τυρόπιτα φρεσκοκαρβουνιασμένη

λεβέντες και λεβέντησες γεια σας.
Σήμερα το πρωί έλαβε χώρα ένα περιστατικό που μου έκανε τη καρδιά λαχανόκηπο.
άργησα να ξυπνήσω και ο βέγγος μέσα μου ανέλαβε υπηρεσία.Κατά τις εφτάμιση σκάει μύτη ένας τύπος και μου λέει "είμαι ο τάδε από το μετρόπολις το ραδιόφωνο και έρχομαι από το κλάμπ μακεδόνες του ΠΑΟΚ και θέλω να σου πω".Ηταν σαν να μου είπε "είμαι τζάνκι και θέλω να μου δώσεις φράγκα μη σου σπάω τα καλαμπαλίκια για την επόμενη ώρα".Διάθεση δεν είχα για πολλά πολλά οπότε του λέω έλα ρε φίλε έχω δουλειά άσε με.Έλα όμως που δεν ξεκολλούσε.Μου ζήτησε κάτι να φάει γιατί όπως είπε ήταν νηστικός.Του δίνω ένα κουλούρι και ο τύπος τσαμπουκαλεύεται και πετάει το κουλούρι και αρχίζει να μου λέει ότι μπορεί να με πουλήσει και να με αγοράσει ολόκληρο και ότι πρέπει να του ζητήσω συγνώμη.Τα φωτορυθμικά στη ντίσκο του εγκεφάλου μου άρχισαν να δουλεύουν σε πανικόβλητους ρυθμούς και ο ρόκι μπαλμπόα πέταξε τη ρόμπα από πάνω του και περίμενε το καμπανάκι για να αναλάβει δράση κοιτώντας με μίσος τον αντίπαλο του.Αντί αυτού όμως ξαναφόρεσε τη ρόμπα γιατί θυμήθηκε ότι οι τυρόπιτες στο φούρνο πέρασαν το "στάδιο ροδοκόκκινες"και πλησίαζαν με απειλητικά γρήγορους ρυθμούς στο "στάδιο κάρβουνο=πέταμα".Ζήτησα λοιπόν ταπεινά συγνώμη απ'τον τζάνκουρα,τον χτύπησα φιλικά στη πλάτη και από αμηχανία έπιασα να κατεβάζω την τέντα .Ένας πελάτης μπήκε στο μαγαζί και με ξεκόλλησε από κει.Ο τζάνκουρας ξεκόλλησε κι αυτός με τη σειρά του και η μυρωδιά των καμμένων τυροπιτώνε άρχισε να κόβει προκλητικές βόλτες σε όλο το μαγαζί.
Τι με πείραξε στην όλη φάση;Όχι βρε ζώον οι καμμένες τυρόπιτες αλλά το ότι τσαλαπάτησα τον εγωισμό μου λέγοντας ταπεινά συγνώμη.Τι μπορούσα να κάνω όμως;Να τσαλακώσω έναν άρρωστο για να φανώ μάγκας στη γειτονιά;Χώρια που τέτοιοι τύποι έχουν το ακαταλόγιστο αφού είναι υπο την επίρρεια ουσιών.Οπότε καλά έκανα τουμπεκί ψιλοκομμένο και μαζεύτηκα στο καβούκι μου.Μήπως να φώναζα την αστυνομία;Ό,τι χειρότερο.Δεν ξέρω πώς θα αντιδρούσα αν έκανε ο τύπος καμιά ζημιά.Πώς θα μπορούσα να βοηθήσω τον τύπο;Ούτε με μπάτσες ούτε με μπάτσους σίγουρα.

στραβομουτσουνιάσματα

Μεγάλωσα με την ήττα κολλημένη στο πετσί μου.Από μικρός,θυμάμαι,την αγανάκτηση που ένοιωθα όταν οι άλλοι είχαν τον Γκάλη και τον Γιαννάκη και μας νικούσαν στο μπάσκετ.Τι αγωνία ήταν αυτή στους αγώνες ΑΡΗ-ΠΑΟΚ!Προσευχόμουν,παθιαζόμουν,αγχονόμουν αλλά μάπα το καρπούζι.Ακόμα και με τον αντιγκάλη Τζον Κορφα και τον τίγρη Μπάνε Πρέλεβιτς λίγες οι χαρές.Χώρια που ένοιωθα ,από τότε ακόμα, την εναντίωση στο κατεστημένο να φουντώνει μέσα μου βλέποντας όλους τους σελέμπριτι της εποχής,μέλη της κυβέρνησης,την Μαρινέλλα και άλλους να είναι Άρης.Τον Σαρτζετάκη να ρωτούσες τότε,Άρης θα σου έλεγε.Ακόμα και στην εθνική όλος ο Άρης έπαιζε.Από τον ΠΑΟΚ μόνο ο άχαρος και μετέπειτα προδότης Φασούλας,άντε και ο Σταυρόπουλος που ήταν έκτη αλλαγή,παγγίτης κατ'επάγγελμα.Οι παοκτσήδες άσπρη μέρα μόνο όταν χιόνιζε.Στο ποδόσφαιρο,δεν το συζητάμε,αδικία,ήττα και μιζέρια μαζί φτιάχναν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ μολότωφ που μου έκαιγε το μυαλό,αυτό και η ανάγνωση της εφημερίδας "σπορ του βορρά".Αυτή η εφημερίδα πρέπει να πάρει το βραβείο μιζέριας, μεγαλοστομίας και ψευτιάς. Το κόμμα της οικογένειας ήταν η ΝΔ και όπως καταλαβαίνετε η μία σφαλιάρα έπεφτε μετά την άλλη,αρχής γενομένης από το '81.Χρόνια ολόκληρα κρύβαμε τις πολιτικές μας προτιμήσεις γιατί θα μας πέρναν στο γιούχα οι πασόκοι της γειτονιάς.Όχι πως δεν το ξέραν, αλλά μη δίνουμε και αφορμές.Αλλά και 'μεις μαζόχες κόκκαλο.Πού πάτε ρε με τον Μητσοτάκη,τον Έβερτ και τον Αβραμόπουλο?
Όταν άρχισα να συνειδητοποιουμαι πολιτικά και άρχισα να κλίνω αριστερά να σου και η πτώση του "υπαρκτού"να με φέρνει σε αμηχανία.Τι έγινε ρε παιδιά?Ευτυχώς αυτό το τραύμα το ξεπέρασα γρήγορα γιατί ο "υπαρκτός"ήταν μούφα και η Επανάσταση είχε προδοθεί πολύ πολύ νωρίτερα.
Γιατί τα γράφω όλα αυτά?Θέλω να ξορκίσω τη μιζέρια που με κυνηγάει,τη σιχαμένη καγκουριά της εφηβείας και την ηττοπάθεια που μου κόλλησαν σαν τον ιό της γρίππης.
Ευτυχώς σιγά σιγά αποκτώ αντιστάσεις.Το χιούμορ,οι φίλοι,τα ταξίδια βοηθάνε.