Αλληλεγγύη στον Θοδωρή Ηλιόπουλο

Ο εφιάλτης του Θοδωρή Ηλιόπουλου πρέπει να τελειώσει




Αλληλεγγύη εν όψει της δίκης της 11ης-1-2011



Οι παρακάτω υπογεγραμμένοι, που συναντηθήκαμε και συνεργαστήκαμε με τον Θοδωρή Ηλιόπουλο στην έκδοση του βιβλίου Η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική (εκδόσεις διάπυροΝ, Νοέμβριος 2010, ηλεκτρονική έκδοση http://politikiviadiapyron.wordpress.com/), δηλώνουμε την αμέριστη αλληλεγγύη και συμπαράστασή μας προς αυτόν, εν όψει της δίκης του στη Χαλκίδα, στις 11-1-2011.



Η δίκη αυτή είναι μια ντροπή για την ελληνική πολιτεία – και αποτελεί μία ακόμη στιγμή ενός καφκικού εφιάλτη τον οποίο έζησε και ζει ο Ηλιόπουλος εδώ και δύο χρόνια. Συνελήφθη έξω από τη Νομική Σχολή της Αθήνας στις 18-12-2008 ενώ περπατούσε στον δρόμο με τους φίλους του, κουβαλώντας ένα μικρό σακίδιο με προσωπικά αντικείμενα. Στη συνέχεια, παρά το ότι και οι τέσσερις αυτόπτες μάρτυρες επέμεναν πως δεν είχε κάνει απολύτως τίποτε, χαλκεύτηκε εναντίον του ένα αδιανόητο κατηγορητήριο που περιλάμβανε 3 κακουργήματα (κατοχή εκρηκτικών βομβών, έκρηξη κατ’ εξακολούθηση, απόπειρα σωματικής βλάβης) και 2 πλημμελήματα (αντίσταση, διατάραξη κοινής ειρήνης), χαρακτηρίστηκε «εχθρός της δημοκρατίας» και προφυλακίστηκε για 8,5 μήνες, μέχρι τον Αύγουστο του 2009, οπότε και αποφυλακίστηκε μετά από απεργία πείνας 49 ημερών. Ο εφιάλτης αυτός έχει και συνέχεια, καθώς στις 11 Ιανουαρίου 2011 θα δικαστεί στη Χαλκίδα με το ίδιο εξόφθαλμα χαλκευμένο κατηγορητήριο, αντιμετωπίζοντας ποινή καθείρξεως.



Ο Θοδωρής Ηλιόπουλος, με τη συγκλονιστική στάση του στη φυλακή αλλά και με την υπόλοιπη ζωή του, κομίζει μια συνολική πρόταση ανθρωπισμού, ήθους, ευαισθησίας, καθημερινής αλληλεγγύης και έμπρακτης αντίστασης στην κτηνωδία. Δεν είναι τυχαίο πως μετά το τέλος της προφυλάκισής του, ενώ ήταν ένα έμβλημα ενός ολόκληρου κοινωνικού χώρου, είχε το θάρρος να πάρει ξεκάθαρες και ανυποχώρητες θέσεις ενάντια σε κάθε βία (κρατική ή «αντιεξουσιαστική») και έτσι να δυσαρεστήσει ακόμη και ορισμένους από όσους του συμπαραστάθηκαν. Εξάλλου σε αυτό το πλαίσιο συναντηθήκαμε και εμείς μαζί του· στο κείμενο που αποτελεί τη δική του συμβολή στον τόμο (http://politikiviadiapyron.wordpress.com/2010/10/11/iliopoulos/?csspreview=true) ο Ηλιόπουλος γράφει: « […] Από όπου και αν προέρχεται η πολιτική βία, είτε από το κράτος ως καταστολή ή πρόκληση είτε από ομάδες που συγκρούονται με αυτό ως απάντηση ή διεκδίκηση, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: ανθρώπινες απώλειες. Είναι αυτές οι απώλειες που, αν όχι αυτόματα, μετέπειτα θα ευνοήσουν και θα ενδυναμώσουν το ίδιο το κράτος, όταν σε ρόλο προστάτη θα εγκλωβίσει τις μάζες στην καταστολή. Είναι τέτοιο το συμφέρον, που ο προστάτης αυτός από «θύμα» δεν θα αργήσει να γίνει θύτης, δημιουργώντας εστίες που το ίδιο θα κληθεί να σβήσει. Έτσι, ένα οπλισμένο χέρι, αν δεν είναι του κράτους, σίγουρα του το χαϊδεύει.»



Περιμένουμε τη δίκη της Χαλκίδας με συναισθήματα αγωνίας και απορίας: πόσο κατακερματισμένη κοινωνία είμαστε, πόσα αντανακλαστικά διαθέτουμε, πόσο μπορούμε να κρατούμε την ανθρωπιά μας και να υπερασπιστούμε έναν αθώο συνάνθρωπό μας – και μάλιστα σε καιρούς όπου εξαγγέλλονται τείχη στον Έβρο για να μην περνούνε οι απελπισμένοι μετανάστες; Ο εφιάλτης του Θοδωρή Ηλιόπουλου πρέπει να πάρει τέλος. Και στ’ αλήθεια περιμένουμε, μετά την (αυτονόητη) αθώωσή του, να βρεθεί ένας εισαγγελέας και να απαγγείλει κατηγορίες κατά όλων εκείνων των «κρατικών λειτουργών» που, χαλκεύοντας με πρόθεση στοιχεία, ασέλγησαν τόσο βάναυσα πάνω στη ζωή, την υγεία, την τιμή και την αξιοπρέπεια ενός ανθρώπου, μετέτρεψαν το κράτος σε παρακράτος και πλήγωσαν βαθιά τη δημοκρατία μας, αποκαλύπτοντας μια ακόμη κτηνώδη εκδοχή της κρατικής βίας και απανθρωπιάς.



7 Ιανουαρίου 2011



Περικλής Κοροβέσης



Τέος Ρόμβος



Αλέκος Γεωργόπουλος



Παναγιώτης Δημητράς



Ναυσικά Παπανικολάτου



Μιχάλης Μαραγκάκης



Παναγιώτης Παπαδόπουλος (Κάιν)



Θανάσης Μακρής



Κυριάκος Αθανασιάδης



Γιάννης Εξαδάκτυλος



Θανάσης Τριαρίδης



Ελεάννα Ιωαννίδου



Ελένη Καρασαββίδου-Κάππα



Γιάννης Ευαγγέλου



Θανάσης Πολλάτος



Γιώργος Μοναστηριώτης



Παναγιώτης Σιαβελής



Άγγελος Νικολόπουλος



Γιάννης Κορομηλάς



Συγγραφείς (μαζί με τον Θοδωρή Ηλιόπουλο) του τόμου



Η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική, (διάπυροΝ, 2010)

το παραπάνω κείμενο και οι υπογραφές που ακολουθούν είναι κλεμμένα από το μπλογκ δρόμος
τα αναρτώ ως ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης στον Θοδωρή Ηλιόπουλο

με τη βοήθεια του χριστού θα τους γαμήσουμε τη παναγία

Όχι άλλες ευχές παρακαλώ,τσουρέκια μας τα κάνατε.Μπορούμε να κάνουμε κάτι μαζί;Ας το κάνουμε λοιπόν.

Να ζει κανείς ή να θαφτεί; (Μεγάλο αναπάντητο ερώτημα) | ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

Να ζει κανείς ή να θαφτεί; (Μεγάλο αναπάντητο ερώτημα) ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

το φανάρι

τα νέα από τη πόλη του φωτός είναι συγκλονιστικά.οι συμπολίτες μας αηδιασμένοι από τη κατάσταση που επικρατεί στο πολιτικό σκηνικό απείχαν μαζικά απ'την εκλογική διαδικασία.ήδη άρχισαν να οργανώνονται τα πρώτα συμβούλια γειτονιάς και οι πρώτες συνοικιακές συνελεύσεις.οι αγρότες συζητάνε μεταξύ τους για το σταμάτημα της μονοκαλλιέργειας ροδάκινου και επιτέλους επιστροφή στην πολυκαλλιέργεια κυρίως λαχανικών για την αντιμετώπιση των αναγκών της πόλης μας.ομάδα πολιτών συζητάει την κατάληψη του παλιού στρατοπέδου για να δημιουργηθεί πρότυπος βοτανικός κήπος και χώρος αναψυχής με δέντρα και φυσικά αφθονες φουφούδες για ψήσιμο.

διαβάζω το βιβλίο του κωνσταντίνου τζούμα complete unknwon.μ'αρέσει ο τρόπος γραφής του και φυσικά το όλο στόρυ.πολύ αλάνι ο τύπος.

το ιερό βιβλίο νούμερο τρία

Απ'το πρωί το είχα πάρει απόφαση.Θα πήγαινα γιατί η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο.Το μεσημέρι μετά το τέλος της βάρδιας μου πήγα στο σπίτι αποφασισμένος να πραγματοποιήσω το ριψοκίνδυνο μου σχέδιο.Η κούραση μου'βαλε τρικλοποδιά και μ'έριξε στο κρεβάτι αλλά η χαρά της κράτησε κανα μισάωρο.Τέσσερις και μισή είχα ξεκινήσει απ'τη πόλη του φωτός με το υπεραυτοκίνητο, σε μία ώρα είχα φτάσει σαλονίκη.Το μποτιλιάρισμα που συνάντησα δεν με πτόησε,ίσα ίσα ατσάλωσε τη θέληση μου για να φέρω εις πέρας το συγκλονιστικό μου σχέδιο.Μόλις πάρκαρα το αμάξι ,με γοργό βήμα πήγα στο βιβλιοπωλείο.Ο τύπος που το έχει μοιάζει εκπληκτικά με έναν απ'τους σάιμον και γκαρφάγκελ,τώρα ποιον απ'τους δύο θα σας γελάσω.Α,μοιάζει και με τον μακαρίτη τον μπομπ ρος,τον ζωγράφο,χωρίς το μούσι.

Παίρνω συγκηνημένος το ιερό βιβλίο νούμερο τρία στα χέρια μου και του λέω"δύο ακόμα αντίτυπα απ'αυτό".Με κοιτάει και μου λέει"έχεις διαβάσει τα δύο προηγούμενα;έχουν εξαντληθεί και δεν ξαναεκδίδονται για κάποιον λόγο"."Τελευταία είχα στερητικό σύνδρομο και τα διάβασα πέντε έξι φορές το καθένα.Δωσ'μου και δύο τεύχη του mov."Πλήρωσα και εξαφανίστηκα από προσώπου σαλονίκης.Εφτάμιση έπρεπε να είμαι στο μαγαζί και φυσικά ήμουν.Το "ουράνιο talkshow"του τιθεοςημίθεοςκαιβάλε κωστάκη ανάν είναι στα χέρια μου,στου θεού και στου μάριου.

ο θεός στη πόλη του φωτός ξανά

Πολύ συχνά γράφω τελευταία και θα με πειράξει.Εντάξει δεν έχω κέφι για πολλά πολλά γενικώς και με ξέρετε άλλωστε συμπλογκίτες είμαι φάν του χουχουλιάσματος και του ταβανοαγναντέματος.
Η νιοστή παρουσία του θεού στα μέρη μας,τώρα με νέα επεισόδεια.Ήταν προηγουμένως σπίτι μου και καθότι φανάτικός του λακωνίζειν μονολογούσε καμιά ώρα για τις θεικές του περιπέτειες στην όμορφη γκύπρο.Έφερε και κράσο γκυπριακό.Α,ο λεβέντης ο θεούλης το 'χει σπουδάσει το θέμα με τους κράσους και τον εμπιστεύομαι μέχρι τη τελευταία του σταγόνα γιατί είναι αλκοόλας(με τη καλή έννοια)και ξέρει από καλούς κράσους.

το κυνήγι του κόκκινου οκτώβρη(πολλές αμερικανιές βλέπεις ρε μάστορα)

Επιτέλους πιάνω πληκτρολόγιο μετά από πολλή καιρό.Το τελευταίο καταφήγιο και ένα καλό όπλο κατά της μοναξιάς.Βαριά κουβέντα η μοναξιά αλλά τη παλεύω προς το παρόν καλά.
Είναι στιγμές που μπαίνω στο σπίτι και η μοναξιά μου την έχει στημένη πίσω από τη πόρτα.Με πιάνει με ένα περίτεχνο κεφαλοκλείδωμα και μ'αρχίζει στα κλωτσομπουνίδια.Τελευταία άρχισα να αντιδράω μιας και το ίδιο μου κάνει συνέχεια.Μπαίνω με φόρα σαν γνήσιος καμικάζι πιλότος και όποιον πάρει ο χαρούλης.Πολύ γλυκό παιδί ο χαρούλης,υιοθετημένο περνάει καλά με τους θετούς του γονείς.Άλλες φορές στραπατσαρισμένος απ'το κλωτσομπουνίδι ξαπλώνω στο ντιβάνι και αγναντεύω το ταβάνι ώσπου να με πάρει ο ύπνος.Εμπειρία πολλών ετών σφαλιαροείσπραξης έχει δείξει ότι οι πισώπορτες ενέδρες της ακατανόμαστης συμβαίνουν όταν ο καιρός είναι βροχερός και βαριοσυννεφιασμένος και γενικώς δεν σηκώνει πολλά πολλά.
Έχω κολλήσει σαν τσίχλα μασημένη στο φατσοβιβλίο.Η αλήθεια είναι ότι το'χω βαρεθεί.Δε παίζει κάτι σοβαρό εκεί μέσα.Υπάρχουν τέσσερις πέντε φίλοι-ες που βρίσκομαι σε επαφή μαζί τους απο'κει μέσα αλλά από κει και πέρα επικρατεί το χάος.
Χθες πήγα στην εβδομαδιαία συνέλευση της ΣΠΑΜΕ.Είχα να πάω σαλονίκη κανα δυο βδομάδες και μου ψιλοέλλειψε η βόλτα στα μίζερα σοκάκια της.Παρατήρησα,με τη βοήθεια του αρχικαντηλανάφτη είν'η αλήθεια,ότι ο αντικαπνιστικός νόμος κάνει θραύση στα σαλονικιώτικα καφενεία και μπαράκια.
Εδώ στη πόλη του φωτός ακόμα δεν έχουμε επηρρεαστεί και συνεχίζουμε να βλέπουμε τον μπάοκ μέσα σε σύννεφα καπνού σαν να είμαστε στο γήπεδο και έχουν ανάψει καπνογόνα οι κάφροι της θ4.
Ξεκίνησα να μαθαίνω τούρκικα.Κάθε παρασκευή πέντε με εφτά επιστροφή στις ρίζες.
Ο Κωστάκης Ανάν έβγαλε νέο βιβλίο.Κατεβαίνω σαλονίκη να το αγοράσω.Άλλο ένα ιερό βιβλίο που πρέπει να διαδοθει και να μαθευτεί σαν νεράκι.