Μεγάλωσα με την ήττα κολλημένη στο πετσί μου.Από μικρός,θυμάμαι,την αγανάκτηση που ένοιωθα όταν οι άλλοι είχαν τον Γκάλη και τον Γιαννάκη και μας νικούσαν στο μπάσκετ.Τι αγωνία ήταν αυτή στους αγώνες ΑΡΗ-ΠΑΟΚ!Προσευχόμουν,παθιαζόμουν,αγχονόμουν αλλά μάπα το καρπούζι.Ακόμα και με τον αντιγκάλη Τζον Κορφα και τον τίγρη Μπάνε Πρέλεβιτς λίγες οι χαρές.Χώρια που ένοιωθα ,από τότε ακόμα, την εναντίωση στο κατεστημένο να φουντώνει μέσα μου βλέποντας όλους τους σελέμπριτι της εποχής,μέλη της κυβέρνησης,την Μαρινέλλα και άλλους να είναι Άρης.Τον Σαρτζετάκη να ρωτούσες τότε,Άρης θα σου έλεγε.Ακόμα και στην εθνική όλος ο Άρης έπαιζε.Από τον ΠΑΟΚ μόνο ο άχαρος και μετέπειτα προδότης Φασούλας,άντε και ο Σταυρόπουλος που ήταν έκτη αλλαγή,παγγίτης κατ'επάγγελμα.Οι παοκτσήδες άσπρη μέρα μόνο όταν χιόνιζε.Στο ποδόσφαιρο,δεν το συζητάμε,αδικία,ήττα και μιζέρια μαζί φτιάχναν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ μολότωφ που μου έκαιγε το μυαλό,αυτό και η ανάγνωση της εφημερίδας "σπορ του βορρά".Αυτή η εφημερίδα πρέπει να πάρει το βραβείο μιζέριας, μεγαλοστομίας και ψευτιάς. Το κόμμα της οικογένειας ήταν η ΝΔ και όπως καταλαβαίνετε η μία σφαλιάρα έπεφτε μετά την άλλη,αρχής γενομένης από το '81.Χρόνια ολόκληρα κρύβαμε τις πολιτικές μας προτιμήσεις γιατί θα μας πέρναν στο γιούχα οι πασόκοι της γειτονιάς.Όχι πως δεν το ξέραν, αλλά μη δίνουμε και αφορμές.Αλλά και 'μεις μαζόχες κόκκαλο.Πού πάτε ρε με τον Μητσοτάκη,τον Έβερτ και τον Αβραμόπουλο?
Όταν άρχισα να συνειδητοποιουμαι πολιτικά και άρχισα να κλίνω αριστερά να σου και η πτώση του "υπαρκτού"να με φέρνει σε αμηχανία.Τι έγινε ρε παιδιά?Ευτυχώς αυτό το τραύμα το ξεπέρασα γρήγορα γιατί ο "υπαρκτός"ήταν μούφα και η Επανάσταση είχε προδοθεί πολύ πολύ νωρίτερα.
Γιατί τα γράφω όλα αυτά?Θέλω να ξορκίσω τη μιζέρια που με κυνηγάει,τη σιχαμένη καγκουριά της εφηβείας και την ηττοπάθεια που μου κόλλησαν σαν τον ιό της γρίππης.
Ευτυχώς σιγά σιγά αποκτώ αντιστάσεις.Το χιούμορ,οι φίλοι,τα ταξίδια βοηθάνε.
Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2009
Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2009
Puissance,justice,histoire:a bas
Puissance,justice,histoire:a bas στίχος από το ποίημα του Ρεμπο "Qu'est-ce pour nous,mon coeur..."1872.Τα αντιγράφω από το βιβλίο του Χένρι Μίλερ "Κλιματιζόμενος εφιάλτης"του οποίου την ανάγνωση τελείωσα σήμερα.
Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2009
ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟ ΡΕΣΑΛΤΟ
ΡΕΠΟΡΤΕΡ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ
Το "Ποντίκι" θέλει τη συμμετοχή σας. Γίνετε ρεπόρτερ και ανεβάστε φωτογραφίες, videos και σχόλια για όποιο θέμα σας προξενεί το ενδιαφέρον. »
ΣΚΙΤΣΟΓΡΑΦΙΕΣ
ΣΚΙΤΣΟΓΡΑΦΙΕΣ
ΣΥΖΗΤΑΜΕ ΓΙΑ...
ΣΥΖΗΤΑΜΕ ΓΙΑ...
ΠΟΝΤΙΚΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
Ποιος ελέγχει το Ίντερνετ;Οι αυταπάτες ενός κόσμου χωρίς σύνορα
Ποντίκι
Τετάρτη, 07 Οκτωβρίου 2009 - 23:17
Διάλογος στον αντιεξουσιαστικό χώρο
Παναγιώτης Παπαδόπουλος (ή Κάιν) είναι από τους γνωστότερους εκπροσώπους του αντιεξουσιαστικού χώρου και πολλές φορές στέκεται κόντρα στα ρεύματα που τον διαπερνούν. Ακολουθεί το κείμενο που μας έστειλε με αφορμή τον εμπρησμό των γραφείων του περιοδικού «Ρεσάλτο» πριν από μερικές ημέρες:
***
* Μπορείς να διαφωνήσεις σε όλα μαζί μου, αλλά, αν με παραδώσεις στη φωτιά και το τσεκούρι, έχεις γίνει ένας ακόμη φασίστας!
* Η επίθεση και ο εμπρησμός στο περιοδικό «Ρεσάλτο» είναι προσφορά στα στρατόπεδα στρατολόγησης του χρυσαυγιτισμού και σε όσους οργανώνουν μια κοινωνία φιμωμένη, ελεγχόμενη, ξενόφοβη και ανελεύθερη
«...Ο λαός επίσης είναι από τη φύση του πατριώτης. Αγαπά τη γη όπου γεννήθηκε, το κλίμα μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε. Αυτή η αγάπη, όπως γενικά όλες οι ανθρώπινες αγάπες, είναι στη βάση τους ένα αίσθημα εντελώς φυσιολογικό, ζωώδες. Δεν είναι καθόλου αρετή, ούτε καθήκον, ούτε θεωρία. Είναι φυσικό γεγονός, αρχικά πολύ περιορισμένο, που δεν ξεπερνά καθόλου τα στενά όρια τής κοινότητας.
Ο πραγματικός, ζωντανός, ισχυρός, φυσικός πατριωτισμός του λαού δεν είναι καθόλου εθνικός πατριωτισμός, ούτε καν τοπικός, αλλά στο μεγαλύτερο μέρος του αποκλειστικά κοινοτικός. Αλλά αγαπά ακόμα τη γλώσσα πού μιλά ή μάλλον δεν γνωρίζει άλλη και μόνο με τη δική του μπορεί να εκφράσει ό,τι σκέφτεται, ό,τι αισθάνεται και να ζήσει κοινωνικά, ανθρώπινα.
Ταυτίζεται επίσης με τα έθιμα και τις αληθινές και λαθεμένες αντιλήψεις τής χώρας του.
Αν αυτά τα έθιμα, αυτές οι ιδέες και αυτή η γλώσσα καλύπτουν μια περιοχή, τότε αρχίζει να γίνεται πραγματικά ένας τοπικός πατριώτης.
Αν καλύπτουν ένα έθνος, τότε γίνεται ένας εθνικός πατριώτης. Με την έννοια αυτή, κανείς δεν είναι τόσο βαθιά ούτε τόσο ειλικρινά πατριώτης όσο ο λαός.
Αλλά για μια φορά ακόμη αυτός ο πατριωτισμός, έστω και αν καλύπτει ένα ολόκληρο έθνος, δεν είναι αρετή, καθήκον ή δόγμα, είναι γεγονός μοιραίο, φυσικό, που πρέπει να το δούμε, να το αναγνωρίσουμε, να το σεβαστούμε, όπως πρέπει να παρατηρήσουμε, αναγνωρίσουμε, σεβαστούμε κάθε τι που υπάρχει και όπως πρέπει να σεβαστούμε κάθε φυσική μορφή της ανθρώπινης ελευθερίας...»
Μιχαήλ Μπακούνιν (εκδόσεις Πλέθρον,1984)
Υπάρχουν θέσεις και απόψεις γύρω μας πού διαφωνούμε, πιθανά και να μας εξοργίζουν.
Η ελληνική σημαία, όμως, πίσω από το γραφείο του Μιχαλολιάκου και το «Αίμα, τιμή» των συντρόφων του Περίανδρου Ανδρουτσόπουλου δεν είναι σε καμιά περίπτωση η ίδια σημαία, οι ίδιες μισάνθρωπες πολεμικές κραυγές γι’ αυτόν που έχει αγνή και άδολη αγάπη και αγωνία για την πορεία της χώρας του από την κακοδιαχείριση, την κλοπή, την αυθαιρεσία και τον αυταρχισμό τής εξουσίας που τον έχουν φθάσει στον πάτο της οριακής επιβίωσης.
Ο φασίστας είναι σε διαρκή πόλεμο και μίσος με τούς γείτονές του, με τους μετανάστες, τους άλλους λαούς, που τους θεωρεί «απολίτιστους» και «βάρβαρους», που οφείλουν να δώσουν «γη και ύδωρ» στα τάγματα εφόδου και τις συμμορίες τής «ανώτερης λευκής δύναμης».
Ο απλός άνθρωπος, ο «φοβισμένος νοικοκυραίος» και ο «υποταγμένος μικροαστός» κατά την «αυθεντία» μας, ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας που δεν είναι «πεφωτισμένος» όπως εμείς, αλλά και δεν γίνεται να μην ζήσουμε χωρίς αυτόν και αυτός χωρίς εμάς, είναι ο ίδιος που δεν αφήνει τους εκμεταλλευτές και παραχαράκτες της αγάπης του για τη χώρα στην οποία γεννήθηκε και αγωνίσθηκε να βάλουν ανάμεσα σε αυτόν και τον γείτονά του τον φανατισμό, τα κανόνια, τη διχόνοια, τη διαίρεση και την αλληλοεξόντωση.
Είναι ο ίδιος που καλλιεργεί την αλληλεγγύη, τη φιλία και διεθνιστική ένωση όλων των λαών, όλων των εργαζομένων, όλων των αγροτών!
Οι ανόητες αυτές λοιπόν ταυτίσεις – πατριωτισμού και εθνικισμού – κυοφορούν επικίνδυνες αντικοινωνικές και αντιλαϊκές μεθόδους που γλιστρούν εύκολα στη συκοφάντηση, στη λασπολογία, στο άδικο και στον φασισμό απέναντι σε πρόσωπα, χώρους και συλλογικότητες!
Είναι ταυτίσεις και γενικεύσεις που προκαλούν απογοήτευση και ρήξη με την κοινωνία, τεράστια ήττα για την Αριστερά και όλο το κίνημα, βήμα ανόδου σε συντηρητικές και ακροδεξιόστροφες πολιτικές που όραμά τους είναι να «κλειδώσουν» τους λαούς στον πάγο της απόλυτης αστυνομοκρατίας και καταστολής νομιμοποιώντας σκληρά μέτρα για κάθε απόπειρα αντίστασης!
Εύκολο και ανώδυνο είναι να αποκαλέσεις κάποιον «φασίστα» και «ρατσιστή».
Δύσκολο είναι να κρατηθείς μακριά από τον φασισμό, δύσκολο είναι να μην πάρεις από την πρέζα τής ολέθριας ιδεολογίας του, που σκοτώνει αργά όπως η ηρωίνη και το αλκοόλ εδώ δίπλα στην πλατεία και στους δρόμους των Εξαρχείων, πολύ κοντά στα αποκαΐδια της Σολωμού 5, που γι’ αυτά «δεν άκουσε, δεν είδε» (παρά την πληροφορία με τον χαιρέκακο απαράδεκτο σχολιασμό και εγκωμιασμό του γεγονότος στο athens indymedia) κανένα δημοσιογραφικό «αυτί» ή φακός των ΜΜΕ.
Ακόμη όμως και τον φασισμό αν θέλεις να τον νικήσεις και να τον ξεπεράσεις, δεν θα το καταφέρεις ποτέ όσο χρησιμοποιείς τον στόλο των δικών του όπλων, της δικής του ισοπεδωτικής ολοκληρωτικής αντίληψης για το ξεπάστρεμα και τον αφανισμό όσων τολμούν να σκέφτονται διαφορετικά και να κινούνται έξω από το νεοναζιστικό κλειστό κύκλωμα για την «ομοιόμορφη εξέλιξη» τού Κόσμου.
Η «αλάνθαστη αλήθεια» της ψευτοαντιφασιστικής ελίτ, που με τη βαριοπούλα και το στουπί έκαψε και κατέστρεψε τα γραφεία του περιοδικού «Ρεσάλτο» γελιέται πως «εναντιώθηκε στον φασισμό». Στον ίδιο τον φασισμό προσκύνησε και του «έκανε» ένα ακόμη «αυγό» δίπλα στα υπόλοιπα και διαφόρων χρωμάτων και υπογραφών «αυγά» που προστατεύει γύρω του το «φίδι».
Τον δικό της φασισμό κατήγγειλε πάνω στις στάχτες του κατεστραμμένου εντύπου «Ρεσάλτο», που δήθεν ήθελε να το καταγγείλει για δήθεν «φασισμό» και «σύνδεση με τους ρατσιστές»!
Στον Χρυσαυγιτισμό έδωσε το χέρι της αφήνοντας πίσω από τα συντρίμμια το μήνυμα πως «εκείνη η μέρα» που τραγουδήσαμε πραγματικά θα αργήσει ή δεν θα έρθει ποτέ!
Πίσω από τον πατριωτισμό κρύβονται αρκετές φορές ρατσιστές, πατριδοκάπηλοι και εθνοφασίστες, κοινοί δολοφόνοι που στο όνομα της «εθνικής υπερηφάνειας και ενότητας» είναι πρόθυμοι να ρίξουν τους λαούς στον εμφύλιο και στο σφαγείο.
Πίσω από τον αναρχισμό όμως δεν μπορεί να κρυφτεί κανείς τραμπουκισμός και φασισμός. Ο αναρχισμός ήταν και θα είναι σε σύγκρουση με μηδενιστικές ομάδες και επιτροπές που αναπαράγουν τον φασισμό, τον ατομισμό και την τυφλή βία μέσα στην κοινωνία, είτε είναι στα Εξάρχεια, είτε στον Άγιο Παντελεήμονα και την Πάτρα!
Όποιος δεν θέλει ή δεν μπορεί να καταλάβει ας αφήσει την αναρχία έξω από τη «Νύχτα των κρυστάλλων» που τον έχει τυλίξει στον σεχταρισμό και στο αφιόνι της!
Όποιος έχει κάτι να πει, όποιος έχει λόγο και στόμα, ας πάει στο κάθε «Ρεσάλτο» και στο κάθε βιβλιοπωλείο ή περιοδικό ή εφημερίδα να «ξεσπάσει» τις διαφορές του και να προβάλει μέσα από τη συζήτηση και την υγιή πολιτική αντιπαράθεση τα προβλήματα και τη διαμαρτυρία του!
Αλλά δεν είχατε ούτε στόμα ούτε λόγο, παρά μόνο ένα νέο αναδυόμενο και καλοθρεμμένο Χιτλερίσκο και Μουσολίνι στο κεφάλι και στην κοιλιά σας, που σας κατέβασε άλλη μια φορά στο επίπεδο πού ήθελαν!
Είναι αθάνατοι γιατί τους συντηρείτε με τη δράση σας ζωντανούς! Ο Φύρερ και ο Μουσολίνι σας το γάζωσαν το μυαλό γιατί εκεί ήταν ο στόχος και δεν είχατε καθόλου τον νου σας! Κάντε αυτοκριτική γρήγορα για τις επιλογές σας, αλλιώς είσαστε χαμένοι από χέρι... «κάτοικοι των Εξαρχείων». Τα Εξάρχεια, ελπίζω και εύχομαι, δεν είναι υπερήφανα (άλλη μια φορά) για τις «αντιφασιστικές» επιχειρήσεις αρετής σας που συνεχίζουν να δαιμονοποιούν και να στοχοποιούν την περιοχή της «αδιαμεσολάβητης και ελεύθερης έκφρασης».
Τα χειρότερα έρχονται και όσο συνεχίζετε μερικοί και μερικές έτσι, τις συνέπειες θα τις δούμε και θα τις υποστούμε όλοι και όλες μας πολύ γρήγορα! Μάταια θα φωνάζουμε «αλληλεγγύη» και συνθήματα, κανείς δεν θα είναι γύρω μας να μας ακούσει όταν η φωτιά θα καίει «και το δικό μας σπίτι»!
Τους διώξατε, τους διώξαμε, τους απαξιώσαμε όλους γιατί η αλαζονεία, η αδιαλλαξία και η έπαρση στάθηκαν πιο δυνατές γράφοντας στον τοίχο, με μπογιά που δεν σβήνει, πως «και από εδώ πέρασε ο φασισμός»...
Μισή ντροπή και ευθύνη δική μου για εδώ πού φθάσαμε, μισή ντροπή και ευθύνη δική σας για το αίσχος που κάνατε (για να το μοιραστούμε δίκαια...). Όχι συντροφικά (παντού και πάντα) σε φασιστικές πρακτικές.
Παναγιώτης Παπαδόπουλος (Κάιν),
μεμονωμένο άτομο από το αναρχικό και ελευθεριακό κίνημα
erozer2000@yahoo.gr
Το παραπάνω άρθρο το αντέγραψα από την βδομαδιάτικη εφημερίδα ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ όπως θα καταλάβατε.Για άλλη μια φορά το κείμενο του του κάιν με καλύπτει.Μπράβο στον σύντροφο που βγαίνει δημόσια και λέει τα πράγματα με τ'όνομα τους.Ελπίζω να μην έχει πρόβλημα που αναρτώ στο μπλογκ μου κείμενα του.
Το "Ποντίκι" θέλει τη συμμετοχή σας. Γίνετε ρεπόρτερ και ανεβάστε φωτογραφίες, videos και σχόλια για όποιο θέμα σας προξενεί το ενδιαφέρον. »
ΣΚΙΤΣΟΓΡΑΦΙΕΣ
ΣΚΙΤΣΟΓΡΑΦΙΕΣ
ΣΥΖΗΤΑΜΕ ΓΙΑ...
ΣΥΖΗΤΑΜΕ ΓΙΑ...
ΠΟΝΤΙΚΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
Ποιος ελέγχει το Ίντερνετ;Οι αυταπάτες ενός κόσμου χωρίς σύνορα
Ποντίκι
Τετάρτη, 07 Οκτωβρίου 2009 - 23:17
Διάλογος στον αντιεξουσιαστικό χώρο
Παναγιώτης Παπαδόπουλος (ή Κάιν) είναι από τους γνωστότερους εκπροσώπους του αντιεξουσιαστικού χώρου και πολλές φορές στέκεται κόντρα στα ρεύματα που τον διαπερνούν. Ακολουθεί το κείμενο που μας έστειλε με αφορμή τον εμπρησμό των γραφείων του περιοδικού «Ρεσάλτο» πριν από μερικές ημέρες:
***
* Μπορείς να διαφωνήσεις σε όλα μαζί μου, αλλά, αν με παραδώσεις στη φωτιά και το τσεκούρι, έχεις γίνει ένας ακόμη φασίστας!
* Η επίθεση και ο εμπρησμός στο περιοδικό «Ρεσάλτο» είναι προσφορά στα στρατόπεδα στρατολόγησης του χρυσαυγιτισμού και σε όσους οργανώνουν μια κοινωνία φιμωμένη, ελεγχόμενη, ξενόφοβη και ανελεύθερη
«...Ο λαός επίσης είναι από τη φύση του πατριώτης. Αγαπά τη γη όπου γεννήθηκε, το κλίμα μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε. Αυτή η αγάπη, όπως γενικά όλες οι ανθρώπινες αγάπες, είναι στη βάση τους ένα αίσθημα εντελώς φυσιολογικό, ζωώδες. Δεν είναι καθόλου αρετή, ούτε καθήκον, ούτε θεωρία. Είναι φυσικό γεγονός, αρχικά πολύ περιορισμένο, που δεν ξεπερνά καθόλου τα στενά όρια τής κοινότητας.
Ο πραγματικός, ζωντανός, ισχυρός, φυσικός πατριωτισμός του λαού δεν είναι καθόλου εθνικός πατριωτισμός, ούτε καν τοπικός, αλλά στο μεγαλύτερο μέρος του αποκλειστικά κοινοτικός. Αλλά αγαπά ακόμα τη γλώσσα πού μιλά ή μάλλον δεν γνωρίζει άλλη και μόνο με τη δική του μπορεί να εκφράσει ό,τι σκέφτεται, ό,τι αισθάνεται και να ζήσει κοινωνικά, ανθρώπινα.
Ταυτίζεται επίσης με τα έθιμα και τις αληθινές και λαθεμένες αντιλήψεις τής χώρας του.
Αν αυτά τα έθιμα, αυτές οι ιδέες και αυτή η γλώσσα καλύπτουν μια περιοχή, τότε αρχίζει να γίνεται πραγματικά ένας τοπικός πατριώτης.
Αν καλύπτουν ένα έθνος, τότε γίνεται ένας εθνικός πατριώτης. Με την έννοια αυτή, κανείς δεν είναι τόσο βαθιά ούτε τόσο ειλικρινά πατριώτης όσο ο λαός.
Αλλά για μια φορά ακόμη αυτός ο πατριωτισμός, έστω και αν καλύπτει ένα ολόκληρο έθνος, δεν είναι αρετή, καθήκον ή δόγμα, είναι γεγονός μοιραίο, φυσικό, που πρέπει να το δούμε, να το αναγνωρίσουμε, να το σεβαστούμε, όπως πρέπει να παρατηρήσουμε, αναγνωρίσουμε, σεβαστούμε κάθε τι που υπάρχει και όπως πρέπει να σεβαστούμε κάθε φυσική μορφή της ανθρώπινης ελευθερίας...»
Μιχαήλ Μπακούνιν (εκδόσεις Πλέθρον,1984)
Υπάρχουν θέσεις και απόψεις γύρω μας πού διαφωνούμε, πιθανά και να μας εξοργίζουν.
Η ελληνική σημαία, όμως, πίσω από το γραφείο του Μιχαλολιάκου και το «Αίμα, τιμή» των συντρόφων του Περίανδρου Ανδρουτσόπουλου δεν είναι σε καμιά περίπτωση η ίδια σημαία, οι ίδιες μισάνθρωπες πολεμικές κραυγές γι’ αυτόν που έχει αγνή και άδολη αγάπη και αγωνία για την πορεία της χώρας του από την κακοδιαχείριση, την κλοπή, την αυθαιρεσία και τον αυταρχισμό τής εξουσίας που τον έχουν φθάσει στον πάτο της οριακής επιβίωσης.
Ο φασίστας είναι σε διαρκή πόλεμο και μίσος με τούς γείτονές του, με τους μετανάστες, τους άλλους λαούς, που τους θεωρεί «απολίτιστους» και «βάρβαρους», που οφείλουν να δώσουν «γη και ύδωρ» στα τάγματα εφόδου και τις συμμορίες τής «ανώτερης λευκής δύναμης».
Ο απλός άνθρωπος, ο «φοβισμένος νοικοκυραίος» και ο «υποταγμένος μικροαστός» κατά την «αυθεντία» μας, ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας που δεν είναι «πεφωτισμένος» όπως εμείς, αλλά και δεν γίνεται να μην ζήσουμε χωρίς αυτόν και αυτός χωρίς εμάς, είναι ο ίδιος που δεν αφήνει τους εκμεταλλευτές και παραχαράκτες της αγάπης του για τη χώρα στην οποία γεννήθηκε και αγωνίσθηκε να βάλουν ανάμεσα σε αυτόν και τον γείτονά του τον φανατισμό, τα κανόνια, τη διχόνοια, τη διαίρεση και την αλληλοεξόντωση.
Είναι ο ίδιος που καλλιεργεί την αλληλεγγύη, τη φιλία και διεθνιστική ένωση όλων των λαών, όλων των εργαζομένων, όλων των αγροτών!
Οι ανόητες αυτές λοιπόν ταυτίσεις – πατριωτισμού και εθνικισμού – κυοφορούν επικίνδυνες αντικοινωνικές και αντιλαϊκές μεθόδους που γλιστρούν εύκολα στη συκοφάντηση, στη λασπολογία, στο άδικο και στον φασισμό απέναντι σε πρόσωπα, χώρους και συλλογικότητες!
Είναι ταυτίσεις και γενικεύσεις που προκαλούν απογοήτευση και ρήξη με την κοινωνία, τεράστια ήττα για την Αριστερά και όλο το κίνημα, βήμα ανόδου σε συντηρητικές και ακροδεξιόστροφες πολιτικές που όραμά τους είναι να «κλειδώσουν» τους λαούς στον πάγο της απόλυτης αστυνομοκρατίας και καταστολής νομιμοποιώντας σκληρά μέτρα για κάθε απόπειρα αντίστασης!
Εύκολο και ανώδυνο είναι να αποκαλέσεις κάποιον «φασίστα» και «ρατσιστή».
Δύσκολο είναι να κρατηθείς μακριά από τον φασισμό, δύσκολο είναι να μην πάρεις από την πρέζα τής ολέθριας ιδεολογίας του, που σκοτώνει αργά όπως η ηρωίνη και το αλκοόλ εδώ δίπλα στην πλατεία και στους δρόμους των Εξαρχείων, πολύ κοντά στα αποκαΐδια της Σολωμού 5, που γι’ αυτά «δεν άκουσε, δεν είδε» (παρά την πληροφορία με τον χαιρέκακο απαράδεκτο σχολιασμό και εγκωμιασμό του γεγονότος στο athens indymedia) κανένα δημοσιογραφικό «αυτί» ή φακός των ΜΜΕ.
Ακόμη όμως και τον φασισμό αν θέλεις να τον νικήσεις και να τον ξεπεράσεις, δεν θα το καταφέρεις ποτέ όσο χρησιμοποιείς τον στόλο των δικών του όπλων, της δικής του ισοπεδωτικής ολοκληρωτικής αντίληψης για το ξεπάστρεμα και τον αφανισμό όσων τολμούν να σκέφτονται διαφορετικά και να κινούνται έξω από το νεοναζιστικό κλειστό κύκλωμα για την «ομοιόμορφη εξέλιξη» τού Κόσμου.
Η «αλάνθαστη αλήθεια» της ψευτοαντιφασιστικής ελίτ, που με τη βαριοπούλα και το στουπί έκαψε και κατέστρεψε τα γραφεία του περιοδικού «Ρεσάλτο» γελιέται πως «εναντιώθηκε στον φασισμό». Στον ίδιο τον φασισμό προσκύνησε και του «έκανε» ένα ακόμη «αυγό» δίπλα στα υπόλοιπα και διαφόρων χρωμάτων και υπογραφών «αυγά» που προστατεύει γύρω του το «φίδι».
Τον δικό της φασισμό κατήγγειλε πάνω στις στάχτες του κατεστραμμένου εντύπου «Ρεσάλτο», που δήθεν ήθελε να το καταγγείλει για δήθεν «φασισμό» και «σύνδεση με τους ρατσιστές»!
Στον Χρυσαυγιτισμό έδωσε το χέρι της αφήνοντας πίσω από τα συντρίμμια το μήνυμα πως «εκείνη η μέρα» που τραγουδήσαμε πραγματικά θα αργήσει ή δεν θα έρθει ποτέ!
Πίσω από τον πατριωτισμό κρύβονται αρκετές φορές ρατσιστές, πατριδοκάπηλοι και εθνοφασίστες, κοινοί δολοφόνοι που στο όνομα της «εθνικής υπερηφάνειας και ενότητας» είναι πρόθυμοι να ρίξουν τους λαούς στον εμφύλιο και στο σφαγείο.
Πίσω από τον αναρχισμό όμως δεν μπορεί να κρυφτεί κανείς τραμπουκισμός και φασισμός. Ο αναρχισμός ήταν και θα είναι σε σύγκρουση με μηδενιστικές ομάδες και επιτροπές που αναπαράγουν τον φασισμό, τον ατομισμό και την τυφλή βία μέσα στην κοινωνία, είτε είναι στα Εξάρχεια, είτε στον Άγιο Παντελεήμονα και την Πάτρα!
Όποιος δεν θέλει ή δεν μπορεί να καταλάβει ας αφήσει την αναρχία έξω από τη «Νύχτα των κρυστάλλων» που τον έχει τυλίξει στον σεχταρισμό και στο αφιόνι της!
Όποιος έχει κάτι να πει, όποιος έχει λόγο και στόμα, ας πάει στο κάθε «Ρεσάλτο» και στο κάθε βιβλιοπωλείο ή περιοδικό ή εφημερίδα να «ξεσπάσει» τις διαφορές του και να προβάλει μέσα από τη συζήτηση και την υγιή πολιτική αντιπαράθεση τα προβλήματα και τη διαμαρτυρία του!
Αλλά δεν είχατε ούτε στόμα ούτε λόγο, παρά μόνο ένα νέο αναδυόμενο και καλοθρεμμένο Χιτλερίσκο και Μουσολίνι στο κεφάλι και στην κοιλιά σας, που σας κατέβασε άλλη μια φορά στο επίπεδο πού ήθελαν!
Είναι αθάνατοι γιατί τους συντηρείτε με τη δράση σας ζωντανούς! Ο Φύρερ και ο Μουσολίνι σας το γάζωσαν το μυαλό γιατί εκεί ήταν ο στόχος και δεν είχατε καθόλου τον νου σας! Κάντε αυτοκριτική γρήγορα για τις επιλογές σας, αλλιώς είσαστε χαμένοι από χέρι... «κάτοικοι των Εξαρχείων». Τα Εξάρχεια, ελπίζω και εύχομαι, δεν είναι υπερήφανα (άλλη μια φορά) για τις «αντιφασιστικές» επιχειρήσεις αρετής σας που συνεχίζουν να δαιμονοποιούν και να στοχοποιούν την περιοχή της «αδιαμεσολάβητης και ελεύθερης έκφρασης».
Τα χειρότερα έρχονται και όσο συνεχίζετε μερικοί και μερικές έτσι, τις συνέπειες θα τις δούμε και θα τις υποστούμε όλοι και όλες μας πολύ γρήγορα! Μάταια θα φωνάζουμε «αλληλεγγύη» και συνθήματα, κανείς δεν θα είναι γύρω μας να μας ακούσει όταν η φωτιά θα καίει «και το δικό μας σπίτι»!
Τους διώξατε, τους διώξαμε, τους απαξιώσαμε όλους γιατί η αλαζονεία, η αδιαλλαξία και η έπαρση στάθηκαν πιο δυνατές γράφοντας στον τοίχο, με μπογιά που δεν σβήνει, πως «και από εδώ πέρασε ο φασισμός»...
Μισή ντροπή και ευθύνη δική μου για εδώ πού φθάσαμε, μισή ντροπή και ευθύνη δική σας για το αίσχος που κάνατε (για να το μοιραστούμε δίκαια...). Όχι συντροφικά (παντού και πάντα) σε φασιστικές πρακτικές.
Παναγιώτης Παπαδόπουλος (Κάιν),
μεμονωμένο άτομο από το αναρχικό και ελευθεριακό κίνημα
erozer2000@yahoo.gr
Το παραπάνω άρθρο το αντέγραψα από την βδομαδιάτικη εφημερίδα ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ όπως θα καταλάβατε.Για άλλη μια φορά το κείμενο του του κάιν με καλύπτει.Μπράβο στον σύντροφο που βγαίνει δημόσια και λέει τα πράγματα με τ'όνομα τους.Ελπίζω να μην έχει πρόβλημα που αναρτώ στο μπλογκ μου κείμενα του.
Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2009
διακοπές ενότητα τρία
Τελευταία μέρα που ήταν η παρέα μαζί.
Κατά το απόγευμα,πήγα μαζί με τη νεράιδα στο εγκατελειμένο χωριό,κανα τέταρτο απ'την παραλία με το λεωφορείο.Δεν ήταν κατάλληλη η ώρα για να πάμε στο συγκεκριμένο χωριό γιατί μόλις φτάσαμε ο ήλιος έπεσε και δε βλέπαμε και πολλά πράγματα.Απ'τα λίγα που πρόλαβα και παρατήρησα στα σπίτια ήταν ότι όλα είχαν την ίδια αρχιτεκτονική.Απλά,λιτά,πρακτικά.Είχαν τζάκι στο ισόγειο που σημαίνει ότι εκεί ήταν η κουζίνα και στο πάνω πάτωμα μάλλον ήταν τα υπνοδωμάτια.Δυο τρία ήταν ανακαινισμένα και ένα είχε μετατραπεί σε μπαρ.Μου έκανε εντύπωση η απέραντη ησυχία που επικρατούσε.Αφού κάναμε ένα τσιγάρο απολαμβάνοντας την ησυχία και τη θέα ξεκινήσαμε για να βγούμε στον κεντρικό δρόμο.Μας τηλεφώνησε ο Ήλιος και μας είπε ότι αυτή και ο Γ. θα έρχονταν με τις μηχανές να μας πάρουν.Καλή φάση γιατί δεν παλευόταν το περπάτημα μέσα στη νύχτα.Φτάσαμε στο ψαρολίμανο μαζί με όλη τη παρέα όπου φάγαμε και κανα δύωρο μετά ξεκινήσαμε για το Χωριό για να πάμε στο πανηγύρι της κούπας.
Τέλος ενότητας τρία,πάω γυμναστήριο να γυμνάσω το ατσαλένιο μου κορμί,μην τυχόν και μου τη πέσει κανας Γιώργος(τέλος το Γιωργάκης)και καταλήξω σε στρατόπεδο συγκέντρωσης για χοντρούς.Keep in touch που λέμε και στο χωριό μας...
Κατά το απόγευμα,πήγα μαζί με τη νεράιδα στο εγκατελειμένο χωριό,κανα τέταρτο απ'την παραλία με το λεωφορείο.Δεν ήταν κατάλληλη η ώρα για να πάμε στο συγκεκριμένο χωριό γιατί μόλις φτάσαμε ο ήλιος έπεσε και δε βλέπαμε και πολλά πράγματα.Απ'τα λίγα που πρόλαβα και παρατήρησα στα σπίτια ήταν ότι όλα είχαν την ίδια αρχιτεκτονική.Απλά,λιτά,πρακτικά.Είχαν τζάκι στο ισόγειο που σημαίνει ότι εκεί ήταν η κουζίνα και στο πάνω πάτωμα μάλλον ήταν τα υπνοδωμάτια.Δυο τρία ήταν ανακαινισμένα και ένα είχε μετατραπεί σε μπαρ.Μου έκανε εντύπωση η απέραντη ησυχία που επικρατούσε.Αφού κάναμε ένα τσιγάρο απολαμβάνοντας την ησυχία και τη θέα ξεκινήσαμε για να βγούμε στον κεντρικό δρόμο.Μας τηλεφώνησε ο Ήλιος και μας είπε ότι αυτή και ο Γ. θα έρχονταν με τις μηχανές να μας πάρουν.Καλή φάση γιατί δεν παλευόταν το περπάτημα μέσα στη νύχτα.Φτάσαμε στο ψαρολίμανο μαζί με όλη τη παρέα όπου φάγαμε και κανα δύωρο μετά ξεκινήσαμε για το Χωριό για να πάμε στο πανηγύρι της κούπας.
Τέλος ενότητας τρία,πάω γυμναστήριο να γυμνάσω το ατσαλένιο μου κορμί,μην τυχόν και μου τη πέσει κανας Γιώργος(τέλος το Γιωργάκης)και καταλήξω σε στρατόπεδο συγκέντρωσης για χοντρούς.Keep in touch που λέμε και στο χωριό μας...
Τετάρτη 14 Οκτωβρίου 2009
διακοπές ενότητα δύο
Πριν ξεκινήσω την αποστολή"διακοπές"ο θεός μου χάρισε ένα υπέροχο βιβλίο που λέγεται "ιστορίες για τους ανθρώπους του καλαμποκιού"και είναι ιστορίες των Ζαπατίστας.Τις ταυτίζω με ένα πλεκτό της κυραΛένης γιατί όπως στο πλεκτό μπλέκονται οι κλωστές μεταξύ τους έτσι και σ'αυτό το βιβλίο μπλέκονται η πραγματικότητα και ο μύθος,η ειρωνεία,το χιούμορ και η σοβαρότητα.Αυτό το βιβλίο έχει τη δύναμη να σε κρατάει ανήσυχο.
Γνώρισα τον Δ.και την συντρόφισσα του την Μ.καθώς και τον γιο τους τον Δ.αλλά και τον σκύλο τους τον Λ.Όμορφοι άνθρωποι και χαλαροί.Έρχονται αρκετά χρόνια σ'αυτή τη παραλία και λένε ότι φέτος έχει πάρα πολύ κόσμο.Όμως ο κωστάκης ανάν πουθενά....
Το προηγούμενο βράδυ τα παιδιά που γνώρισα απ'τις διπλανές σκηνές με καλέσαν να πάω μαζί τους σε μια ταβέρνα λίγο παρακάτω αλλά αρνήθηκα ευγενικά.Ήθελα να πάω αλλά ντρεπόμουν(τι μαλάκας)και έτσι την έπεσα στη σκηνή και απόλαυσα τον υπέροχο έναστρο ουρανό μέχρι που με πήρε ο ύπνος.
Απόκτησα και τρόφιμα επιτέλους.Μου τα έφερε ο Ήλιος με τη σούπερ μηχανή της.Οι μέρες κοιλούσαν όμορφα με συζητήσεις,μπάνιο στη θάλασσα και πολλή μα πολλή αραλίκι.Ο Δ. με την Μ.και τον Δ.έφυγαν και μου χάρισαν την υπέροχη καβάτζα τους για να έχω σκιά.Επίσης ο Δ. μου χάρισε ένα βιβλίο."Το σημειοματάριον ενός μήστου".
Η συναρπαστική συνέχεια με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες στην επόμενη ενότητα.Έχουμε και μαγαζί...
Γνώρισα τον Δ.και την συντρόφισσα του την Μ.καθώς και τον γιο τους τον Δ.αλλά και τον σκύλο τους τον Λ.Όμορφοι άνθρωποι και χαλαροί.Έρχονται αρκετά χρόνια σ'αυτή τη παραλία και λένε ότι φέτος έχει πάρα πολύ κόσμο.Όμως ο κωστάκης ανάν πουθενά....
Το προηγούμενο βράδυ τα παιδιά που γνώρισα απ'τις διπλανές σκηνές με καλέσαν να πάω μαζί τους σε μια ταβέρνα λίγο παρακάτω αλλά αρνήθηκα ευγενικά.Ήθελα να πάω αλλά ντρεπόμουν(τι μαλάκας)και έτσι την έπεσα στη σκηνή και απόλαυσα τον υπέροχο έναστρο ουρανό μέχρι που με πήρε ο ύπνος.
Απόκτησα και τρόφιμα επιτέλους.Μου τα έφερε ο Ήλιος με τη σούπερ μηχανή της.Οι μέρες κοιλούσαν όμορφα με συζητήσεις,μπάνιο στη θάλασσα και πολλή μα πολλή αραλίκι.Ο Δ. με την Μ.και τον Δ.έφυγαν και μου χάρισαν την υπέροχη καβάτζα τους για να έχω σκιά.Επίσης ο Δ. μου χάρισε ένα βιβλίο."Το σημειοματάριον ενός μήστου".
Η συναρπαστική συνέχεια με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες στην επόμενη ενότητα.Έχουμε και μαγαζί...
Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2009
νατος νατος ο πρωθυπουργός
Να και ο λεβέντης ο Γιώργος(τέλος το Γιωργάκης)ήρθε.Άλλος αέρας βρε αδερφέ.Πιο fitness.Όχι σαν τον άλλο τον σαπιοκυλιά.Να μου το θυμηθήτε,σε λίγο καιρό θα γεμίσει η επικράτεια απ'άκρη σ'άκρη με ποδηλατόδρομους.Χοντροί τρέμετε.Σε λίγο καιρό θα θεσμοθετηθούν τα δικαστήρια fitness.Χοντροί,χοντρές,κυλιόδουλοι,μασαμπούκες,εραστές του χοιρινού λίπους τη πατήσατε.Θα συλληφθείτε και θα σας στείλουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης-γυμναστήρια.Τέλος πια τα τραπεζόματα σε μπαιρακτάρηδες και γυράδικα για τα στελέχη της κυβέρνησης.Ο Πάγκαλος και ο Βενιζέλος?Γιατί είναι στη κυβέρνηση?Μα,για τι άλλο,για τα ψηφαλάκια...Σε λίγο καιρό θα δούμε κιαυτούς τους λεβέντες πώς θα μεταμορφωθούν.Μοντέλα θα γίνουν.Όλοι στη γραμμή του Γιώργου(τέλος το Γιωργάκης).Πράσινη ανάπτυξη,δηλαδή vegeterian διατροφή.Σε συνεργασία με την εκκλησία (αρχιεπίσκοπος jeronimo)θα μεγαλώσει η περίοδος νηστείας χριστουγέννων και πάσχα και το λαχανικό θα φεύγει σύννεφο.Τα γυράδικα,σουβλακερί κτλ θα γίνουν κέντρα υγειηνής διατροφής.Θα υπάρξουν αντιδράσεις?Φυσικά.Οι αντιδραστικοί(χοντροί,κυλιόδουλοι,κτλ)θα οργανωθούν σε πυρήνες μαζί με κρεοπώληδες,ταβερνιάρηδες και καντινιέριδες και θα κάνουν καταλήψεις και παράνομα πάρτυ χολυστερίνης σε κλειστές χασαποταβέρνες.Χαμός στο ίσωμα που λέτε.Θα μας βγάλει το λάδι ο Γιώργος(τέλος το Γιωργάκης).
Προχθές,πέρασε από το μαγαζί ένας νεοεκλεγμένος βουλευτής του μπατσοκ να χαιρετήσει τους ψηφοφόρους του και να εισπράξει συγχαρητήρια για την εκλογή του.Μαζί του ήταν διάφοροι παρατρεχάμενοι,ντόπια κομματόσκυλα και ανάμεσα σ'αυτούς και ένας τύπος που είχε διατελέσει πρόεδρος του αγροτικού συναιτερισμού πριν κάποια χρόνια και είχε βουήξει ο τόπος ότι είχε κατακλέψει το συναιτερισμό και ήταν χωμένος σε κομπίνες.Αυτά.
Προχθές,πέρασε από το μαγαζί ένας νεοεκλεγμένος βουλευτής του μπατσοκ να χαιρετήσει τους ψηφοφόρους του και να εισπράξει συγχαρητήρια για την εκλογή του.Μαζί του ήταν διάφοροι παρατρεχάμενοι,ντόπια κομματόσκυλα και ανάμεσα σ'αυτούς και ένας τύπος που είχε διατελέσει πρόεδρος του αγροτικού συναιτερισμού πριν κάποια χρόνια και είχε βουήξει ο τόπος ότι είχε κατακλέψει το συναιτερισμό και ήταν χωμένος σε κομπίνες.Αυτά.
Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2009
διακοπες ενότητα ένα
Λοιπόν,ήρθε η ώρα,επιτέλους,να γράψω για το ταξίδι μου σε ένα μικρό νησί στα δωδεκάνησα.
Φήμες,στο διαδύκτιο,λέγαν ότι ο κωστάκης αναν βρισκόταν κάπου στα δωδεκάνησα.Ετσι,άρχισα να οργανώνω την εξόρμηση προς εκείνα τα μέρη.Αγόρασα εισητήρια για τρένο και καράβι και 17 αυγούστου,ξημερώματα,ξεκίνησα από τη πόλη του φωτός για την αποστολή που είχε κωδικό όνομα"διακοπές".Είχα τη βεβαιότητα ότι αυτή τη φορά θα έβρισκα τον κωστάκη αναν...
Μεσημέρι της ίδιας μέρας ήμουν Αθήνα και τράβηξα κατευθείαν για Πειραιά.Το καράβι ξεκίνησε στην ώρα του,με μένα πάνω στο κατάστρωμα και με πάρα πολύ ακόμα κόσμο.Αρκετοί αλλοδαποί,κάγκουρες,τρέντιδες,ζευγαράκια,όλος ο καλός ο κόσμος δηλαδή.
Είχα αγωνία να δω πόσοι θα κατέβαιναν στον ίδιο προορισμό με μένα.
Το κλασικό πρόβλημα που έχω είναι η κοινωνικοποίηση.Τόσος κόσμος τριγύρω και να μην ξέρω κανέναν...Ως γνωστό,μικρός βουτήχτηκα στον λάκκο με το ανθρωποδιωχτικό άρωμα και από τότε καταφέρνω και διώχνω όλους από κοντά μου.
Κουβαλούσα μαζί μου και το mp3,το οποίο φυσικά δεν έιχε μπαταρία αν και το φόρτιζα όλο το προηγούμενο βράδυ.Αγόρασα ένα μικρό σημειοματάριο και στυλό για να περάσω την ώρα μου και αποδείχτηκε στη συνέχεια πολύ καλή κίνηση.Επίσης είχα μαζί μου τα βιβλία μου,οπότε δεν υπήρχε περίπτωση να πήξω.
Καλή φάση η εικόνα των ανθρώπων που πηγαίνουν διακοπές.Οι περισσότεροι έχουν ένα όμορφο χαμόγελο στη φάτσα και είναι χαλαροί.Επίσης όμορφο είναι(τώρα που το σκέφτομαι) να ταξιδεύει καποιος με μέσα μαζικής μεταφοράς για να απολαμβάνει τέτοιες εικόνες και ακόμα ομορφότερες.
Υπάρχουν εκατομμύρια τρόποι προσέγγισης ατόμων.Εμένα μου'ρχονται στο κεφάλι οι χειρότεροι.Σκεφτόμουν,ας πούμε,να ανέβω πάνω στην καρέκλα που καθόμουν και να φωνάξω "ποιος είναι για το τάδε νησάκι?"ή να σηκωθώ και να τραγουδήσω Καζαντζίδη και μάλιστα τα τούρκικα τραγούδια.Το περισσότερο βέβαια που θα γνώριζα μ'αυτές τις πράξεις θα'ταν ο βυθός του λιμανιού του Πειραιά και τίποτα παραπάνω.Θα μπορούσα βέβαια να κάνω ένα σκετς απ'την ταινία"ας περιμένουν οι γυναίκες",ας πούμε τη σκηνή του πέναλτι.Θα το εκτιμούσαν δεόντως όλοι...
Το καράβι δεν ξεκίνησε καλά καλά και 'γω άρχισα να ζαλίζομαι.Κατάλαβα ότι η αποστολή εύρεσης του Κωστάκη Ανάν ήταν δύσκολη υπόθεση.
Γνώρισα το πρώτο άτομο στο ταξίδι.Την Ντιάνα,η οποία πήγαινε στην......Πιάσαμε χαλαρή συζήτηση.Ηρθε και κάθησε στο τραπεζάκι που ήμουν αραχτός γιατί δεν είχε άλλες θέσεις τριγύρω.Μετά από λίγο ήρθε και κάθησε και ο Πάνος.Αυτός πήγαινε στη ....Περάσαμε λίγες ώρες οι τρεις μας συζητώντας για διάφορα θέματα.Τους έκανε εντύπωση που ξεκίνησα μόνος μου διακοπές και πήγαινα κάπου όπου δεν με περίμενε κάποιος.
Η ώρα είχε πάει κοντά 11,οι υπόλοιποι της παρέας είχαν ήδη κατέβει στους προορισμούς τους.Ο κόσμος πάνω στο καράβι είχε λιγοστέψει κατά πολύ.Οι περισσότεροι είχαν κατέβει στους δημοφιλείς προορισμούς.Ήμουν κατάστρωμα ακόμα αλλά δεν κρύωνα.Σκεφτόμουν ότι αν νύσταζα θα μεταφερόμουν στο σαλόνι για να τη πέσω σε μια γωνια.Μέχρι τότε είχα φάει 3 σάντουιτς που είχα ετοιμάσει απ'το σπίτι.Μόνο καφέδες και νερά είχα αγοράσει.Κάποια στιγμή νύσταξα και κοιμήθηκα στο σαλόνι.
Το πρωί σηκώθηκα νωρίς,κατά τις 7,πήρα καφέ και κάτι να φάω και βγήκα στο κατάστρωμα για τσιγάρο.Το πλοίο έπλεε δίπλα από ένα νησάκι.Δεν είχα καταλάβει πιο νησί ήταν,μέχρι που το μεγάφωνο ανακοίνωσε ότι σε 10 λεπτά θα δέναμε στο λιμάνι.Ξαφνιάστηκα διότι είχα την εντύπωση ότι θα φτάναμε μεσημέρι.Η πρώτη αντίδραση έτσι όπως έβλεπα τους γυμνούς βράχους του νησιού ήταν "αμάν πού ήρθα?"Είχα τη πεποίθηση όμως ότι θα περνούσα καλά.
Αποβιβάστηκα στο λιμάνι με λίγα ακόμη άτομα και τράβηξα προς τη στάση του λεωφορείου στη πλατεία του χωριού.Ηπια ένα καφέ ακόμα(ο οποίος,η ιστορία θα δείξει πως,ήταν ο τελευταίος,μέχρι και τώρα)σ'ένα καφενείο και κατά τις οκτώμιση ξεκίνησε το πουλμαν για τη γνωστή παραλία.
Σε δέκα λεπτά είχαμε φτάσει.Μεγάλη σε μήκος παραλία,στη μια άκρη είχε ομπρελοκαθίσματα και όλη η υπόλοιπη αρμοιρίκια και κάτω από αυτά σκηνές.
Επέλεξα τυχαία ένα μέρος κοντά σε κάποιες άλλες σκηνές καιξεκίνησα να στήνω τη δικιά μου σκηνή.Αν και δύσκολα τα κατάφερα και υπολόγισα ότι θα μπορώ να κοιμάμαι μέχρι τις 10 χωρίς να με καίει ο ήλιος.
Κάποια στιγμή άρχισαν να εμφανίζονται και οι γείτονες.Έφτιαξα τσάι και προσφέρθηκα να φτιάξω και σ'αυτούς αλλά αρνήθηκαν ευγενικά.Σε λίγο έμαθα και τα ονόματα τους .
Πρώτο βράδυ στη παραλία,δεν είχα διάθεση για έξω οπότε την έπεσα από νωρίς.Θα μπορούσα να πάω στο χωριό αλλά βαριόμουν.Προμήθειες δεν είχα πάρει αλλά δεν πεινούσα.
Την επομένη σηκώθηκα,έκανα τη πρωινή βουτιά,έφτιαξα τσάι.Η γειτόνισσα(Ηλιος από δω και πέρα)μου έδειξε ένα σουπερ χάρτη του νησιού και μου είπε λεπτομέρειες για τις παραλίες και τα μονοπάτια.Είχα διάθεση να πάω σε όλες,τελικά δεν πήγα σε καμία...
Τρίτη μέρα και ξεκίνησα,το μεσημέρι,να πάω στο χωριό με τα πόδια.Στα μισά του δρόμου με πήρε ένας τύπος με το μηχανάκι του και έτσι έφτασα γρήγορα.Έκανα βόλτες στα στενά του χώριου,έφαγα κατσίκι και σαλάτα σε μια ταβέρνα και επειδή είχε πολύ ζέστη πήγα λίγο παραπάνω σ'ένα εκκλησάκι και την έπεσα απολαμβάνοντας τη θέα και χωνεύοντας το ζώο.Θα ήθελα να ανέβω πάνω στο κάστρο αλλά μπααα...Μετά από αρκετή ώρα κατέβηκα παραλία και γνώρισα τον Δ. και τον Γ.
Άρχισα να κοινωνικοποιούμαι ή μου φαινέται?
Μετά από σωτήρια παρέμβαση της ανηψιάς μου αποφάσισα να χωρίσω αυτή την ιστορία σε ενότητες γιατί έφτασε οκτώβρης και γράφω ακόμα για το καλοκαίρι.Τέλος πρώτης ενότητας.
Φήμες,στο διαδύκτιο,λέγαν ότι ο κωστάκης αναν βρισκόταν κάπου στα δωδεκάνησα.Ετσι,άρχισα να οργανώνω την εξόρμηση προς εκείνα τα μέρη.Αγόρασα εισητήρια για τρένο και καράβι και 17 αυγούστου,ξημερώματα,ξεκίνησα από τη πόλη του φωτός για την αποστολή που είχε κωδικό όνομα"διακοπές".Είχα τη βεβαιότητα ότι αυτή τη φορά θα έβρισκα τον κωστάκη αναν...
Μεσημέρι της ίδιας μέρας ήμουν Αθήνα και τράβηξα κατευθείαν για Πειραιά.Το καράβι ξεκίνησε στην ώρα του,με μένα πάνω στο κατάστρωμα και με πάρα πολύ ακόμα κόσμο.Αρκετοί αλλοδαποί,κάγκουρες,τρέντιδες,ζευγαράκια,όλος ο καλός ο κόσμος δηλαδή.
Είχα αγωνία να δω πόσοι θα κατέβαιναν στον ίδιο προορισμό με μένα.
Το κλασικό πρόβλημα που έχω είναι η κοινωνικοποίηση.Τόσος κόσμος τριγύρω και να μην ξέρω κανέναν...Ως γνωστό,μικρός βουτήχτηκα στον λάκκο με το ανθρωποδιωχτικό άρωμα και από τότε καταφέρνω και διώχνω όλους από κοντά μου.
Κουβαλούσα μαζί μου και το mp3,το οποίο φυσικά δεν έιχε μπαταρία αν και το φόρτιζα όλο το προηγούμενο βράδυ.Αγόρασα ένα μικρό σημειοματάριο και στυλό για να περάσω την ώρα μου και αποδείχτηκε στη συνέχεια πολύ καλή κίνηση.Επίσης είχα μαζί μου τα βιβλία μου,οπότε δεν υπήρχε περίπτωση να πήξω.
Καλή φάση η εικόνα των ανθρώπων που πηγαίνουν διακοπές.Οι περισσότεροι έχουν ένα όμορφο χαμόγελο στη φάτσα και είναι χαλαροί.Επίσης όμορφο είναι(τώρα που το σκέφτομαι) να ταξιδεύει καποιος με μέσα μαζικής μεταφοράς για να απολαμβάνει τέτοιες εικόνες και ακόμα ομορφότερες.
Υπάρχουν εκατομμύρια τρόποι προσέγγισης ατόμων.Εμένα μου'ρχονται στο κεφάλι οι χειρότεροι.Σκεφτόμουν,ας πούμε,να ανέβω πάνω στην καρέκλα που καθόμουν και να φωνάξω "ποιος είναι για το τάδε νησάκι?"ή να σηκωθώ και να τραγουδήσω Καζαντζίδη και μάλιστα τα τούρκικα τραγούδια.Το περισσότερο βέβαια που θα γνώριζα μ'αυτές τις πράξεις θα'ταν ο βυθός του λιμανιού του Πειραιά και τίποτα παραπάνω.Θα μπορούσα βέβαια να κάνω ένα σκετς απ'την ταινία"ας περιμένουν οι γυναίκες",ας πούμε τη σκηνή του πέναλτι.Θα το εκτιμούσαν δεόντως όλοι...
Το καράβι δεν ξεκίνησε καλά καλά και 'γω άρχισα να ζαλίζομαι.Κατάλαβα ότι η αποστολή εύρεσης του Κωστάκη Ανάν ήταν δύσκολη υπόθεση.
Γνώρισα το πρώτο άτομο στο ταξίδι.Την Ντιάνα,η οποία πήγαινε στην......Πιάσαμε χαλαρή συζήτηση.Ηρθε και κάθησε στο τραπεζάκι που ήμουν αραχτός γιατί δεν είχε άλλες θέσεις τριγύρω.Μετά από λίγο ήρθε και κάθησε και ο Πάνος.Αυτός πήγαινε στη ....Περάσαμε λίγες ώρες οι τρεις μας συζητώντας για διάφορα θέματα.Τους έκανε εντύπωση που ξεκίνησα μόνος μου διακοπές και πήγαινα κάπου όπου δεν με περίμενε κάποιος.
Η ώρα είχε πάει κοντά 11,οι υπόλοιποι της παρέας είχαν ήδη κατέβει στους προορισμούς τους.Ο κόσμος πάνω στο καράβι είχε λιγοστέψει κατά πολύ.Οι περισσότεροι είχαν κατέβει στους δημοφιλείς προορισμούς.Ήμουν κατάστρωμα ακόμα αλλά δεν κρύωνα.Σκεφτόμουν ότι αν νύσταζα θα μεταφερόμουν στο σαλόνι για να τη πέσω σε μια γωνια.Μέχρι τότε είχα φάει 3 σάντουιτς που είχα ετοιμάσει απ'το σπίτι.Μόνο καφέδες και νερά είχα αγοράσει.Κάποια στιγμή νύσταξα και κοιμήθηκα στο σαλόνι.
Το πρωί σηκώθηκα νωρίς,κατά τις 7,πήρα καφέ και κάτι να φάω και βγήκα στο κατάστρωμα για τσιγάρο.Το πλοίο έπλεε δίπλα από ένα νησάκι.Δεν είχα καταλάβει πιο νησί ήταν,μέχρι που το μεγάφωνο ανακοίνωσε ότι σε 10 λεπτά θα δέναμε στο λιμάνι.Ξαφνιάστηκα διότι είχα την εντύπωση ότι θα φτάναμε μεσημέρι.Η πρώτη αντίδραση έτσι όπως έβλεπα τους γυμνούς βράχους του νησιού ήταν "αμάν πού ήρθα?"Είχα τη πεποίθηση όμως ότι θα περνούσα καλά.
Αποβιβάστηκα στο λιμάνι με λίγα ακόμη άτομα και τράβηξα προς τη στάση του λεωφορείου στη πλατεία του χωριού.Ηπια ένα καφέ ακόμα(ο οποίος,η ιστορία θα δείξει πως,ήταν ο τελευταίος,μέχρι και τώρα)σ'ένα καφενείο και κατά τις οκτώμιση ξεκίνησε το πουλμαν για τη γνωστή παραλία.
Σε δέκα λεπτά είχαμε φτάσει.Μεγάλη σε μήκος παραλία,στη μια άκρη είχε ομπρελοκαθίσματα και όλη η υπόλοιπη αρμοιρίκια και κάτω από αυτά σκηνές.
Επέλεξα τυχαία ένα μέρος κοντά σε κάποιες άλλες σκηνές καιξεκίνησα να στήνω τη δικιά μου σκηνή.Αν και δύσκολα τα κατάφερα και υπολόγισα ότι θα μπορώ να κοιμάμαι μέχρι τις 10 χωρίς να με καίει ο ήλιος.
Κάποια στιγμή άρχισαν να εμφανίζονται και οι γείτονες.Έφτιαξα τσάι και προσφέρθηκα να φτιάξω και σ'αυτούς αλλά αρνήθηκαν ευγενικά.Σε λίγο έμαθα και τα ονόματα τους .
Πρώτο βράδυ στη παραλία,δεν είχα διάθεση για έξω οπότε την έπεσα από νωρίς.Θα μπορούσα να πάω στο χωριό αλλά βαριόμουν.Προμήθειες δεν είχα πάρει αλλά δεν πεινούσα.
Την επομένη σηκώθηκα,έκανα τη πρωινή βουτιά,έφτιαξα τσάι.Η γειτόνισσα(Ηλιος από δω και πέρα)μου έδειξε ένα σουπερ χάρτη του νησιού και μου είπε λεπτομέρειες για τις παραλίες και τα μονοπάτια.Είχα διάθεση να πάω σε όλες,τελικά δεν πήγα σε καμία...
Τρίτη μέρα και ξεκίνησα,το μεσημέρι,να πάω στο χωριό με τα πόδια.Στα μισά του δρόμου με πήρε ένας τύπος με το μηχανάκι του και έτσι έφτασα γρήγορα.Έκανα βόλτες στα στενά του χώριου,έφαγα κατσίκι και σαλάτα σε μια ταβέρνα και επειδή είχε πολύ ζέστη πήγα λίγο παραπάνω σ'ένα εκκλησάκι και την έπεσα απολαμβάνοντας τη θέα και χωνεύοντας το ζώο.Θα ήθελα να ανέβω πάνω στο κάστρο αλλά μπααα...Μετά από αρκετή ώρα κατέβηκα παραλία και γνώρισα τον Δ. και τον Γ.
Άρχισα να κοινωνικοποιούμαι ή μου φαινέται?
Μετά από σωτήρια παρέμβαση της ανηψιάς μου αποφάσισα να χωρίσω αυτή την ιστορία σε ενότητες γιατί έφτασε οκτώβρης και γράφω ακόμα για το καλοκαίρι.Τέλος πρώτης ενότητας.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)