κοινωνικης συνειδητοποιησης.
ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο που αντέγραψα από το ιντιμίντια.Αυτός/ή που το ανέβασε στο ιντιμίντια υπογράφει ως μαλατέστα.να υποθέσω πως το άρθρο είναι του μαλατέστα?
Προκειται για μια γενικη αποψη πως εμεις, επειδη αποκαλουμε τους εαυτους μας επαναστατες, περιμενουμε πως ο Αναρχισμος θα επελθει μεμιας – ως το αμεσο αποτελεσμα μιας εξεγερσης που θα επιτεθει βιαια σε ολα οσα υφιστανται, αντικαθιστωντας τα με θεσμους που θα ειναι πραγματικα καινουριοι. Και για να ειμαστε ειλικρινεις, η ιδεα αυτη δεν σπανιζει και μεταξυ αρκετων συντροφων που αντιλαμβανονται την επανασταση κατα αυτον τον τροπο.
Η προκαταληψη αυτη εξηγει τον λογο για τον οποιο τοσοι εντιμοι αντιπαλοι μας πιστευουν οτι ο Αναρχισμος ειναι κατι αδυνατο να πραγματοποιηθει, ενω εξηγει και γιατι μερικοι συντροφοι, αηδιασμενοι απο την παρουσα ηθικη κατασταση των ανθρωπων και βλεποντας οτι ο Αναρχισμος αργει, αμφιταλαντευονται μεταξυ του ακραιου δογματισμου που τους τυφλωνει μπροστα στις πραγματικοτητες της ζωης και του τυχοδιωκτισμου, που ως πρακτικη συνεπεια εχει να ξεχνουν οτι ειναι Αναρχικοι και πως ειναι ο Αναρχισμος για τον οποιο πρεπει να αγωνιζονται.
Σαφως και ο θριαμβος του Αναρχισμου δεν μπορει να ειναι αποτελεσμα καποιου θαυματος, δεν μπορει να προκυψει σε αντιθεση προς τους νομους της εξελιξης (ενα αξιωμα της εξελιξης πως τιποτα δεν συμβαινει χωρις ικανη αιτια), και πως τιποτε δεν μπορει να επιτευχθει χωρις τα απαραιτητα μεσα.
Αν θελουμε να αντικαταστησουμε μια κυβερνηση με μια αλλη, δηλαδη να επιβαλλουμε τις επιθυμιες μας στους αλλους, θα αρκουσε μονο να συνδυασουμε τις απαραιτητες υλικες δυναμεις ωστε να αντισταθουμε στους πραγματικους καταπιεστες φερνοντας τους εαυτους μας στην θεση τους.
Αλλα δεν ειναι αυτο που επιθυμουμε, θελουμε εκεινον τον Αναρχισμο που δεν ειναι αλλος απο μια κοινωνια βασισμενη στην ελευθερη και εθελουσια βουληση ολων – μια κοινωνια στην οποια κανεις δεν μπορει να επιβαλλει τις επιθυμιες του και στην οποια θα μπορει κανεις να κανει ο,τι τον ευχαριστει και ολοι μαζι θα συμβαλλουν οικειοθελως στην ευημερια της κοινοτητας. Ομως ετσι ο Αναρχισμος δεν θα εχει οριστικα και καθολικα θριαμβευσει μεχρις οτου ολοι οι ανθρωποι οχι μονο δεν θα θελουν να υποκεινται σε διαταγες, αλλα και δεν θα θελουν να διαταζουν. Ουτε θα εχει επιτυχια ο Αναρχισμος αν δεν κατανοησουν το πλεονεκτημα της αλληλεγγυης, γνωριζοντας πως να οργανωσουν ενα σχεδιο κοινωνικης συνυπαρξης οπου δεν θα υπαρχουν πλεον ιχνη βιας και επιβολης. Και καθως η συνειδηση, η αποφασιστικοτητα και η ικανοτητα των ανθρωπων εξελισσονται αδιακοπα, βρισκοντας τροπους εκφρασης στην σταδιακη μετατροπη του νεου περιβαλλοντος τους, καθως και στην αναγνωριση των επιθυμιων που μορφοποιουνται και αναδεικνυονται σε αναλογικα επιτακτικες, το ιδιο θα ισχυει και για τον Αναρχισμο. Ο Αναρχισμος δεν μπορει να επελθει σιγα σιγα και αργα, αλλα μονο σιγουρα, καθως αναπτυσσει την ενταση και την διευρυνση του.
Κατα συνεπεια, το θεμα δεν ειναι αν θα πραγματοποιησουμε τον Αναρχισμο σημερα, αυριο, ή εντος των επομενων δεκα αιωνων, αλλα να συνεχιζουμε να πορευομαστε προς τον Αναρχισμο σημερα, αυριο, και για παντα.
Ο Αναρχισμος ειναι η καταργηση της εκμεταλλευσης και της καταπιεσης ανθρωπου απο ανθρωπο, δηλαδη η καταργηση της ατομικης ιδιοκτησιας και της κυβερνησης. Ο Αναρχισμος ειναι η καταστροφη της μιζεριας, των προκαταληψεων, του μισους. Κατα συνεπεια, καθε χτυπημα προς τους θεσμους της ατομικης ιδιοκτησιας και την κυβερνηση, καθε αναταση της συνειδησης των ανθρωπων, καθε αναστατωση των σημερινων συνθηκων, καθε ψεμα που αποκαλυπτεται, καθε μερος της ανθρωπινης δραστηριοτητας που απελευθερωνεται απο τον ελεγχο των αρχων, καθε προσθηκη στο πνευμα της αλληλεγγυης και καθε πρωτοβουλια, θα αποτελουν παντα ενα ακομη βημα προς τον Αναρχισμο.
Το προβλημα ωστοσο εγκειται στην επιλογη του δρομου που προσεγγιζει πραγματικα αυτο το ιδεωδες, και την αποφυγη της συγχυσης αναμεσα στην αληθινη προοδο και τις υποκριτικες μεταρρυθμισεις. Γιατι με το προσχημα της παροχης αμεσων βελτιωσεων, με τις οποιες οι καλπικες μεταρρυθμισεις τεινουν να αποπροσανατολιζουν τους ανθρωπους απο τον αγωνα εναντια στην εξουσια και τον καπιταλισμο, προκαλουν την παραλυση των ενεργειων τους καθιστωντας τους απαθεις μαζες που μπορουν να υλοποιουν τα αιτηματα τους μονο χαρη στην καλοσυνη των εκμεταλλευτων τους και της κυβερνησης τους. Το προβλημα εγκειται λοιπον στην γνωση της αξιοποιησης των λιγοστων δυναμεων που διαθετουμε – και στην συνεχεια της επιτευξης, με τον οικονομικοτερο δυνατο τροπο, της μεγαλυτερης διαδοσης του σκοπου μας
Υφισταται σε καθε χωρα μια κυβερνηση η οποια, με κτηνωδη βια, επιβαλλει τους νομους της σε ολους, υποχρεωνει τους παντες να υπομεινουν την εκμεταλλευση, συντηρωντας ετσι, θελωντας ή οχι, τους υπαρχοντες θεσμους. Απαγορευει στις μειονοτικες ομαδες να πραγματοποιησουν τις ιδεες τους, και εμποδιζει τους κοινωνικους οργανισμους γενικα απο την προσαρμογη των εαυτων τους, και παραλληλα, με τις εξελιξεις της κοινης γνωμης. Η φυσιολογικα ειρηνικη εξελικτικη διαδρομη διαταρρασεται απο την βια, και μονο με την βια μπορει να ανοιξει ο δρομος ξανα. Για αυτον ακριβως τρον λογο θελουμε μια βιαια επανασταση σημερα, και θα την θελουμε παντα - εφοσον ο ανθρωπος παραμενει υποκειμενο επιβολων αντιθετων προς τις φυσικες του επιθυμιες. Με την καταργηση της κρατικης βιας δεν θα εχει λογο υπαρξης ουτε και η δικη μας.
Προς το παρον δεν μπορουμε να ανατρεψουμε την επικρατουσα κυβερνηση ομως, και ισως αυριο, απο τα συντριμμια της σημερινης κυβερνησης να μην μπορεσουμε να εμποδισουμε την ανοδο μιας αλλης παρομοιας. Αλλα αυτο δεν μας αποθαρρυνει σημερα, ουτε και θα μας καταβαλλει αυριο, απο το να αντιστεκομαστε σε οποιαδηποτε μορφη εξουσιας - αρνουμενοι να υποβληθουμε στους νομους της οποτε αυτο ειναι δυνατο, και εφαρμοζοντας παντα ισχυ ωστε να αντισταθουμε στην ισχυ.
Καθε αποδυναμωση οποιουδηποτε ειδους εξουσιας, καθε επιτευξη ελευθεριας, θα ειναι παντα μια προοδος προς τον Αναρχισμο, και πρεπει παντα να κατακτωνται – ποτε να ζητουνται, και παντα θα μας προσφερουν μεγαλυτερη δυναμη για τον αγωνα μας, και παντα θα μας υπενθυμιζουν οτι εχθρος μας ειναι το κρατος, με το οποιο δεν μπορει να ειμαστε ποτε σε ειρηνη, καθως και παντα θα μας θυμιζουν καλα, οτι η μειωση των συμφορων που προκαλει η υπαρξη των κυβερνησεων δεν μπορει παρα να βασιζεται στην φθορα των ιδιοτητων και των δυναμεων της, και οι οροι που προκυπτουν μετα απο καθε θετικη εξελιξη δεν πρεπει να καθοριζονται απο εκεινους που κυβερνουσαν προτινος, αλλα απο εκεινους που ηταν κυβερνωμενοι. Ως κυβερνηση εννοουμε καθε ατομο ή ομαδα ατομων στο κρατος, την χωρα, την κοινοτητα, ή την φατρια, που διατηρουν το δικαιωμα να διατυπωνουν νομοθεσιες και να τις επιβαλλουν σε εκεινους που δεν τις επιθυμουν.
Προς το παρον δεν μπορουμε να καταργησουμε την ατομικη ιδιοκτησια, δεν μπορουμε να ρυθμισουμε τα παραγωγικα μεσα τα οποια πρεπει να ειναι απαραιτητα ελευθερα, ισως να μην το καταφερουμε αυτο ουτε και με το επομενο εξεγερσιακο κινημα. Αλλα αυτο δεν μας εμποδιζει τωρα, ουτε και θα τα καταφερει στο μελλον, απο το να ειμαστε συνεχεια αντιθετοι προς τον καπιταλισμο και προς καθε αλλη μορφη δεσποτισμου. Ενω καθε νικη, οσο μικρη και αν ειναι, που κατακτηθηκε απο τους εργαζομενους εναντια στους εκμεταλλευτες τους, καθε μειωση στα κερδη και καθε κομματι πλουτου που παιρνεται απο τους ιδιοκτητες του και διατιθεται προς οφελος ολων, αποτελει μια προοδο - ενα ακομη βημα προς τον Αναρχισμο. Πρεπει δε παντα να εξυπηρετει την διευρυνση των αιτηματων των εργαζομενων και της εντατικοποιησης του αγωνα τους, και πρεπει παντα να θεωρειται μια νικη εις βαρος ενος εχθρου και οχι ως μια παραχωρηση για την οποια πρεπει να ειμαστε ευγνωμονες, παντα θα παραμενουμε αμετακινητοι στην αποφαση μας, να καταλαβουμε με την βια, αμεσως μολις μπορουμε, εκεινα τα μεσα που οι κεφαλαιουχοι, με την προστασια της κυβερνησης, εχουν στερησει απο τους εργαζομενους.
Με το δικαιο του ισχυρου να εχει εκλειψει λοιπον, και τα μεσα παραγωγης να εχουν περιελθει στην διαχειριση οσων θελουν να τα αξιοποιησουν, το αποτελεσμα δεν μπορει παρα να ειναι ο καρπος μιας ειρηνικης επαναστασης.
Ο Αναρχισμος ομως δεν θα μπορουσε να υπαρχει, ουτε και θα υπαρξει ποτε, χαρη σε εκεινους τους λιγους που τον επιθυμουν και τον επιθυμουν μονο για τα λιγοστα εκεινα πραγματα που θα μπορουσαν να καταφερουν χωρις την συνεργασια των μη-αναρχικων. Αυτο δεν σημαινει απαραιτητα οτι το ιδεωδες του Αναρχισμου θα επιφερει μικρη ή και καμια προοδο, μιας και σιγα σιγα οι ιδεες του θα διαδιδονται σε ολο και περισσοτερους ανθρωπους και ολο και περισσοτερα πραγματα, και θα αγκαλιασει ολη την ανθρωποτητα και ολες τις εκδηλωσεις της ανθρωπινης ζωης.
Εχοντας ανατρεψει την κυβερνηση, και ολους τους υπαρχοντες επικινδυνους θεσμους που την υπερασπιζονται με την βια, εχοντας κατακτησει την πληρη ελευθερια ολων και μαζι με αυτην τα μεσα της ρυθμισης της δουλειας, χωρις την οποια καθε ελευθερια δεν θα ηταν παρα μια φενακη, και ενοσω αγωνιζομαστε για να φτασουμε σε αυτο το σημειο, δεν σκοπευουμε να καταστρεψουμε εκεινα τα πραγματα που θα χρειαστει σιγα σιγα να ανακατασκευασουμε.
Για παραδειγμα, υφιστανται στην σημερινη κοινωνια υπηρεσιες για την διανομη των τροφιμων. Αυτη πραγματοποιειται με λαθος τροπο, χαωτικα, και με τεραστιες απωλειες ενεργειας και υλης, και παντα υπο το πρισμα των καπιταλιστικων συμφεροντων, αλλα τελικα, με τον ενα ή τον αλλο τροπο, ολοι πρεπει να φαμε. Θα ηταν παραλογο να θελουμε την αποδιοργανωση του συστηματος διατροφης, εκτος και αν θελουμε να το αντικαταστησουμε με κατι καλυτερο και δικαιοτερο.
Υπαρχουν επισης τα ταχυδρομεια. Ειναι χιλιαδες οι κριτικες που θα μπορουσαμε να εκφρασουμε, αλλα στο μεταξυ τα χρησιμοποιουμε για να στειλουμε τα γραμματα μας, και θα συνεχισουμε να τα χρησιμοποιουμε, υποφεροντας απο τα λαθη τους, μεχρις οτου μπορεσουμε να τα διορθωσουμε ή να τα αντικαταστησουμε.
Υπαρχουν και τα σχολεια, οσο ασχημα και αν λειτουργουν. Αλλα δεν επιτρεπουμε στα παιδια μας να μεινουν στην αγνοια εξαιτιας αυτου του γεγονοτος – δεν τους αρνουμαστε να μαθουν να διαβαζουν και να γραφουν.
Εντωμεταξυ κανουμε υπομονη, και αγωνιζομαστε για ενα μελλον οπου θα ειμαστε σε θεση πια να οργανωσουμε ενα συστημα προτυπων σχολειων που θα καλυπτουν τις αναγκες ολων.
Απο αυτα μπορουμε να καταλαβουμε οτι, για να φτασουμε στον Αναρχισμο, δεν ειναι η υλικη δυναμη το μοναδικο συστατικο για την επιτευξη μιας επαναστασης. Ειναι απαραιτητο οπως οι εργαζομενοι, οργανωμενοι συμφωνα με τους διαφορους παραγωγικους κλαδους στους οποιους εργαζονται, να ελθουν στην θεση εκεινη που θα διασφαλιζει την ομαλη ροη της κοινωνικης τους ζωης - χωρις την βοηθεια ή την αναγκη των καπιταλιστων ή του κρατους.
Ενω επισης καταλαβαινουμε οτι τα Αναρχικα ιδεωδη απεχουν μακραν απο το να ειναι αντιφατικα, οπως ισχυριζονται οι «επιστημονες σοσιαλιστες», προς τους νομους της εξελιξης οπως αυτοι εχουν αποδειχθει απο την επιστημη, μιας και αυτη δεν ειναι παρα μια επινοηση που εξυπηρετει απολυτα τους νομους τους, και δεν ειναι αλλο απο ενα πειραματικο συστημα που εχει μεταφερθει απο το πεδιο της ερευνας σε αυτο της κοινωνικης συνειδητοποιησης.
ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο που αντέγραψα από το ιντιμίντια.Αυτός/ή που το ανέβασε στο ιντιμίντια υπογράφει ως μαλατέστα.να υποθέσω πως το άρθρο είναι του μαλατέστα?
Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου 2009
ο Νίτσε και οι Αναρχικοί
Η προταση της συνδεσης του Νιτσε με τον αναρχισμο μπορει σε πολλους να ακουγεται θρασυτατη. Ακομα κ αν καποιος επιμενει στην παλια πεποιθηση οτι η "εργατικη ταξη" (οποια κ αν ειναι αυτη σημερα) ειναι η μονη που μπορει να πραγματοποιησει την επαναστατικη αλλαγη, οτι ο Νιτσε επηρρεασε τον φασισμο, και οτι δεν ηταν παρα ενας ατομιστης που υποστηριζε το δικαιωμα των δυνατων να κυριαρχουν επι των αδυνατων, ο ιδιος ο Νιτσε ειχε επανηλλειμενα αποκηρυξει το αναρχικο κινημα της εποχης του, αποκαλωντας τους "επιμονα σκυλια" και κατηγορωντας τους για απεχθεια. Χωρις να ανατρεξω στα ιδια τα εργα του Νιτσε σε μια προσπαθεια να "αποδειξω" ή να "διαψευσω" αν ειναι συμβατος με τον αναρχισμο ή οχι, πιστευω οτι ειναι αποτελεσματικοτερο να προσεγγισω αυτη την προταση συνδεσης με μια ματια στο ιστορικο αρχειο ωστε να καταλαβω τον τροπο με τον οποιο οι ιδιοι οι αναρχικοι εχουν προσεγγισει τον Νιτσε. Η εντυπωσιακη απαντηση ειναι πως πολλοι απο εκεινους τον συμπαθουσαν ιδιαιτερα, μεταξυ των οποιων και οι "κλασσικοι αναρχικοι". Για την ακριβεια, μερικοι απο αυτους αξιοποιησαν τις ιδεες του για να υποστηριξουν τις αναρχικες πεποιθησεις για τον ταξικο αγωνα.
Ο καταλογος δεν μπορει να περιοριζεται στους αναρχικους που περιοριστηκαν στο πεδιο της κουλτουρας, οπως η Εμμα Γκολντμαν, η οποια παρεδωσε εκατονταδες διαλεξεις για τον Νιτσε και τον βαπτισε επιτιμο αναρχικο. Οι συμπαθουντες τον Νιτσε περιλαμβανουν και επιφανη μελη της CNT–FAI στην δεκαετια του 1930, οπως τον Σαλβαντορ Σεγκουϊ και την αναρχοφεμινιστρια Φεντερικα Μοντσενι, αναρχοσυνδικαλιστες οπως τον Ρουντολφ Ροκερ, μεχρι και τον νεοτερο Μαρεϊ Μπούκτσιν, ο οποιος ανεφερθηκε στην Νιτσεϊκη επινοηση της "επανεκτιμησης των αξιων" υποστηριζοντας το προγραμμα των ισπανων αναρχικων.
Ηταν αρκετα αυτα που ελκυσαν τους αναρχικους στον Νιτσε: το μισος του για το κρατος, η απεχθεια του για την ανοητη κοινωνικη συμπεριφορα της "αγελης", ο (σχεδον παθολογικος) αντιχριστιανισμος του, η δυσπιστια του για τις συνεπειες τοσο της αγορας οσο και του κρατους στην πολιτιστικη παραγωγη, καθως και η επιθυμια του για εναν "υπερβατικο ανθρωπο" — δηλαδη εναν νεο ανθρωπο που δεν θα ειναι ουτε αφεντης ουτε σκλαβος —, και τα εγκωμια του για τον εκστατικο και δημιουργικο εαυτο, εχοντας ως αρχετυπο τον καλλιτεχνη, ο οποιος μπορει να κραυγασει "Ναι" στην αυτοδιαπλαση ενος νεου κοσμου απο την βαση του τιποτα, καθως και την αναπτυξη της "επανεκτιμησης των αξιων" ως πηγης αλλαγης, σε αντιθεση με την μαρξιστικη αντιληψη του ταξικου αγωνα ως μιας διαλεκτικης της ιστορικης γραμμικοτητας.
Σαφως, στην συμπαθεια τους αυτη, οι αναρχικοι παρεβλεψαν τον μισογυνισμο του, τον ελιτισμο του, και την απεχθεια του για οσους εργαζονταν για την κοινωνικη δικαιοσυνη — καθως και την ιδια του την αντιπαθεια για εκεινους! Απο την αλλη ομως και οι φασιστες ξεχασαν το μισος του Νιτσε για τον γερμανικο εθνικισμο, τον θαυμασμο του για τους εβραιους, την υπερασπιση των διαφυλετικων γαμων, την αηδια που του προκαλουσε η κακομοιρια (της οποιας ο Χιτλερ αποτελεσε την κατ’ εξοχη προσωποποιηση), καθως και την απεχθεια του για το κρατος, την αγοραια και δουλοπρεπη νοοτροπια, τα θεμελια δηλαδη του φασιστικου συστηματος.
Η θετικη πλευρα, για την αριστερα εν γενει, του Νιτσε διατυπωνεται σαφεστερα απο την Εμμα Γκολντμαν. Εκεινη επιμεληθηκε την εκδοση Μητερα Γη επι 12 ετη μεχρις οτου η αμερικανικη κυβερνηση την συνελαβε για τις δραστηριοτητες της κατα της στρατευσης το 1917, εξοριζοντας την στην σοβιετικη ενωση δυο χρονια αργοτερα. Η Μητερα Γη ηταν ενα απο τα σημεια αναφορας των αναρχοκομμουνιστων, των ατομιστων, των μουτουαλιστων, των συνδικαλιστων και των πολλων καλλιτεχνων της αβαντ γκαρντ που θεωρουσαν τους αναρχικους την πολιτικη διασταση και των δικων τους πεποιθησεων (με τον ιδιο ακριβως τροπο που και οι εκφραστες της αντικουλτουρας εκαναν το ιδιο μετα τον 2ο Π.Π.). Η περιοδικη εκδοση, και η ιδια η Γκολντμαν, προωθησαν εντονα τον Νιτσε, οχι μονο με την εκδοση αρθρων που εκλαϊκευαν και συζητουσαν τις ιδεες του, αλλα και με την παραγγελια ολοκληρων των εργων του απο το δια αλληλογραφιας ταχυδρομειο τους.
Στην αυτοβιογραφια της, Ζωντας την Ζωη Μου, η Γκολντμαν εγραψε για την πρωτη της συναντηση με τα εργα του Νιτσε στην δεκαετια του 1890. "Η μαγεια της γλωσσας του, η ομορφια του οραματος του, με μετεφεραν σε υψη που δεν ειχα ονειρευτει ποτε. Λαχταρουσα να καταβροχθισω καθε γραμμη των γραπτων του. . ." Εγραψε επισης οτι ο "Νιτσε δεν ηταν ενας κοινωνικος θεωρητικος αλλα ενας ποιητης, επαναστατης και πρωτοπορος. Η ευγενεια του δε δεν προερχονταν απο την καταγωγη του ή την οικονομικη του δυνατοτητα, αλλα απο το πνευμα του. Με αυτη την εννοια, "ο Νιτσε ηταν ενας αναρχικος, και ολοι οι πραγματικοι αναρχικοι ειναι ευγενεις." Οπως περιγραφει ο Λι Σταρκρος στο βιβλιο του Εγω δεν ειμαι Ανθρωπος, Ειμαι Δυναμιτης!, η Γκολντμαν εκλαϊκευσε τις ιδεες του Νιτσε στις περιοδειες διαλεξεων που εδωσε και ανεπτυξε πολλες απο τις αντιληψεις του για την ηθικη και το κρατος στα γραπτα της. Παρ’ ολα αυτα ομως, συνδυαζε παντα τον τροπο που ο Νιτσε προτεινε για την αυτοδημιουργια, με ενα ειδος Κροποτκιανου αναρχοκομμουνισμου.
Η Γκολντμαν δεν ηταν η μονη αναρχικη που συνδυασε τον Νιτσε με τον Κροποτκιν ωστοσο. Ο Αλαν Αντλιφ καταγραφει (επισης στο Εγω δεν ειμαι Ανθρωπος, Ειμαι Δυναμιτης!) τον τροπο με τον οποιο ο ινδος κριτικος τεχνης και αντιιμπεριαλιστης Αναντα Κουμαρασουαμι συνδυασε τον ατομισμο του Νιτσε και την αισθηση της πνευματικης ανανεωσης με τον οικονομισμο του Κροποτκιν και αλλες ασιατικες ιδεαλιστικες αντιληψεις. Η συνθεση αυτη αποτελεση την βαση της αντιστασης στην βρετανικη αποικιοκρατια καθως και στην εξαπλωση της βιομηχανοποιησης.
Ο ιδιος ο Κροποτκιν δεν ηταν απο τους ενθερμους οπαδους του Νιτσε παντως. Οι ελαχιστες γραπτες αναφορες του Κροποτκιν για τον Νιτσε ειναι αυστηρες, ενω σιγουρα δεν θεωρουσε οτι ο Νιτσε (ή και ο Στιρνερ) ηταν συμφωνοι με την προοπτικη του. Αλλα ο Κροποτκιν πηρε τον στοχασμο του στον ταφο, πεθαινοντας προτου προλαβει να ολοκληρωσει το τελευταιο κεφαλαιο της Ηθικης του, η οποια αναφερονταν στον Στιρνερ, τον Νιτσε, τον Τολστοϊ και αλλους.
Οι ισπανοι αναρχικοι ανεμειξαν κ εκεινοι την ταξικη πολιτικη τους με την Νιτσεϊκη εμπνευση. Ο Μαρεϊ Μπουκτσιν, στο εργο του Οι Ισπανοι Αναρχικοι, περιγραφει το επιφανες μελος της CNT–FAI, Σαλβαδορ Σεγκουϊ, ως "εναν θαυμαστη του Νιτσεϊκου ατομισμου, εκεινου του superhombreγια τον οποιο 'ολα ειναι επιτρεπτα'." Ο Μπουκτσιν, στην εισαγωγη του 1973 στο εργο του Σαμ Ντολγκοφ Οι Αναρχικες Κολλεκτιβες, περιγραφει μεχρι και την ανακατασκευη της κοινωνιας απο τους εργατες ως ενα Νιτσεϊκο προγραμμα. Ο Μπουκτσιν δε ισχυριζεται οτι "οι εργαζομενοι πρεπει πρωτα να αντιληφθουν τους εαυτους ως ανθρωπινα οντα, οχι ως ταξικα υποκειμενα, ως δημιουργικες προσωπικοτητες, οχι ως προλεταριους, ως αυτοεπιβεβαιουμενα ατομα, οχι ως μαζες . . .(ο) οικονομικος παραγοντας πρεπει να εξανθρωπιστει ακριβως επειδη προκαλωντας μια 'συγγενεια φιλιας' με την εργασιακη διαδικασια, με την μειωση του ρολου της εξαντλητικης εργασιας στις ζωες των παραγωγων, και πραγματι με μια ολικη 'επανεκτιμηση των αξιων' (για να χρησιμοποιησω την φραση του Νιτσε) οπως αυτη αρμοζει στην παραγωγη και την καταναλωση, καθως και στην κοινωνικη και προσωπικη ζωη."
Ενα αλλο μελος της CNT–FAIπου επηρρεαστηκε απο τον Νιτσε ηταν η Φεντερικα Μοντσενι, επιμελητρια της La Revista Blanca, η οποια εγινε αργοτερα γνωστη ως μια απο τους τεσσερις αναρχικους που αποδεχτηκαν υπουργικες θεσεις στην κυβερνηση εθνικης ενοτητας της Ισπανιας. Ο Νιτσε και ο Στιρνερ — καθως και ο δραματουργος Ιψεν κ η αναρχικη γεωγραφος Ελισε Ρεκλους — ηταν οι προσφιλεις της συγγραφεις, συμφωνα με τον Ριτσαρντ Κερν (στο βιβλιο Κοκκινα Χρονια / Μαυρα Χρονια: Μια Πολιτικη Ιστορια του Ισπανικου Αναρχισμου, 1911–1937). Ο Κερν ισχυριζεται οτι η Φεντερικα υποστηριζε οτι η "χειραφετηση των γυναικων θα οδηγησει στην συντομευση της συνειδητοποιησης της κοινωνικης επαναστασης" και πως, "η επανασταση εναντια στον σεξισμο θα επρεπε να προκυψει απο διανοουμενες και μαχητικες 'μελλοντικες – γυναικες.' Συμφωνα με την κατανοηση του Νιτσε απο την Φεντερικα Μοντσενι, "οι γυναικες θα μπορεσουν να καταλαβουν μεσα απο την τεχνη και την λογοτεχνια την αναγκαιοτητα του επαναπροσδιορισμου των ρολων τους."
Ο Ρουντολφ Ροκερ ηταν ενας ακομη απο τους αναρχικους θαυμαστες του Νιτσε. Ο Ροκερ, ενας αναρχικος γεννημενος στην γερμανια, ειχε μετοικησει στην αγγλια το 1895 και εξελιχθηκε σε γνωστο οργανωτη συνδικατων μεταξυ των εκει εβραιων εργατων. Υπερμαχος του αναρχοσυνδικαλισμου, το 1922 βοηθησε στην δημιουργια της A.I.T. (Διεθνης Ενωση Εργατων), το συντονιστικο σωμα των αναρχοσυνδικαλιστικων ενωσεων. Ο Ροκερ ανακαλει συχνα τον Νιτσε στον τομο του Εθνικισμος και Κουλτουρα, αναφερομενος ειδικα σε αυτον προκειμενου να τεκμηριωσει τον ισχυρισμο του οτι ο εθνικισμος και η κρατικη εξουσια προκαλουν καταστροφικες συνεπειες στην κουλτουρα, μιας και η "κουλτουρα ειναι παντα δημιουργικη," ενω, "η εξουσια παντα καταστροφικη." Ο Ροκερ ολοκληρωνει μαλιστα το βιβλιο του με μια φραση του Νιτσε.
Ολοκληρωνοντας, δεν πρεπει να υποτιμηθει η επιρροη του Νιτσε κ στον χωρο των καταστασιακων. Οι καταστασιακοι συχνα συγχεονται ως αναρχικοι, αλλα στην πραγματικοτητα δεν ηταν παρα ο συνδυασμος των ιδεων διαφορων ρευματων της αβαντ γκαρντ (μεταξυ των οποιων το Dada, ο Σουρεαλισμος και ο Λετρισμος) με τον επηρρεασμενο απο τον Χεγκελ "δυτικο" μαρξισμο του Γκεοργκ Λουκατς, του Ανρι Λεφεβρ και αλλων. (Για τις αποψεις του Γκι Ντεμπορ σχετικα με τον αναρχισμο, δειτε τις θεσεις 91–94 στην Κοινωνια του Θεαματος). Συμφωνα με τον Τζοναθαν Πουρκις, ο Τζων Μουρ ισχυριστηκε πως η επιρροη των καταστασιακων αποτελεσε αφετηρια για "ενα δευτερο κυμα αναρχικης σκεψης", την πρωτη ουσιαστικα θεωρητικη στροφη απο τον "κλασσικο" αναρχισμο.
Μια απ τις σημαντικοτερες αυτες στροφες ηταν ενα οντολογικο αλμα: εκει που ο Μαρξ εκτιμουσε οτι η ανθρωπινη φυση καθοριζονταν αποκλειστικα απο την εργασια (το καθιστα σαφες αυτο στα χειρογραφα του 1844), οι καταστασιακοι αντιληφθηκαν την ανθρωποτητα ως ουσιαστικα εκστατικη και δημιουργικη. Εκεινοι, οπως και ο Νιτσε, θεωρησαν οτι δεν ειναι ο ο εργατης, αλλα ο καλλιτεχνης το προτυπο τους για το νεο επαναστατικο υποκειμενο. Οσοι ακολουθησαν την παραδοση των Καταστασιακων δε, οπως ο Χακιμ Μπεϊ, διατηρουν μια συγγενεια με τον Νιτσε σε αυτην ακριβως την βαση. Ενω και ο Φρεντι Περλμαν θα ειχε εκτιμησει την συμβουλη του φιλοσοφου στο Ταδε Εφη Ζαρατουστρα, και να αποφυγει ολους τους "αντισυμβατικους" ανθρωπους που "κοιταζουν πικραμενοι την ζωη," γιατι "εχουν βαρια ποδαρια και κρυες καρδιες: μιας και δεν ξερουν να χορευουν."
Απο οτι φαινεται λοιπον δεν ειναι αναγκαιο να συνδυασει κανεις τον Νιτσε με τον αναρχισμο: ειναι ηδη ενωμενοι και εχουμε ηδη κληρονομησει τους καρπους της ενωσης τους.
για να μη ξεχνιόμαστε,δεν είναι δικιάς μου έμπνευσης το άρθρο,το έχω αντιγράψει απ'το ιντυμίντια
Ο καταλογος δεν μπορει να περιοριζεται στους αναρχικους που περιοριστηκαν στο πεδιο της κουλτουρας, οπως η Εμμα Γκολντμαν, η οποια παρεδωσε εκατονταδες διαλεξεις για τον Νιτσε και τον βαπτισε επιτιμο αναρχικο. Οι συμπαθουντες τον Νιτσε περιλαμβανουν και επιφανη μελη της CNT–FAI στην δεκαετια του 1930, οπως τον Σαλβαντορ Σεγκουϊ και την αναρχοφεμινιστρια Φεντερικα Μοντσενι, αναρχοσυνδικαλιστες οπως τον Ρουντολφ Ροκερ, μεχρι και τον νεοτερο Μαρεϊ Μπούκτσιν, ο οποιος ανεφερθηκε στην Νιτσεϊκη επινοηση της "επανεκτιμησης των αξιων" υποστηριζοντας το προγραμμα των ισπανων αναρχικων.
Ηταν αρκετα αυτα που ελκυσαν τους αναρχικους στον Νιτσε: το μισος του για το κρατος, η απεχθεια του για την ανοητη κοινωνικη συμπεριφορα της "αγελης", ο (σχεδον παθολογικος) αντιχριστιανισμος του, η δυσπιστια του για τις συνεπειες τοσο της αγορας οσο και του κρατους στην πολιτιστικη παραγωγη, καθως και η επιθυμια του για εναν "υπερβατικο ανθρωπο" — δηλαδη εναν νεο ανθρωπο που δεν θα ειναι ουτε αφεντης ουτε σκλαβος —, και τα εγκωμια του για τον εκστατικο και δημιουργικο εαυτο, εχοντας ως αρχετυπο τον καλλιτεχνη, ο οποιος μπορει να κραυγασει "Ναι" στην αυτοδιαπλαση ενος νεου κοσμου απο την βαση του τιποτα, καθως και την αναπτυξη της "επανεκτιμησης των αξιων" ως πηγης αλλαγης, σε αντιθεση με την μαρξιστικη αντιληψη του ταξικου αγωνα ως μιας διαλεκτικης της ιστορικης γραμμικοτητας.
Σαφως, στην συμπαθεια τους αυτη, οι αναρχικοι παρεβλεψαν τον μισογυνισμο του, τον ελιτισμο του, και την απεχθεια του για οσους εργαζονταν για την κοινωνικη δικαιοσυνη — καθως και την ιδια του την αντιπαθεια για εκεινους! Απο την αλλη ομως και οι φασιστες ξεχασαν το μισος του Νιτσε για τον γερμανικο εθνικισμο, τον θαυμασμο του για τους εβραιους, την υπερασπιση των διαφυλετικων γαμων, την αηδια που του προκαλουσε η κακομοιρια (της οποιας ο Χιτλερ αποτελεσε την κατ’ εξοχη προσωποποιηση), καθως και την απεχθεια του για το κρατος, την αγοραια και δουλοπρεπη νοοτροπια, τα θεμελια δηλαδη του φασιστικου συστηματος.
Η θετικη πλευρα, για την αριστερα εν γενει, του Νιτσε διατυπωνεται σαφεστερα απο την Εμμα Γκολντμαν. Εκεινη επιμεληθηκε την εκδοση Μητερα Γη επι 12 ετη μεχρις οτου η αμερικανικη κυβερνηση την συνελαβε για τις δραστηριοτητες της κατα της στρατευσης το 1917, εξοριζοντας την στην σοβιετικη ενωση δυο χρονια αργοτερα. Η Μητερα Γη ηταν ενα απο τα σημεια αναφορας των αναρχοκομμουνιστων, των ατομιστων, των μουτουαλιστων, των συνδικαλιστων και των πολλων καλλιτεχνων της αβαντ γκαρντ που θεωρουσαν τους αναρχικους την πολιτικη διασταση και των δικων τους πεποιθησεων (με τον ιδιο ακριβως τροπο που και οι εκφραστες της αντικουλτουρας εκαναν το ιδιο μετα τον 2ο Π.Π.). Η περιοδικη εκδοση, και η ιδια η Γκολντμαν, προωθησαν εντονα τον Νιτσε, οχι μονο με την εκδοση αρθρων που εκλαϊκευαν και συζητουσαν τις ιδεες του, αλλα και με την παραγγελια ολοκληρων των εργων του απο το δια αλληλογραφιας ταχυδρομειο τους.
Στην αυτοβιογραφια της, Ζωντας την Ζωη Μου, η Γκολντμαν εγραψε για την πρωτη της συναντηση με τα εργα του Νιτσε στην δεκαετια του 1890. "Η μαγεια της γλωσσας του, η ομορφια του οραματος του, με μετεφεραν σε υψη που δεν ειχα ονειρευτει ποτε. Λαχταρουσα να καταβροχθισω καθε γραμμη των γραπτων του. . ." Εγραψε επισης οτι ο "Νιτσε δεν ηταν ενας κοινωνικος θεωρητικος αλλα ενας ποιητης, επαναστατης και πρωτοπορος. Η ευγενεια του δε δεν προερχονταν απο την καταγωγη του ή την οικονομικη του δυνατοτητα, αλλα απο το πνευμα του. Με αυτη την εννοια, "ο Νιτσε ηταν ενας αναρχικος, και ολοι οι πραγματικοι αναρχικοι ειναι ευγενεις." Οπως περιγραφει ο Λι Σταρκρος στο βιβλιο του Εγω δεν ειμαι Ανθρωπος, Ειμαι Δυναμιτης!, η Γκολντμαν εκλαϊκευσε τις ιδεες του Νιτσε στις περιοδειες διαλεξεων που εδωσε και ανεπτυξε πολλες απο τις αντιληψεις του για την ηθικη και το κρατος στα γραπτα της. Παρ’ ολα αυτα ομως, συνδυαζε παντα τον τροπο που ο Νιτσε προτεινε για την αυτοδημιουργια, με ενα ειδος Κροποτκιανου αναρχοκομμουνισμου.
Η Γκολντμαν δεν ηταν η μονη αναρχικη που συνδυασε τον Νιτσε με τον Κροποτκιν ωστοσο. Ο Αλαν Αντλιφ καταγραφει (επισης στο Εγω δεν ειμαι Ανθρωπος, Ειμαι Δυναμιτης!) τον τροπο με τον οποιο ο ινδος κριτικος τεχνης και αντιιμπεριαλιστης Αναντα Κουμαρασουαμι συνδυασε τον ατομισμο του Νιτσε και την αισθηση της πνευματικης ανανεωσης με τον οικονομισμο του Κροποτκιν και αλλες ασιατικες ιδεαλιστικες αντιληψεις. Η συνθεση αυτη αποτελεση την βαση της αντιστασης στην βρετανικη αποικιοκρατια καθως και στην εξαπλωση της βιομηχανοποιησης.
Ο ιδιος ο Κροποτκιν δεν ηταν απο τους ενθερμους οπαδους του Νιτσε παντως. Οι ελαχιστες γραπτες αναφορες του Κροποτκιν για τον Νιτσε ειναι αυστηρες, ενω σιγουρα δεν θεωρουσε οτι ο Νιτσε (ή και ο Στιρνερ) ηταν συμφωνοι με την προοπτικη του. Αλλα ο Κροποτκιν πηρε τον στοχασμο του στον ταφο, πεθαινοντας προτου προλαβει να ολοκληρωσει το τελευταιο κεφαλαιο της Ηθικης του, η οποια αναφερονταν στον Στιρνερ, τον Νιτσε, τον Τολστοϊ και αλλους.
Οι ισπανοι αναρχικοι ανεμειξαν κ εκεινοι την ταξικη πολιτικη τους με την Νιτσεϊκη εμπνευση. Ο Μαρεϊ Μπουκτσιν, στο εργο του Οι Ισπανοι Αναρχικοι, περιγραφει το επιφανες μελος της CNT–FAI, Σαλβαδορ Σεγκουϊ, ως "εναν θαυμαστη του Νιτσεϊκου ατομισμου, εκεινου του superhombreγια τον οποιο 'ολα ειναι επιτρεπτα'." Ο Μπουκτσιν, στην εισαγωγη του 1973 στο εργο του Σαμ Ντολγκοφ Οι Αναρχικες Κολλεκτιβες, περιγραφει μεχρι και την ανακατασκευη της κοινωνιας απο τους εργατες ως ενα Νιτσεϊκο προγραμμα. Ο Μπουκτσιν δε ισχυριζεται οτι "οι εργαζομενοι πρεπει πρωτα να αντιληφθουν τους εαυτους ως ανθρωπινα οντα, οχι ως ταξικα υποκειμενα, ως δημιουργικες προσωπικοτητες, οχι ως προλεταριους, ως αυτοεπιβεβαιουμενα ατομα, οχι ως μαζες . . .(ο) οικονομικος παραγοντας πρεπει να εξανθρωπιστει ακριβως επειδη προκαλωντας μια 'συγγενεια φιλιας' με την εργασιακη διαδικασια, με την μειωση του ρολου της εξαντλητικης εργασιας στις ζωες των παραγωγων, και πραγματι με μια ολικη 'επανεκτιμηση των αξιων' (για να χρησιμοποιησω την φραση του Νιτσε) οπως αυτη αρμοζει στην παραγωγη και την καταναλωση, καθως και στην κοινωνικη και προσωπικη ζωη."
Ενα αλλο μελος της CNT–FAIπου επηρρεαστηκε απο τον Νιτσε ηταν η Φεντερικα Μοντσενι, επιμελητρια της La Revista Blanca, η οποια εγινε αργοτερα γνωστη ως μια απο τους τεσσερις αναρχικους που αποδεχτηκαν υπουργικες θεσεις στην κυβερνηση εθνικης ενοτητας της Ισπανιας. Ο Νιτσε και ο Στιρνερ — καθως και ο δραματουργος Ιψεν κ η αναρχικη γεωγραφος Ελισε Ρεκλους — ηταν οι προσφιλεις της συγγραφεις, συμφωνα με τον Ριτσαρντ Κερν (στο βιβλιο Κοκκινα Χρονια / Μαυρα Χρονια: Μια Πολιτικη Ιστορια του Ισπανικου Αναρχισμου, 1911–1937). Ο Κερν ισχυριζεται οτι η Φεντερικα υποστηριζε οτι η "χειραφετηση των γυναικων θα οδηγησει στην συντομευση της συνειδητοποιησης της κοινωνικης επαναστασης" και πως, "η επανασταση εναντια στον σεξισμο θα επρεπε να προκυψει απο διανοουμενες και μαχητικες 'μελλοντικες – γυναικες.' Συμφωνα με την κατανοηση του Νιτσε απο την Φεντερικα Μοντσενι, "οι γυναικες θα μπορεσουν να καταλαβουν μεσα απο την τεχνη και την λογοτεχνια την αναγκαιοτητα του επαναπροσδιορισμου των ρολων τους."
Ο Ρουντολφ Ροκερ ηταν ενας ακομη απο τους αναρχικους θαυμαστες του Νιτσε. Ο Ροκερ, ενας αναρχικος γεννημενος στην γερμανια, ειχε μετοικησει στην αγγλια το 1895 και εξελιχθηκε σε γνωστο οργανωτη συνδικατων μεταξυ των εκει εβραιων εργατων. Υπερμαχος του αναρχοσυνδικαλισμου, το 1922 βοηθησε στην δημιουργια της A.I.T. (Διεθνης Ενωση Εργατων), το συντονιστικο σωμα των αναρχοσυνδικαλιστικων ενωσεων. Ο Ροκερ ανακαλει συχνα τον Νιτσε στον τομο του Εθνικισμος και Κουλτουρα, αναφερομενος ειδικα σε αυτον προκειμενου να τεκμηριωσει τον ισχυρισμο του οτι ο εθνικισμος και η κρατικη εξουσια προκαλουν καταστροφικες συνεπειες στην κουλτουρα, μιας και η "κουλτουρα ειναι παντα δημιουργικη," ενω, "η εξουσια παντα καταστροφικη." Ο Ροκερ ολοκληρωνει μαλιστα το βιβλιο του με μια φραση του Νιτσε.
Ολοκληρωνοντας, δεν πρεπει να υποτιμηθει η επιρροη του Νιτσε κ στον χωρο των καταστασιακων. Οι καταστασιακοι συχνα συγχεονται ως αναρχικοι, αλλα στην πραγματικοτητα δεν ηταν παρα ο συνδυασμος των ιδεων διαφορων ρευματων της αβαντ γκαρντ (μεταξυ των οποιων το Dada, ο Σουρεαλισμος και ο Λετρισμος) με τον επηρρεασμενο απο τον Χεγκελ "δυτικο" μαρξισμο του Γκεοργκ Λουκατς, του Ανρι Λεφεβρ και αλλων. (Για τις αποψεις του Γκι Ντεμπορ σχετικα με τον αναρχισμο, δειτε τις θεσεις 91–94 στην Κοινωνια του Θεαματος). Συμφωνα με τον Τζοναθαν Πουρκις, ο Τζων Μουρ ισχυριστηκε πως η επιρροη των καταστασιακων αποτελεσε αφετηρια για "ενα δευτερο κυμα αναρχικης σκεψης", την πρωτη ουσιαστικα θεωρητικη στροφη απο τον "κλασσικο" αναρχισμο.
Μια απ τις σημαντικοτερες αυτες στροφες ηταν ενα οντολογικο αλμα: εκει που ο Μαρξ εκτιμουσε οτι η ανθρωπινη φυση καθοριζονταν αποκλειστικα απο την εργασια (το καθιστα σαφες αυτο στα χειρογραφα του 1844), οι καταστασιακοι αντιληφθηκαν την ανθρωποτητα ως ουσιαστικα εκστατικη και δημιουργικη. Εκεινοι, οπως και ο Νιτσε, θεωρησαν οτι δεν ειναι ο ο εργατης, αλλα ο καλλιτεχνης το προτυπο τους για το νεο επαναστατικο υποκειμενο. Οσοι ακολουθησαν την παραδοση των Καταστασιακων δε, οπως ο Χακιμ Μπεϊ, διατηρουν μια συγγενεια με τον Νιτσε σε αυτην ακριβως την βαση. Ενω και ο Φρεντι Περλμαν θα ειχε εκτιμησει την συμβουλη του φιλοσοφου στο Ταδε Εφη Ζαρατουστρα, και να αποφυγει ολους τους "αντισυμβατικους" ανθρωπους που "κοιταζουν πικραμενοι την ζωη," γιατι "εχουν βαρια ποδαρια και κρυες καρδιες: μιας και δεν ξερουν να χορευουν."
Απο οτι φαινεται λοιπον δεν ειναι αναγκαιο να συνδυασει κανεις τον Νιτσε με τον αναρχισμο: ειναι ηδη ενωμενοι και εχουμε ηδη κληρονομησει τους καρπους της ενωσης τους.
για να μη ξεχνιόμαστε,δεν είναι δικιάς μου έμπνευσης το άρθρο,το έχω αντιγράψει απ'το ιντυμίντια
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)