atheofilos(lookingforKostakisAnan)

το ιστολόγιο αυτό δημιουργήθηκε για να γράφω ό,τι μου καπνίσει.

Παρασκευή, 8 Μαΐου 2015

istanbul vol2,ημερολόγιο σαλοκουζίνας μοναχικού ταξιδιώτη(θα'θελες)παρτ του(τι;)

          Αυτός που σε λούζει,σε τρίβει,σε ξεβγάζει απ'τις σαπουνάδες δεν ξέρει να κάνει μασάζ.Ναι ρε φίλε,αυτό το ζούληγμα και τα απότομα πατήματα πάνω στην σπονδυλική στήλη δεν λέγονται μασάζ.
Ντάξ' δεν είμαι και ειδήμων του αθλήματος αλλά έχω κάνει δυο τρεις φορές.Θα το συζητήσω με κά-
ποιον ειδικό.Όσο και αν προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι ήταν καλό το μασάζ,ο πονεμένος μου μηρός φωνάζει για το αντίθετο.Κατά τ'άλλα ήταν υπέροχα.Ναι σοβαρά,τα υπόλοιπα ήταν ωραία και αναζωογονητικά.Ξεφυλίζοντας το περιοδικό και περιμένοντας να στεγνώσω φασκιωμένος στις πε-
τσέτες,έπεσα και στην διαφήμιση του χαμάμ που βρισκόμουν.Είχε κάτι μοντέλα(γυναίκες)η μία να τρίβει την άλλη,μια άλλη να παίζει κιθάρα και κάποιες άλλες να χορεύουν.Μέσα στον ζεστό θάλαμο.
Εκεί που αρχίζεις και νοιώθεις ότι είσαι σε φούρνο και μόνο οι πατάτες λείπουν για να δέσει το σκη-
νικό.Δεν μας χέζετε ρε διαφημιστές...Σκάει μύτη στο γυναικείο χαμάμ αυτή που κάνει το μασάζ κτλ
και είναι.λέει ίδια ο μουστακαλής που έκανε και μένα,με το ίδιο παχύ μουστάκι,τον σκεμπέ και συμ-
πλήρωμα τεράστια βυζιά,που στην θέα όλων αυτών τα μοντέλα τρέχουν πανικόβλητα να βρούνε την
έξοδο.
          Αφού στέγνωσα,πήγα στο καμαράκι,ντύθηκα και έφυγα αφήνοντας και τιπ,μην με πούνε και τσιφούτη.Ξαλαφρωμένος από μπίχλα,νεκρά κύτταρα και ευρώ,πέρασα από μια δημόσια τουαλέτα για να ξαλαφρώσω κι απ'τα ούρα.Να πω την αλήθεια τουαλέτα δεν είδα να έχει το χαμάμ.Αλλά κι αν είχε δεν ρώτησα.Ο γνωστός Αθεόφιλος που όλοι αγαπήσαμε!Το να πας για κατούρημα σε δημόσια τουαλέτα είναι σαν να μπαίνεις στην τούμπα να δεις αγώνα ποδοσφαίρου.Βάζεις μία λίρα στο μηχά-
νημα,περνάς το τουρνικέ και μπαίνεις στην τουαλέτα.Μάλλον μπορείς να καθίσεις και ενενηντάλεπτο αν θέλεις,να βγάλεις τα σώψυχα σου.Να τραγουδήσεις τον ύμνο του ΜΠΑΟΚ,να βρίσεις που η τουαλέτα είναι τούρκικο στυλ,να γελάσεις που έχει και τηλέφωνο ντουζ για πλύνεις τον κώλο σου.Τα ρούχα ρε μάστορα δεν θα βραχούνε;Μάλλον οι Τούρκοι έχουν αναπτύξει ειδική τεχνική για να χέζουν σε δημόσια τουαλέτα και να πλένουν τον κώλο τους.
          Μετά από αυτή την εμπειρία,ψώνισα λίγα φρούτα και πήγα για φαγητό σε ένα lokanda.Στο ίδιο που με πήγε χθες ο Ατίλα.Πάλι ρύζι πήρα αλλά διαφορετικές σαλάτες.Γύρισα σπίτι,ξεφόρτωσα
απ'το σακίδιο τα ψώνια και τα αναμνηστικά και ξεκίνησα για νέα διαδρομή.Πήρα ένα τυχαίο αστικό
και κατέβηκα δυο στάσεις παρακάτω,εκεί που υπολόγιζα πως είναι το PERA PALACE HOTEL για να δω το μουσείο του Κεμάλ Ατατούρκ.Το βρήκα εύκολα,μπήκα στο ξενοδοχείο,περίμενα λίγο,ο ρεσεψιονίστ τηλεφώνησε κάπου και μετά από λίγο εμφανίστηκε μία κυρία η οποία με οδήγησε στο
αγαπημένο δωμάτιο(νούμερο 101)του μάστορα,που το μετέτρεψαν σε μουσείο.Είδα φωτογραφίες του με στρατιωτική φορεσιά,με πολιτική φορεσιά,πίνακες ζωγραφικής με τον ίδιο,το υπνοδωμάτιο του,προσωπικά του αντικείμενα,μετάλλια που μάλλον ο ίδιος απένειμε στον εαυτό του,τα τσιγάρα του,τα καπέλα του,φωτογραφίες απ'τις μάχες στην Καλλίπολη όπου αυστραλέζοι και νεοζηλανδοί το
φυσάνε ακόμα και δεν κρυώνει.Έφυγα μέσα σ'ένα τέταρτο.Η κυρία που με συνόδευε με ευχαρίστησε
που έκανα τον κόπο να πάω μέχρι εκεί και να δω το μουσείο αυτό.Τώρα που το σκέφτομαι,ήταν το μόνο μουσείο που δεν πλήρωσα είσοδο.
         Μετά περιφερόμουν σε διάφορα σοκάκια και έφτασα στον δρόμο που λέγεται FRANSIZ SOKAGI.Τον πρότεινε ο οδηγός που είχα σαν αξιοθέατο.Καλέ ποιος γαλλικός αέρας και φινέτσα και παπαριές μας λέτε.Πολύ κιτς και άκρως τουριστικό ρε φίλε για τα γούστα μου.Κράχτες έξω απ'τα μαγαζιά,ακριβά όλα.Έφυγα και από κει,πέρασα από ένα μαγαζί με βιολογικά προιόντα και πήρα καρύδια και τσάι χωρίς καφείνη το οποίο αποδείχτηκε καλή αγορά.Αφού γύρισα και άλλα σοκάκια
έφτασα στην πλατεία ταξίμ και την έπεσα στο GEZI PARK.Εκεί έχει πλανόδιους με μεγάλα θερμό στο ένα χέρι και ένα καλάθι με ποτηράκια,ζάχαρη κ.α. ψιλοπράγματα στο άλλο και γυρνάνε ανάμεσα
στους αραχτούς και πουλάνε τσάι ή νεσκαφέ όπως λένε τον στιγμιαίο.Βλέποντας τους να σερβίρουν τσάι είδα ότι στον ένα θερμό έχουν  βραστό νερό,οπότε ζήτησα μόνο βραστό νερό και χρησιμοποίησα το δικό μου τσάι,γιατί το τσάι που σερβίρουν παντού είναι μαύρο και θα μου κάνει τα νεύρα τσατάλια.
           Ξέχασα να γράψω πως το πρωί μετά το άκυρο που έφαγα στο χαμάμ ανέβηκα στην ταξίμ και πήρα το παραδοσιακό τραμ,αφού προηγουμένως ήπια έναν,υποτίθεται,ντεκαφεινέ τούρκικο καφέ.
Καλά,ό,τι να'ναι είμαι...
           Αύριο λέω να πάω στην παλιά πόλη και όχι στο ντολμά μπαχτσέ.
14-4-15
           Ξύπνησα χαλαρά κατά τις 9,έφτιαξα πρωινό,ήπια τσάι και συνηδειτοποίησα ότι η μπαταρία της φωτογραφικής μηχανής δεν φόρτισε,την ξαναέβαλα για φόρτιση και ξαναήπια τσάι,άρχισα να ντύνομαι σιγά σιγά.Αποφάσισα να πάω στην παλιά πόλη(για να μην έχετε αγωνία και τρώτε τα νύχια σας,κακό συνήθειο,να το κόψετε).Πήγα ιστικλάλ,έστριψα απ'το λύκειο γαλατά σαράι,κατηφόρισα στο σοκάκι,βγήκα στον κεντρικό δρόμο και πήγα στην στάση του τραμ.Το τραμ ήταν ασφικτικά γε-
μάτο από τουρίστες και ντόπιους.Μετά από αρκετή ώρα έφτασα στον προορισμό μου.
           Η πικάντικη συνέχεια στην επόμενη ανάρτηση.

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2015

istanbul vol2,ημερολόγιο σαλοκουζίνας μοναχικού ταξιδιώτη(θα 'θελες!!!)

 Ξύπνησα στο σπίτι της Δέσποινας στις 7 το πρωί και αμέσως κατέβηκα στη διασταύρωση να περιμένω τον ταξιτζή.Μετά από πέντε λεπτά εμφανίστηκε και ήμουν νωρίς νωρίς στο αεροδρόμιο.
    Εδώ αξίζει να ανοίξω μια παρενθεσούλα,να γράψω λίγα πράγματα για τον ταξιτζή.Ο καράσος,συγχωριανός,ο οποίος μένει χρόνια στη σαλονίκη με τέσσερις αρραβώνες και έναν γάμο στην πλάτη.Δουλεύει εκτός του ταξί και στην προστασία μαγαζιών,αυτό το θεάρεστο λειτούργημα που όλοι αγαπήσαμε.Μου είπε μια ιστορία απ'τις περιπέτειες του με τον κοντό.
   Σκάσανε μύτη σε μια κηδεία,λιωμίδια απ'τα ξύδια και οι παρευρισκόμενοι βλέποντας τους και κυρίως ακούγοντας τους,άφησαν την κηδεία και ασχολιόντουσαν μ'αυτούς.Ο καράσος το πρώτο που είπε μόλις μπήκε στο σπίτι ήταν "μην ανησυχείτε κορίτσια,εμείς είμαστε εδώ,όλα θα πάνε καλά".Το μικρότερο κορίτσι ήταν 60 χρονών.Το συμπέρασμα που βγάλαν φεύγοντας απ'την κηδεία ήταν  "μαλάκα,ούτε για κηδεία είμαστε έτσι πως είμαστε".
    Αυτός ο λεβέντης που με ρίχνει χαλαρά τρία κεφάλια και κανά σαρανταριά κιλά και έχει φάτσα μπαρουτοκαπνισμένου νυχτόβιου είναι κλασσικός μαμάκιας.Τατουάζ μέχρι και τα δάχτυλα,όταν μπαίνει στη θύρα 3 τον χαιρετάνε μέχρι και τα τσιμέντα.Έχει διαμέρισμα που βλέπει θάλασσα και δύο σκυλιά,τι άλλο,μπουλντόγκ.Η φωνή του είναι μπάσα σαν ν'ακούς το μπάσο ενός άτεχνου πάνκι μπασίστα σε μια άτεχνη πανκ μπάντα που νομίζουν ότι με τη μουσική τους θα συνειδητοποιηθούν πολιτικά τα παιδάκια που τους ακούνε.Τα παιδάκια όμως έχουν γίνει ντίρλα απ'τις μπύρες,τα πιο μεγάλα παιδάκια είναι λιώμα από άλλα και όλοι μαζί ζουν το λάιφστάιλ κομμάτι της ζωής.Σαν διαφήμιση σοκολάτας μου ακούγεται.Φτάνει με τον καράσο.
   Στο αεροδρόμιο καφέδες,χυμός πορτοκάλι,νερό,σ'ευχαριστούμε που μας άφησες μια μικρή περιουσία.Α,και χέσιμο στις ημικαθαρές τουαλέτες του αεροδρομίου,τι θες ρε μαλάκα πασχαλιάτικα,για τρεις και εξήντα που παίρνουμε να στρώσουμε και χαλάκι και να σε περιμένουμε απ'έξω να σου πούμε "με τις υγείες σας";Νταξ,ρε μάγκες πάω πάσο,το απόλαυσα το χέσιμο αν αυτό σας καθησυχάζει.
Στο αεροπλάνο αφού ακούσαμε τις ευχαριστίες και τις οδηγίες του πιλότου σε άπταιστα τουρκοαγγλικά και τούρκικα,μας μοίρασαν ακουστικά για να ακούμε μουσική,μου 'δώσαν να φάω το βέγκαν πρωινό μου,που μάλιστα το πακέτο έγραφε και THEOFILOS,ψήλωσα δυο,μη πω τρεις,πόντους,άρχισα να κατουριέμαι.
    Η ντροπή είναι ένα χαρακτηριστικό μου.Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ντρέπομαι.Ντρεπόμουν και ντρέπομαι για χιλιάδες πράγματα που αφορούν τον εαυτό μου τις πράξεις μου,τα πιστεύω μου,το σώμα μου,το οικογενειακό μου περιβάλλον και φτάνει φίλε καταλάβαμε.Η δειλία είναι αδερφή της ντροπής και επειδή αυτή η λέξη είναι βαριά,υπέρβαρη,έχει πάει στους καλύτερους διαιτολόγους αλλά δεν, οπότε σε όλους λέει ότι το πρόβλημα είναι ορμονικό
όπως όλοι οι σωστοί χοντροί που σεβόμαστε τον εαυτό μας και τα με κόπο αποκτημένα παραπανίσια κιλά μας.Για όλα αυτά και ακόμα περισσότερα αντί για αυτή τη λέει χρησιμοποιούμε τη λέξη διστακτικότητα που είναι η ακόμα πιο μικρή αδερφή της οικογένειας και είναι το μοντέλο,λεπτεπίλεπτη και με τρόπους,μεγαλωμένη με γαλλικά και πιάνο.Επ,μάστορα,κάποιος κατουριέται και συ έχεις ξεφύγει.
Η πτήση πήγαινε καλά αλλά η πίεση απ'το κατούρημα μεγάλωνε.Αεροπειρατές κατέλαβαν το αεροσκάφος και μας ανακοινώνουν ότι θα το ρίξουν στο κρεμλίνο στην Μόσχα,η αεροσυνοδός μου απαγορεύει την είσοδο στην τουαλέτα γιατί δεν είμαι τούρκος πολίτης και η τουαλέτα είναι τούρκικη και δεν δέχεται αλλοεθνείς να την κατουράνε,μια άλλη αεροσυνοδός μου προτείνει να μου δώσει ένα μπουκάλι για να κατουρήσω εκεί που κάθομαι αλλά αρνούμαι,έχουμε και μια αξιοπρέπεια μανδάμ,και της λέω θα περιμένω να φτάσουμε και πολλές χιλιάδες ακόμα σενάρια μπολιγουντιανού επιπέδου τρέχουν στο μυαλό μου.Όντως περίμενα να φτάσουμε,προσγειωθήκαμε αλλά πάρτα ρε ντροπαλέ,δεν έχει πού να παρκάρει το αεροπλάνο και κάνουμε κύκλους γύρω απ'το αεροδρόμιο.Για μιά δόση σαν να άκουσα απ'τα μεγάφωνα τον πιλότο να λέει "Theofilos se trollaroume ligo,kalo e;"και από βαθύτερα το υπόλοιπο πληρωμα να γελάει χερέκακα.Ναι ρε χέστη μου,παρκάραμε και αποβιβαστήκαμε,επιβιβαστήκαμε στο λεωφορείο που έκανε πενήντα μέτρα και μπήκαμε στο αεροδρόμιο και πού είναι η τουαλέτα ρε παιδιά;Τη βρήκα,δεν κλείνει η πόρτα,ε και τι έγινε,όχι θέλω να κλείσει η πόρτα,δεν κλείνει,ξεκουμπώνομαι στηριζόμενος στο ένα πόδι και με το άλλο προς τα πίσω να κλείνω την πόρτα.Είναι η γνωστή στάση του κατουρημένου σκύλου για μας που ξέρουμε από γιόγκα.
     Έκανα συνάλλαγμα και πήγα να πάρω το μετρό για να πάω στην πλατεία ταξίμ να συναντηθώ με τον σπιτονοικοκύρη.
     Έφτασα στην πλατεία κατα τη 1 το μεσημέρι,ήρθε ο αδερφός του σπιτονοικοκύρη αφού βέβαια περίμενε ο ένας τον άλλο κανά μισάωρο σε διαφορετικές εισόδους του μετρό και μετά από κανά δυο τηλεφωνήματα και συνεννόηση σε άπταιστα τουρκοελληνοαγγλικά.Α ρε Κατερίνα Βασιλάκη Παναγιωτίδου μόνο τα δίδακτρα σε ενδιέφεραν.
     Φτάσαμε σπίτι,στο οποίο ήταν η καθαρίστρια ακόμα,άφησα τα μπαγκάζια μου και πήγαμε για φαγητό σε ένα lokanda(μαγειρείο,σελφ σερβις)φτηνό και καλό.Με τέσσερα ευρώ περίπου ένα ικανοποιητικό φαγητό.Ο αγλέορας που κρύβω μέσα μου ήταν κουρασμένος,αλλιώς θα έτρωγα άλλα τόσα.
     Η συζήτηση που ακολούθησε με τον Ατίλα,για σπάσει ο πάγος είναι υποψήφια για όσκαρ ασυννενοησίας λόγω ημιμάθειας της αγγλικής γλώσσας από πλευράς μου.
     Γύρισα σπίτι,άραξα,μικρός πονοκέφαλος.Το σοκάκι που είναι το σπίτι είναι ένα στενό με καλντερίμι,με παλιά κτίρια,παιδάκια που χαλάνε τον κόσμο με τις φωνές τους,μαντηλοφορούσες που κάνουν πηγαδάκια,ένα μικρό μπακάλικο στην γωνία,απ'όπου αγόρασα ντομάτες,μήλα και εμφιαλωμένο νερό.Σαν να είμαι στην γειτονιά μου πριν 30 χρόνια.Αν ήξερα και τούρκικα γμτ!
     Το σπίτι είναι μικρό με δύο χώρους,ένα καθιστικό και κουζίνα μαζί που βλέπει μπροστά στο σοκάκι και η κρεβατοκάμαρα που βλέπει πίσω στον ακάλυπτο και είναι ήσυχη.Επίσης μια στενή τουαλέτα και ένα ντουζ ξέχωρα συμπληρώνουν το διαμερισματάκι.Θα μπορούσα να πάρω τρόφιμα και να μαγειρεύω.Σιγά μη το κάνω!Ίσως φτιάξω καμιά σαλάτα.
13-4-15
      Merhaba.Κοιμήθηκα 12 ώρες τουλάχιστον και ξύπνησα νωρίς νωρίς στις 6:30,έφτιαξα πρωινό,ψωμί ντομάτα,πορτοκάλι.Ετοιμάζομαι σιγά σιγά να βγω στους δρόμους.Έχώ ένα πλάνο.
Είναι πολύ ήσυχα στο σοκάκι ακόμα.
      Έχει κανά δυο ώρες που γύρισα απ'τις βόλτες μου.Κανα δύωρο το έφαγα αραχτός στο GEZI PARK,τώρα στο τέλος.Πολλής κόσμος ήταν αραχτός εκεί και ζήλεψα.Έπινα τσάι,αγνάντευα την κοσμοσυρροή,απολάμβανα τον ζεστό ήλιο και διάβαζα το ΆΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ του Βίλχεμ Ράιχ.Αυτό το βιβλίο το τσίμπησα απ'τη βιβλιοθήκη της Δέσποινας.Το ξαναδιάβασα πριν 20 χρόνια περίπου και ήθελα να το ξαναδιαβάσω,είναι βιβλίο αφύπνιση.
      Ξεκίνησα απ'το σπίτι κατά τις οκτώ και κάτι και κατευθύνθηκα προς το GALATASARAY HAMAMI.Έφτασα κατά τις οχτώμιση αλλά έφαγα πόρτα γιατί μου είπαν ότι θα ανοίξει στις 9:30.Η φάση είναι ότι ήδη μέσα είχε άτομα που είχαν κάνει χαμάμ και στέγνωναν τυλιγμένοι στις πετσέτες τους.Μάλλον αυτοί ήταν οι καλοί ντόπιοι πελάτες.Τες πα!Έκανα μια βόλτα στα γύρω σοκάκια και πήγα στον πύργο GALATA KULESI.Μάγκα μου,όσο ωραία θέα είχε από πάνω,τόσο ακριβό ήταν το εισιτήριο.Θημήθηκα γιατί δεν ανεβήκαμε με την Φωτεινή την προηγούμενη φορά που ήρθα ισταμπούλ.
      Αφού τράβηξα αρκετές φώτο από κει πάνω και έκανα τον κύκλο του μπαλκονιού τρεις τέσσερις φορές,έγινα φωτογράφος για μια οικογένεια ισπανών,άκουσα ξενάγηση σε άπταιστα γερμανικά,η μύτη μου έγινε διάσημη σε φώτο γιαπωνέζων τουριστών,αποφάσισα να κατηφορήσω.Πήρα κάποια αναμνηστικά,γιατί το κωλοπιάσιμο του εισιτηρίου δεν μου έφτανε,απ'το ισόγειο και κάθισα σε ένα παγκάκι απ'έξω για να σκεφτώ τι θα κάνω.Είπαμε,θέλω χαμάμ.Χαμάμ θέλει ο λεβέντης;Ξανά λοιπόν πίσω στο ίδιο χαμαμ που πήγα το πρωί.Τα έσκασα χοντρά στην είσοδο για να κάνω το φουλ πακέτο που είχε τρίψιμο,ζύμωμα,λούσιμο,ξέβγαλμα κερασμένο νεράκι(εμφιαλωμένο)και ξεφύλλισμα περιοδικού κατά τη διάρκεια του στεγνώματος.Επ'ευκαιρίας να σημειώσω κάποια πράγματα.
  η συναρπαστική συνέχεια στην επόμενη ανάρτηση,γατάκια.

Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2013

Ζήλια

Η ζήλια έχει και τη θετική της πλευρά.Τουλάχιστο σε μένα λειτουργεί και έτσι.Με αφυπνίζει κατά κάποιο τρόπο.Μου δημιουργεί την αίσθηση ότι είναι ανάγκη να κάνω κάτι.
Βλέποντας λοιπόν το ιστολόγιο του Θεούhttp://arthur-42.blogspot.gr/άρχισε να μου ξύνεται η παλάμη.
Φυσικά αυτό το σημάδι από μόνο του μπορεί να σημαίνει ότι:α)θα φας πολύ ξύλο,β)ό,τι άλλο βάλει ο
νους του ανθρώπου,οπότε περίμενα και ένα θεϊκό σημάδι.
Χθες είμανε σελανίκ,βόλτα,μάθημα τουρκικών,βόλτα,φαγητό στο καζάνι,βόλτα και φυσικά συναντήθηκα με τον Θεό.Ο οποίος Θεός για πολλοστή φορά έριξε την ιδέα να ξαναπιάσω το  ιστολόγιο μου.Κάτι θα ξέρει παραπάνω σκέφτηκα(αν και εγώ είμαι ο προφήτης που τα ξέρει όλα και
ακόμα παραπάνω)και να 'μαι λοιπόν εδώ σήμερα.
Όλο αυτό το καιρό που δεν γράφω έχουν συμβεί κοσμοϊστορικές αλλαγές στη ζωή μου που επηρέασαν με τη σειρά τους το παγκόσμιο γίγνεσθαι.Γυναίκε μπήκαν απ'τη πόρτα και εκσφεντονίστηκαν απ'το παράθυρο.Έκανα καινούριες γνωριμίες και κατάφερα να ξεχάσω παλιότερες.
Γνώρισα κι άλλες παραλίες και επιτέλους έκανα ταξίδι εκτός ελλαδικού χώρου(ισταμπούλ)μέσα στο χειμώνα(χριστούγεννα)!Συμμετέχω σε συλλογικά εγχειρήματα!Μετακόμισα στον πιο πάνω όροφο κ.α.
Για όλα αυτά και εκατομύρια άλλα λέω ότι θα γράψω.Τι και πώς και πότε ας μη ρωτήσει καμιά.
Φιλάκια προς το παρόν και ντα λέμε σύντομα,ελπίζω...

Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2012

ΒΟΛΙΚΗ ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΑ

Ο αθεόφιλος πράσος και η κομπανία του με χαρά σας παρουσιάζουν το νέο πόνημα(πού τη βρήκα αυτή τη λέξη!)του ανθρώπου που όλοι ψάχνουν και κανείς(;)δεν έχει δει ως τώρα εκτός απ'τους στενούς του συνεργάτες,τη μάνα του,τους συνεκδότες του,τον soto anagno και μερικούς κολλητούς του που σπάνε πλάκα μ'αυτά που γράφουμε στα μπλογκς,τα φέισμπουκς και τα τουίτερςς εμείς που ακόμα τον ψάχνουμε(ναι στη χαλκιδική μέχρι προχθές)και σιγά μη τον βρούμε,αλλά και άμα τον βρούμε τι θα του πούμε,έ,τα γνωστά κλισέ και θα τελειώσει άδοξα κάπου εκεί το πανηγύρι,οπότε καλά κάνουμε και δεν τον βρίσκουμε.
ΒΟΛΙΚΗ ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΑ

Το ιερό βιβλίο νούμερο τέσσερα βρίσκεται στο σπίτι μου σε τρία αντίτυπα,ένα για τον θεό και ένα για τον κώστα.Ξέχασα τον μάριο,την άλλη φορά...


















Τρίτη, 10 Απριλίου 2012

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ένα χρόνο μετά την τελευταία ανάρτηση επιτέλους μπαίνω στο μπλογκ και ξαναγράφω.Βλέπω ότι έχω να κάνω πολύ δουλειά αλλά το κυριότερο έχω να πω πολλά.Αυτή η ανάρτηση λειτουργεί ως πρόλογος.Με την επόμενη ανάρτηση θα είμαι στο κυρίως θέμα.Μου έλειψε το γράψιμο.
Φιλιά
Αθεόφιλος Πράσος

Σάββατο, 8 Ιανουαρίου 2011

Αλληλεγγύη στον Θοδωρή Ηλιόπουλο

Ο εφιάλτης του Θοδωρή Ηλιόπουλου πρέπει να τελειώσει




Αλληλεγγύη εν όψει της δίκης της 11ης-1-2011



Οι παρακάτω υπογεγραμμένοι, που συναντηθήκαμε και συνεργαστήκαμε με τον Θοδωρή Ηλιόπουλο στην έκδοση του βιβλίου Η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική (εκδόσεις διάπυροΝ, Νοέμβριος 2010, ηλεκτρονική έκδοση http://politikiviadiapyron.wordpress.com/), δηλώνουμε την αμέριστη αλληλεγγύη και συμπαράστασή μας προς αυτόν, εν όψει της δίκης του στη Χαλκίδα, στις 11-1-2011.



Η δίκη αυτή είναι μια ντροπή για την ελληνική πολιτεία – και αποτελεί μία ακόμη στιγμή ενός καφκικού εφιάλτη τον οποίο έζησε και ζει ο Ηλιόπουλος εδώ και δύο χρόνια. Συνελήφθη έξω από τη Νομική Σχολή της Αθήνας στις 18-12-2008 ενώ περπατούσε στον δρόμο με τους φίλους του, κουβαλώντας ένα μικρό σακίδιο με προσωπικά αντικείμενα. Στη συνέχεια, παρά το ότι και οι τέσσερις αυτόπτες μάρτυρες επέμεναν πως δεν είχε κάνει απολύτως τίποτε, χαλκεύτηκε εναντίον του ένα αδιανόητο κατηγορητήριο που περιλάμβανε 3 κακουργήματα (κατοχή εκρηκτικών βομβών, έκρηξη κατ’ εξακολούθηση, απόπειρα σωματικής βλάβης) και 2 πλημμελήματα (αντίσταση, διατάραξη κοινής ειρήνης), χαρακτηρίστηκε «εχθρός της δημοκρατίας» και προφυλακίστηκε για 8,5 μήνες, μέχρι τον Αύγουστο του 2009, οπότε και αποφυλακίστηκε μετά από απεργία πείνας 49 ημερών. Ο εφιάλτης αυτός έχει και συνέχεια, καθώς στις 11 Ιανουαρίου 2011 θα δικαστεί στη Χαλκίδα με το ίδιο εξόφθαλμα χαλκευμένο κατηγορητήριο, αντιμετωπίζοντας ποινή καθείρξεως.



Ο Θοδωρής Ηλιόπουλος, με τη συγκλονιστική στάση του στη φυλακή αλλά και με την υπόλοιπη ζωή του, κομίζει μια συνολική πρόταση ανθρωπισμού, ήθους, ευαισθησίας, καθημερινής αλληλεγγύης και έμπρακτης αντίστασης στην κτηνωδία. Δεν είναι τυχαίο πως μετά το τέλος της προφυλάκισής του, ενώ ήταν ένα έμβλημα ενός ολόκληρου κοινωνικού χώρου, είχε το θάρρος να πάρει ξεκάθαρες και ανυποχώρητες θέσεις ενάντια σε κάθε βία (κρατική ή «αντιεξουσιαστική») και έτσι να δυσαρεστήσει ακόμη και ορισμένους από όσους του συμπαραστάθηκαν. Εξάλλου σε αυτό το πλαίσιο συναντηθήκαμε και εμείς μαζί του· στο κείμενο που αποτελεί τη δική του συμβολή στον τόμο (http://politikiviadiapyron.wordpress.com/2010/10/11/iliopoulos/?csspreview=true) ο Ηλιόπουλος γράφει: « […] Από όπου και αν προέρχεται η πολιτική βία, είτε από το κράτος ως καταστολή ή πρόκληση είτε από ομάδες που συγκρούονται με αυτό ως απάντηση ή διεκδίκηση, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: ανθρώπινες απώλειες. Είναι αυτές οι απώλειες που, αν όχι αυτόματα, μετέπειτα θα ευνοήσουν και θα ενδυναμώσουν το ίδιο το κράτος, όταν σε ρόλο προστάτη θα εγκλωβίσει τις μάζες στην καταστολή. Είναι τέτοιο το συμφέρον, που ο προστάτης αυτός από «θύμα» δεν θα αργήσει να γίνει θύτης, δημιουργώντας εστίες που το ίδιο θα κληθεί να σβήσει. Έτσι, ένα οπλισμένο χέρι, αν δεν είναι του κράτους, σίγουρα του το χαϊδεύει.»



Περιμένουμε τη δίκη της Χαλκίδας με συναισθήματα αγωνίας και απορίας: πόσο κατακερματισμένη κοινωνία είμαστε, πόσα αντανακλαστικά διαθέτουμε, πόσο μπορούμε να κρατούμε την ανθρωπιά μας και να υπερασπιστούμε έναν αθώο συνάνθρωπό μας – και μάλιστα σε καιρούς όπου εξαγγέλλονται τείχη στον Έβρο για να μην περνούνε οι απελπισμένοι μετανάστες; Ο εφιάλτης του Θοδωρή Ηλιόπουλου πρέπει να πάρει τέλος. Και στ’ αλήθεια περιμένουμε, μετά την (αυτονόητη) αθώωσή του, να βρεθεί ένας εισαγγελέας και να απαγγείλει κατηγορίες κατά όλων εκείνων των «κρατικών λειτουργών» που, χαλκεύοντας με πρόθεση στοιχεία, ασέλγησαν τόσο βάναυσα πάνω στη ζωή, την υγεία, την τιμή και την αξιοπρέπεια ενός ανθρώπου, μετέτρεψαν το κράτος σε παρακράτος και πλήγωσαν βαθιά τη δημοκρατία μας, αποκαλύπτοντας μια ακόμη κτηνώδη εκδοχή της κρατικής βίας και απανθρωπιάς.



7 Ιανουαρίου 2011



Περικλής Κοροβέσης



Τέος Ρόμβος



Αλέκος Γεωργόπουλος



Παναγιώτης Δημητράς



Ναυσικά Παπανικολάτου



Μιχάλης Μαραγκάκης



Παναγιώτης Παπαδόπουλος (Κάιν)



Θανάσης Μακρής



Κυριάκος Αθανασιάδης



Γιάννης Εξαδάκτυλος



Θανάσης Τριαρίδης



Ελεάννα Ιωαννίδου



Ελένη Καρασαββίδου-Κάππα



Γιάννης Ευαγγέλου



Θανάσης Πολλάτος



Γιώργος Μοναστηριώτης



Παναγιώτης Σιαβελής



Άγγελος Νικολόπουλος



Γιάννης Κορομηλάς



Συγγραφείς (μαζί με τον Θοδωρή Ηλιόπουλο) του τόμου



Η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική, (διάπυροΝ, 2010)

το παραπάνω κείμενο και οι υπογραφές που ακολουθούν είναι κλεμμένα από το μπλογκ δρόμος
τα αναρτώ ως ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης στον Θοδωρή Ηλιόπουλο

Σάββατο, 1 Ιανουαρίου 2011

με τη βοήθεια του χριστού θα τους γαμήσουμε τη παναγία

Όχι άλλες ευχές παρακαλώ,τσουρέκια μας τα κάνατε.Μπορούμε να κάνουμε κάτι μαζί;Ας το κάνουμε λοιπόν.